บางครั้ง สิ่งที่คนเราจดจำได้แม่นยำที่สุดตลอดชีวิต มิใช่อาหารราคาแพงที่สุด หากเป็นอาหารธรรมดาที่ใครบางคนตั้งใจทำให้เรากิน
กลิ่นแป้งหมักลอยอ้อยอิ่ง อยู่ในครัวหลังใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลหลิน
นอกหน้าต่าง ฝนต้นฤดูโปรยลงบนใบแมกโนเลีย จนเกิดเสียงซู่เบา ๆ หยดน้ำไหลตามชายคากระเบื้องสีเทา ก่อนตกลงบนพื้นหิน ที่ขัดสะอาดจนแทบส่องเห็นเงาคน
เด็กหญิงวัยเก้าขวบ ยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง
ใบหน้ากลมเล็กเปื้อนแป้งขาว ตั้งแต่ปลายจมูกไปจนถึงแก้มซ้าย แขนเสื้อถูกพับขึ้นอย่างไม่เรียบร้อย ส่วนสองมือกำลังต่อสู้กับก้อนแป้ง ที่ดูเหมือนจะไม่ยอมเชื่อฟังเจ้าของ สักเท่าไหร่
“คุณย่าคะ!”
เสียงเล็กแหลมดังขึ้น เป็นครั้งที่สามในรอบไม่ถึงห้านาที หญิงชราซึ่งนั่งเด็ดต้นหอมอยู่ข้างเตา เงยหน้าขึ้น
“คราวนี้อะไรอีกเล่า เสี่ยวเยว่?”
“แป้งมันเกลียดหนู!”
หญิงชราหยุดมือ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ
“แป้งไปเกลียดเจ้าตั้งแต่เมื่อใด?”
“ก็ดูสิคะ!” เด็กหญิงยกมือทั้งสองขึ้น ก้อนแป้งเหนียวหนึบยืดติดนิ้ว ราวกับไม่คิดจะปล่อย “หนูอยากให้มันอยู่บนโต๊ะ แต่มันกลับอยากอยู่บนมือหนู!”
“แล้วเจ้าทำอย่างไร?”
“หนูใส่แป้งเพิ่มค่ะ”
“ใส่ไปเท่าใด?”
“นิดเดียว”
หญิงชราหรี่ตา
“นิดเดียวของเจ้าน่ะ เท่าใด?”
เด็กหญิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา
“...สามช้อนค่ะ”
“ช้อนอะไร?”
“ช้อนใหญ่”
คุณย่าหลิน วางต้นหอมลงทันที
“ตายจริง! หลานรักของย่า เจ้ากำลังทำซาลาเปา หรือกำลังสร้างกำแพงเมืองจีนกันแน่!”
เสียงหัวเราะดังไปทั่วครัว แม่บ้านสองคน ที่กำลังเตรียมอาหารเย็น พยายามเม้มปากกลั้นยิ้ม ยิ่งเห็นเด็กหญิงทำหน้าง้ำ ก็ยิ่งกลั้นหัวเราะไม่อยู่
“ไม่ต้องหัวเราะเลยนะคะ!” หลินเยว่หันไปบอกอย่างขึงขัง “ถ้าหนูทำสำเร็จ ทุกคนต้องกิน!”
“เจ้าค่ะ คุณหนู” แม่บ้านคนหนึ่งรับคำพร้อมรอยยิ้ม “พวกเราจะกินให้หมดเลยเจ้าค่ะ”
“ดีมาก!”
คุณย่าหลิน มองหลานสาว แล้วส่ายหน้าอย่างเอ็นดูในหลานรัก
“เจ้าตัวแค่นี้ คิดจะบังคับ ให้คนกินอาหารของตัวเองเสียแล้ว”
“ก็หนูตั้งใจทำนี่คะ”
คำตอบนั้นทำให้หญิงชรา ชะงักเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มบนใบหน้าจะอ่อนโยนลง
“ถ้าเช่นนั้น มานี่”
เด็กหญิงเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย โดยมีก้อนแป้งติดอยู่ตามซอกนิ้ว คุณย่าหลินใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดมือเล็กๆให้ ก่อนพากลับมายืนหน้าโต๊ะ
“ดูให้ดีนะเสี่ยวเยว่ เวลาทำอาหาร เราต้องรู้จักวัตถุดิบซะก่อน”
“เรารู้จักแป้งด้วยหรือคะ?”
“แน่นอนสิ”
“ต้องแนะนำตัวไหมคะ?”
“หืม?”
เด็กหญิงก้มลงมองก้อนแป้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“สวัสดีค่ะ คุณแป้ง หนูชื่อหลินเยว่ อายุเก้าขวบ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
แม่บ้านหลุดหัวเราะพรืด คุณย่าหลินยกมือขึ้นปิดปาก แต่ไหล่ทั้งสองข้างกลับสั่นไม่หยุด
“โอ๊ย... หลานข้า” หญิงชราหัวเราะจนน้ำตาคลอ “ถ้าแป้งมันตอบเจ้าได้ ย่าคงต้องพามันไปหาหมอแล้ว!”
“ก็คุณย่า บอกให้รู้จักนี่คะ!”
“รู้จักนิสัยของแป้งต่างหาก!”
หญิงชราจับมือหลานสาว วางลงบนก้อนแป้ง
“เห็นหรือไม่ ตอนนี้มันยังเหนียวอยู่ เพราะน้ำกับแป้งยังไม่เข้ากันดีนัก อย่าเพิ่งรีบเติมแป้งอีก ลองพักมันสักครู่แล้วค่อยนวดต่อ”
“ทำไมต้องพักด้วยคะ?”
“เพราะบางอย่าง ยิ่งฝืนก็ยิ่งเสีย”
คุณย่าหลินพูดพลางยกนิ้ว แตะปลายจมูกหลานสาว
“คนก็เหมือนกัน เหนื่อยแล้วต้องพัก มิใช่เอาแต่ดันทุรัง”
เด็กหญิงพยักหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วถามขึ้นทันที
“ถ้าอย่างนั้น หนูพักด้วยได้ไหมคะ?”
“ได้สิ”
“หนูขอกินขนม ระหว่างพักด้วยนะคะ”
หญิงชรานิ่งไปครู่หนึ่ง
“อ้อ... ที่แท้เจ้ารอประโยคนี้อยู่!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง
ครอบครัวหลินมีฐานะมั่งคั่ง
บิดาของหลินเยว่เป็นนักธุรกิจผู้บริหารโรงแรมและอสังหาริมทรัพย์หลายแห่งในเซี่ยงไฮ้ มารดาเคยทำงานด้านการเงิน ก่อนออกมาดูแลกิจการบางส่วนของครอบครัว
คฤหาสน์หลังใหญ่ มีห้องรับแขกที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง มีห้องอาหารซึ่งสามารถรองรับแขกได้หลายสิบคน และมีห้องครัวทันสมัยที่พร้อมทำอาหารได้แทบทุกชนิด
แต่สำหรับหลินเยว่ ห้องที่เธอรักที่สุด กลับเป็นครัวเล็กด้านหลัง ซึ่งคุณย่าชอบใช้ทำอาหารด้วยตนเอง
ที่นั่นไม่มีเครื่องครัวราคาแพงวางโชว์ มีเพียงโต๊ะไม้เก่า เขียงที่ใช้มานานจนผิวโค้งเล็กน้อย มีมีดหลายขนาดที่ลับจนคม และลังถึงไม้ไผ่ซึ่งคุณย่าหวงนักหวงหนา
เด็กหญิงไม่เคยเข้าใจว่า ทำไมคุณย่าจึงชอบใช้ของเก่า ทั้งที่ในบ้านมีของใหม่ดีกว่าเป็นสิบเท่า
จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอถามออกมาตรง ๆ
“คุณย่าคะ ทำไมเราไม่ใช้เครื่องนึ่งไฟฟ้า?”
“เพราะย่าชอบลังถึงใบนี้”
“แต่มันเก่ามากเลยนะคะ”
“เก่าแล้วอย่างไร?”
“ของใหม่ดีกว่า ไม่ใช่หรือคะ?”
หญิงชรา วางมือลงบนขอบลังถึง
“ของใหม่อาจสะดวกกว่า แต่ของที่อยู่กับเรามานาน มีคุณค่าทางใจมากกว่า”
“มีคุณค่ายังไงคะ?”
“ลังถึงใบนี้ ย่าเคยนึ่งซาลาเปาให้ปู่ของเจ้ากิน ตอนที่เรายังไม่มีเงินซื้อโต๊ะดี ๆ สักตัว”
เด็กหญิงเงียบลง
คุณย่าลูบขอบไม้ที่คล้ำจากการใช้งาน
“ตอนนั้นปู่ของเจ้าทำงานหนักมาก เงินทองก็มีไม่มาก ย่าขายอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่หน้าบ้าน บางวันขายดี บางวันขายไม่ออก”
“แล้วคุณปู่บ่นไหมคะ?”
“บ่นสิ”
“บ่นว่าอะไร?”
หญิงชรายิ้ม เมื่อนึกถึงอดีต
“บ่นว่าทำไม ย่าไม่เหลือซาลาเปาไว้ให้เขาสักลูก”
เด็กหญิงหัวเราะ
“คุณปู่ตะกละ!”
“ตะกละเสียยิ่งกว่าเจ้าอีก”
“ไม่มีทางค่ะ!”
“มีสิ”
“หนูไม่เชื่อ!”
สองย่าหลานหัวเราะกันอีกพักใหญ่
ก่อนหญิงชราจะพูดด้วยน้ำเสียง จริงจังขึ้นเล็กน้อย
“จำไว้นะเสี่ยวเยว่ คนเราจะร่ำรวยหรือยากจน วันหนึ่งก็ต้องกินข้าวเหมือนกันทั้งนั้น”
เด็กหญิงพยักหน้า
“ค่ะ”
“อาหารจึงไม่ควรเป็นเพียง ของที่ทำให้คนอิ่มท้อง”
“แล้วควรเป็นอะไรคะ?”
หญิงชรามองออกไป ยังสายฝนหลังหน้าต่าง
“เป็นสิ่งที่ทำให้คนกินรู้ว่า ยังมีใครบางคนห่วงเขาอยู่”
เด็กหญิงหลินเยว่ อาจยังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมดในวันนั้น
แต่เธอจดจำประโยคดังกล่าว ได้อย่างประหลาด
เช่นเดียวกับกลิ่นของซาลาเปา ที่กำลังนึ่งอยู่ในลังถึง ซาลาเปาชุดแรกของหลินเยว่ ที่ไม่ได้งดงามนัก
ลูกหนึ่งกลมเกือบสมบูรณ์ ลูกหนึ่งแบนจนดูเหมือนหมั่นโถวถูกเหยียบ อีกลูกมีจีบเอียงไปด้านเดียวราวกับกำลังเบ้ปาก ส่วนลูกสุดท้ายปิดปากแป้งไม่สนิท จนมองเห็นไส้ผักกาดขาวผสมหมูอยู่ด้านใน
คุณย่าหลินช่วยเตรียมไส้ไว้ตั้งแต่ต้น ผักกาดขาวถูกซอยแล้วคลุกเกลือเล็กน้อย พักให้คลายน้ำ ก่อนบีบน้ำส่วนเกินออก เพื่อไม่ให้ไส้แฉะจนทำให้แป้งด้านในเปียก
เนื้อหมูสับถูกคลุกกับขิงสับ ต้นหอม เครื่องปรุง และน้ำซุปทีละน้อยจน มีความชุ่มฉ่ำพอดี หลินเยว่รับหน้าที่ห่อแป้ง
หรือหากพูดให้ตรงกว่านั้น ก็คือรับหน้าที่ทำให้แป้งที่คุณย่าเตรียมไว้อย่างดี เสียรูปไปทีละลูก
“นี่เรียกซาลาเปาหรือคะคุณย่า?”
เด็กหญิงมองผลงานตนเอง ด้วยสีหน้าหดหู่
“เรียกสิ”
“แต่หน้าตามันไม่สวยเลย”
“เจ้ากลัวคนไม่กินหรือ?”
“ค่ะ”
คุณย่า ยกซาลาเปาลูกที่เบี้ยวที่สุด ขึ้นมาดู
“เช่นนั้นย่าจะกินลูกนี้”
“ไม่ได้ค่ะ!”
หญิงชราประหลาดใจ
“ทำไมเล่า?”
“ลูกนั้นน่าเกลียดที่สุด!”
“แล้วอย่างไร?”
“คุณย่า ควรกินลูกที่สวยที่สุดสิคะ”
หญิงชราส่ายหน้า
“ย่าอยากรู้ว่า ลูกที่เจ้าห่อด้วยความตั้งใจมากที่สุด รสชาติจะเป็นเช่นไร”
เมื่อแน่ใจว่าไส้หมูสุกทั่วถึงแล้ว คุณย่าจึงแบ่งซาลาเปาลูกนั้นออกเป็นสองส่วน ไอร้อนลอยขึ้นช้า ๆ กลิ่นขิงอ่อน ๆ ผสมกลิ่นหอมของแป้งสาลี ที่นึ่งสุกกระจายออกมา
เนื้อแป้งชั้นนอกนุ่ม มีความยืดหยุ่นเล็กน้อย ส่วนไส้ด้านใน ยังชุ่มฉ่ำจากน้ำซุป และน้ำของเนื้อหมู ที่ถูกกักไว้ระหว่างการนึ่ง คุณย่าเป่าให้คลายร้อน แล้วกัดลงไปคำหนึ่ง
หลินเยว่ เฝ้ามองด้วยความลุ้นระทึก
“เป็นยังไงบ้างคะ?”
หญิงชราเคี้ยวช้า ๆ
“อืม...”
“อร่อยไหมคะ?”
“อืม...”
“คุณย่าขา!”
“ใจเย็นสิ คนกำลังกิน”
“ถ้าไม่อร่อยก็บอกได้นะคะ”
หญิงชรายิ้ม
“อร่อย”
เด็กหญิงเบิกตากว้าง
“จริงเหรอคะ!”
“จริงสิ”
“อร่อยมากไหม?”
“มาก”
“มากที่สุดในโลกไหม?”
คุณย่าหลิน หัวเราะ
“เจ้าเพิ่งทำเป็นครั้งแรก จะให้ย่าบอกว่า อร่อยที่สุดในโลกเลยหรือ?”
เด็กหญิงทำหน้าครุ่นคิด ก่อนตอบอย่างหนักแน่น
“ถ้าอย่างนั้น ครั้งหน้าหนูจะทำให้อร่อยที่สุดในโลกค่ะ!”
หญิงชรามองหลานสาวตัวน้อย แสงแดดอ่อนๆ เริ่มลอดผ่านม่านฝนเข้ามาทางหน้าต่าง
“ได้สิ” คุณย่ากล่าว “แต่ก่อนจะทำให้อร่อยที่สุดในโลก เจ้าต้องทำให้อร่อย สำหรับคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าก่อน”
เด็กหญิงพยักหน้า จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“คุณย่าคะ”
“ว่าอย่างไร?”
“ถ้าหนูทำเก่งแล้ว หนูเปิดร้านขายซาลาเปาได้ไหม?”
“ได้สิ”
“แล้วหนูจะรวยไหมคะ?”
“นั่นขึ้นอยู่กับว่า เจ้าขายดีเพียงใด”
“ถ้ารวยแล้ว หนูจะซื้อบ้านหลังใหญ่ให้คุณย่า!”
หญิงชราหัวเราะ
“บ้านหลังนี้ยังไม่ใหญ่พอหรือ?”
เด็กหญิงกวาดตามองรอบครัว
“ก็... ใหญ่อยู่ค่ะ”
“แล้วจะซื้ออีกทำไม?”
หลินเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยความจริงใจที่สุด
“งั้นหนูจะซื้อ โต๊ะกินข้าวที่ใหญ่กว่าเดิมค่ะ”
“เอาไปทำอะไร?”
“จะได้ให้ทุกคน มานั่งกินด้วยกันเยอะ ๆ”
รอยยิ้มของคุณย่าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน หญิงชรายื่นมือมาลูบศีรษะหลานสาว
“ดีแล้ว... เช่นนั้นย่าจะรอกินซาลาเปาของเจ้านะ”
เด็กหญิงยิ้มกว้าง
“สัญญานะคะ!”
“สัญญา”
ในวันนั้น หลินเยว่ไม่รู้เลยว่า คำสัญญาเล็ก ๆ ซึ่งเกิดขึ้นท่ามกลางกลิ่นแป้งและไอน้ำ จะติดอยู่ในหัวใจของเธอไปอีกนานเพียงใด
เก้าปีผ่านไป. . .
เด็กหญิงผู้เคยทำซาลาเปาหน้าตาบิดเบี้ยว เติบโตเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ดวงตาคมใส และมีนิสัยพูดจาตรงไปตรงมา จนบางครั้งทำให้คนเป็นบิดาปวดศีรษะ
โต๊ะอาหารค่ำ ในคฤหาสน์ตระกูลหลินเงียบผิดปกติ หลินกั๋วเฉียง วางเอกสารในมือลง
“พ่ออ่านผลการเรียนของลูกแล้ว”
หลินเยว่ยืดหลังนั่งตรง
“เป็นยังไงบ้างคะ?”
“ดีมาก”
“ขอบคุณค่ะ”
“พ่อคุยกับฝ่าย รับสมัครของมหาวิทยาลัยไว้แล้ว ถ้าลูกสนใจบริหารธุรกิจที่เซี่ยงไฮ้ พ่อช่วยแนะนำแนวทางให้ได้”
หลินเยว่ ก้มมองถ้วยซุปตรงหน้า
“หนูมีที่อยากเรียนแล้วค่ะ”
บิดาเงยหน้า
“ที่ไหน?”
“ปารีส”
“มหาวิทยาลัยอะไร?”
“ไม่ใช่มหาวิทยาลัยค่ะ”
“แล้วคืออะไร?”
หญิงสาวสูดลมหายใจลึก
“Le Cordon Bleu ค่ะ หนูอยากเรียนทำอาหาร”
ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหารทันที มารดาซึ่งกำลังตักผักเข้าจาน หยุดมือกลางอากาศ
ส่วนบิดามองบุตรสาว ราวกับเพิ่งได้ยินว่า เธอต้องการไป สมัครเป็นนักบินอวกาศ
“อะไรนะ?”
“หนูอยากเรียนเป็นเชฟค่ะ”
“เชฟ?”
“ค่ะ”
“ลูกหมายถึงคนทำอาหาร?”
หลินเยว่ยิ้มแห้ง
“ก็... ใช่ค่ะ”
บิดา วางช้อนลงอย่างช้า ๆ
“บ้านเรามีธุรกิจโรงแรม มีร้านอาหาร มีทีมเชฟอยู่แล้ว ถ้าลูกสนใจอาหาร ก็สามารถช่วย บริหารธุรกิจด้านนี้ได้”
“แต่หนูไม่ได้อยากบริหารอย่างเดียวค่ะ”
“แล้วอยากทำอะไร?”
“อยากทำอาหารเอง”
บิดานิ่งไป
“ลูกจะไปยืน หน้าเตาทั้งวัน?”
“ถ้าจำเป็นค่ะ”
“เหนื่อยนะ”
“หนูรู้ค่ะ”
“ร้อนด้วย”
“หนูรู้”
“ต้องทำงานวันหยุด บางครั้งคนอื่นกำลังกินข้าว แต่ตัวเองกลับไม่มีเวลากิน”
“หนูรู้ค่ะ”
“รู้แล้วทำไม ยังอยากไป?”
หลินเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมา สบตาบิดา
“เพราะหนูชอบเวลา ที่มีคนกินอาหารที่หนูทำแล้ว มีความสุขค่ะ”
บิดามองเธอนิ่ง
“แค่นั้นหรือ?”
“ไม่ใช่แค่นั้นค่ะ”
น้ำเสียงของหญิงสาวหนักแน่นขึ้น
“หนูอยากรู้ว่าตัวเองทำได้ดีแค่ไหน อยากเรียนจากคนที่เก่งจริง อยากทำอาหารที่คนจดจำได้ หนูไม่อยากให้ใครชมเพียงเพราะรู้ว่า หนูเป็นลูกสาวตระกูลหลิน”
มารดาวางช้อนลงเบา ๆ
หลินเยว่พูดต่อ
“ถ้าวันหนึ่งมีคนชมอาหารของหนู หนูอยากให้เขาชม เพราะมันอร่อยจริงๆ ไม่ใช่เพราะเขา เกรงใจคุณพ่อ”
บิดาถอนหายใจ
“ลูกนี่เหมือนย่าไม่มีผิด”
เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นจากหัวโต๊ะ คุณย่าหลินซึ่งนั่งฟังอยู่นานแล้วค่อย ๆ วางถ้วยชา
“แล้วเหมือนข้าไม่ดีตรงไหน?”
หลินกั๋วเฉียง หันไปมองมารดา
“แม่ครับ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
“แต่ข้าได้ยินเช่นนั้น”
“แม่...”
“ตอนเจ้าอายุสิบขวบ เจ้าก็เคยบอกว่าจะทำธุรกิจให้ใหญ่กว่าพ่อของเจ้า ข้ายังไม่เห็นห้าม”
“นั่นมันคนละเรื่องกันครับ”
“ต่างกันอย่างไร?”
“ธุรกิจกับการเป็นเชฟ...”
“ต่างกันตรงที่เจ้าชอบอย่างหนึ่ง แต่ลูกเจ้าชอบอีกอย่างหนึ่งกระมัง?”
หลินเยว่ หลุดหัวเราะ
บิดาหันขวับ
“ลูกหัวเราะอะไร?”
“เปล่าค่ะ”
“พ่อเห็นอยู่ ว่าลูกหัวเราะ”
“หนูแค่... รู้สึกว่าคุณย่าพูดมีเหตุผลดีค่ะ”
“แน่นอนสิ” คุณย่าหลินกล่าวทันที “หลานข้าฉลาด”
หลินกั๋วเฉียง กุมหน้าผาก
“ผมอยู่บ้านนี้ เป็นลูกชายหรือเป็นจำเลยกันแน่?”
คราวนี้แม้แต่ มารดาของหลินเยว่ ก็หัวเราะออกมา
แต่หลังเสียงหัวเราะเงียบลง บิดากลับถาม ด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป
“เยว่เยว่ ลูกคิดดีแล้วใช่ไหม?”
“คิดดีแล้วค่ะ”
“ไม่ใช่แค่ ชอบทำอาหารเล่นๆ?”
“ไม่ใช่ค่ะ”
“ถ้าเรียนไปแล้ว พบว่ามันยากกว่าที่คิดล่ะ?”
“หนูก็จะพยายามค่ะ”
“ถ้าพยายามแล้วยังไม่เก่งล่ะ?”
หญิงสาวนิ่งคิด ก่อนตอบ
“หนูก็จะยอมรับก่อนว่า ตัวเองยังไม่เก่ง แล้วเรียนต่อค่ะ”
บิดาสบตาลูกสาว
คราวนี้เขาไม่ได้พูดอะไรทันที ผ่านไปพักใหญ่ จึงถอนหายใจอีกครั้ง
“พ่อช่วยเรื่องค่าเรียนได้”
หลินเยว่ตาโต
“จริงเหรอคะ!”
“แต่พ่อ ซื้อความสามารถให้ลูกไม่ได้”
“หนูรู้ค่ะ!”
“และพ่อไม่อยากให้ลูกใช้ชื่อครอบครัว ไปขอให้ใครรับเข้าทำงาน”
“หนูไม่ทำแน่นอนค่ะ!”
“อย่าเพิ่งดีใจ พ่อยังพูดไม่จบ”
หลินเยว่รีบเม้มปาก บิดามองลูกสาว ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ถ้าจะเป็นเชฟ ก็เป็นเชฟที่เก่งจริงให้ได้”
หญิงสาวยิ้มกว้าง จนแทบปิดไม่มิด
“หนูสัญญาค่ะ!”
คุณย่าหลินยกถ้วยชา
“ดี! ในที่สุดบ้านนี้ก็มี คนตั้งใจทำอาหารจริงจังเสียที ข้าเบื่อกินอาหารฝีมือเชฟโรงแรมของเจ้า เต็มทนแล้ว!”
หลินกั๋วเฉียง อ้าปากค้าง
“แม่ครับ! เชฟพวกนั้นผมจ้างมาอย่างดีนะครับ!”
“ข้าก็ไม่ได้ว่าเขาทำไม่ดี”
“แล้วแม่เบื่ออะไร?”
หญิงชราจิบชาหนึ่งคำ ก่อนตอบอย่างใจเย็น
“เบื่อที่พวกเจ้า มัวแต่ทำงาน จนไม่มีเวลามานั่งกินด้วยกัน ต่างหาก”
คำพูดนั้นทำให้โต๊ะอาหาร เงียบลงอีกครั้ง หลินเยว่หันไปมองคุณย่า หญิงชรายิ้มให้เธอเช่นเคย
“ไปเถอะเสี่ยวเยว่ ไปดูโลกกว้างเสียบ้าง”
“คุณย่า...”
“แล้วอย่าลืมกลับมาทำซาลาเปาให้ย่ากินด้วย”
หลินเยว่ ยื่นนิ้วก้อยออกไปเหมือนเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก
“สัญญาค่ะ”
คุณย่าหลินมองนิ้วก้อยนั้น ก่อนยิ้มทั้งดวงตา
แล้วเกี่ยวตอบ
“ย่าจะรอ”
— จบตอนที่ 1 —