ป้าหลิวสะดุ้ง
เสี่ยวถงตาโต
อวี้หลันนิ่งไปชั่วครู่
หกสิบลูก
รายรับสามร้อยหกสิบอีแปะ ตัวเลขชวนให้หัวใจเต้นแรง
แต่ภาพที่ตนเองเกือบหน้ามืดในครัวเมื่อเช้ายังชัดเจน
เข่งนึ่งสองชั้น
เตาหนึ่งเตา
แป้งที่หาได้ยากขึ้น
และคนงานเพียงสองสามคน ที่ยังไม่มีความชำนาญมากพอ
นางสูดลมหายใจ
“วันนี้ข้ายังไม่รับเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวหันขวับ
เสี่ยวถง อ้าปากค้าง
เฉินโม่ ขมวดคิ้ว
แม้แต่เหวินจิ่ง ก็ยังดูประหลาดใจเล็กน้อย
“เหตุใด”
“ข้ายังไม่มั่นใจว่าจะผลิตหกสิบลูกได้ โดยรักษาคุณภาพเท่าเดิม”
“เจ้ากลัวทำไม่ได้?”
“กลัวเจ้าค่ะ”
นางตอบอย่างไม่อาย
“ข้ากลัวทำได้ไม่ดีพอมากกว่า กลัวไม่มีคนซื้อ”
เหวินจิ่ง มองนางนิ่ง
อวี้หลันยิ้ม
“ถ้าท่านยังอยากสั่งอีก ข้าขอจัดระบบครัวก่อนสักสองสามวัน แล้วค่อยบอกจำนวนที่รับได้จริง”
“เจ้าไม่รีบหาเงิน?”
“รีบเจ้าค่ะ”
“แล้วทำไมไม่รับ”
นางมองเขาตรง ๆ
“เพราะข้าอยากหาเงินจากการขายซาลาเปา ไม่ใช่หาเงินมาคืนคนที่ข้ารับปากเกินกำลัง”
เหวินจิ่งเงียบไป ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเพียงเล็กน้อย
“เช่นนั้นข้าจะรอฟังคำตอบ”
เขาหันหลัง
เฉินโม่รีบยกเข่งตาม
แต่เดินไปได้เพียงสองก้าว ก็หันกลับมา
“แม่นางเสิ่น”
“เจ้าคะ”
“วันหน้า…”
“หืม”
“หากมีซาลาเปาเหลือ…”
อวี้หลันยิ้มกว้าง
“ข้าจะขายให้ท่านเจ้าค่ะ”
เฉินโม่ชะงัก
“ขาย?”
“หกลูกต่อสามสิบหกอีแปะก็ได้”
“…”
“อ้อ ข้าหมายถึงลูกละหกอีแปะเหมือนเดิม”
เฉินโม่ถอนหายใจยาว
“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”
เหวินจิ่ง ซึ่งเดินนำอยู่หัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นทำให้อวี้หลันเผลอมองตาม เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขาหัวเราะอย่างไม่ปิดบัง
ใบหน้าสุขุมซึ่งมักดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา กลับอ่อนโยนขึ้นอย่างประหลาด นางรู้สึกว่าหัวใจสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
แปลกจริง
คนผู้นี้เวลายิ้มก็ดูดีอยู่หรอก
แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้…
นางก้มมองถุงเงินในมือ กลับมาซื้ออีกหลาย ๆ ครั้งก็คงดี เมื่อสองนายบ่าวเดินห่างออกไป ป้าหลิวก็เข้ามาจับแขนอวี้หลัน
“เจ้าปฏิเสธคำสั่งซื้อหกสิบลูก!”
“เจ้าค่ะ”
“หกสิบลูกเชียวนะ!”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
“เจ้ารู้แล้วทำไม…”
“เพราะข้ารู้ว่าตอนนี้เราทำไม่ไหว”
ป้าหลิวเงียบ
อวี้หลัน จับมือหญิงชราเบา ๆ
“วันนี้เราทำสำเร็จสามสิบลูกก็จริง แต่ใช้แรงมากเกินไป หากพรุ่งนี้รีบทำหกสิบลูกแล้วเสียครึ่งหนึ่ง เงินที่ได้วันนี้อาจไม่เหลือเลย”
นางยิ้ม
“ข้าอยากขายนาน ๆ ไม่ใช่ขายวันเดียวแล้วปิดร้านเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวมองนางอยู่นาน
ก่อนจะถอนหายใจ
“เจ้านี่…ทำให้ข้าเถียงไม่ออกอยู่เรื่อย”
เสี่ยวถงยกมือ
“ข้าเถียงได้ขอรับ!”
สองหญิงหันไปมองพร้อมกัน
“อะไร”
เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง
“ถ้าทำหกสิบลูก ข้าก็กินได้สองลูกสิขอรับ!”
คราวนี้ป้าหลิวหัวเราะจนต้องจับขอบรถเข็น อวี้หลันส่ายหน้า
“เจ้าคิดแต่เรื่องกินจริง ๆ”
“เพราะข้าชอบซาลาเปาของท่าน!”
คำพูดเรียบง่ายนั้นทำให้อวี้หลันยิ้ม นางหยิบกระดาษบัญชีขึ้นมา หลังส่งมอบ เงินส่วนที่เหลือเก้าสิบอีแปะ จึงกลายเป็นเงินสดจริง
นางลงรายการรับจ่าย ตรวจเงินซื้อวัตถุดิบและค่าแรงให้ครบ เหลือเงินสดหนึ่งร้อยสิบอีแปะ แม้ยังไม่ใช่กำไรทั้งหมด แต่นี่คือก้าวแรกที่นางสร้างขึ้นด้วยสองมือ
อวี้หลันมองตัวเลข แล้วเงยหน้าขึ้นมองตลาดซึ่งยังคงคึกคัก ผู้คนเดินผ่านไปมาโดยไม่มีใครรู้ว่าเงินหนึ่งร้อยสิบอีแปะในมือหญิงสาวคนหนึ่ง มีความหมายมากเพียงใด
มันไม่ได้ทำให้นางร่ำรวย
ไม่ได้ทำให้หนี้สิบแปดตำลึงหายไป
ไม่ได้ทำให้ร่างกายนางแข็งแรงขึ้นในชั่วข้ามคืน
แต่มันพิสูจน์สิ่งหนึ่ง
นางยังสามารถสร้างรายได้ ด้วยสองมือของตนเอง
และหากวันนี้ทำได้สามสิบลูก…
วันหนึ่งนางอาจทำได้สามร้อย
สามพัน
หรือมากกว่านั้น
เพียงแต่ก่อนถึงวันนั้น นางต้องมีชีวิตรอดให้ได้เสียก่อน
“แม่นางเสิ่น”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
อวี้หลันหันไป
เหอชุ่ยหง ยืนอยู่ไม่ไกล หญิงเจ้าของร้านซาลาเปามองเข่งที่ว่างเปล่า ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังถุงเงินในมือ อวี้หลัน
“ขายหมดแล้วหรือ”
“ส่งมอบครบแล้วเจ้าค่ะ”
“เก่งจริง”
น้ำเสียงของนางคราวนี้ไม่เหมือนเมื่อวาน มีความระแวดระวังบางอย่างซ่อนอยู่ อวี้หลันยอบกายเล็กน้อย
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
เหอชุ่ยหง มองซ้ายมองขวา ก่อนลดเสียงลง
“ข้าได้ยินว่า เจ้าซื้อแป้งจากโรงโม่หาน”
“เจ้าค่ะ”
“ราคาถูกหรือ”
“พอรับได้”
“เช่นนั้นเจ้าก็โชคดี”
อวี้หลันไม่ตอบ
เหอชุ่ยหง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากแขนเสื้อ
“เมื่อเช้าร้านขายธัญพืช ได้รับแจ้งราคาส่งใหม่แล้ว”
นางยื่นกระดาษให้ดู บนกระดาษมีตราร้านกัวเต๋อชาง ราคาแป้งสาลีขาวชุดใหม่
จินละยี่สิบอีแปะ อวี้หลันขมวดคิ้ว
“เมื่อวานยังสิบเจ็ดถึงสิบแปด”
“วันนี้ยี่สิบ”
“ขึ้นอีกมาก”
“และได้ยินว่าพรุ่งนี้อาจขึ้นอีก”
อวี้หลันเงยหน้ามอง
“เหตุใดเถ้าแก่เนี้ยจึงบอกข้า”
เหอชุ่ยหงเม้มปาก
“เพราะข้าก็ต้องซื้อแป้งเหมือนกัน!”
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“เจ้าคิดว่า ข้าชอบหรือที่ต้องจ่ายแพงขึ้นทุกวัน!”
อวี้หลันนิ่งไป
ทันใดนั้นนางก็เข้าใจบางอย่าง
เหอชุ่ยหงไม่ใช่เพียงคู่แข่งที่กลัวร้านใหม่แย่งลูกค้า นางเองก็กำลังถูกบีบด้วยต้นทุน
ร้านใหญ่ที่ขายมานานอาจมีลูกค้าประจำมากกว่า แต่ก็ต้องใช้แป้งมากกว่า มีค่าแรงคนงาน และอาจมีภาระจ่ายเงินล่วงหน้าให้ร้านธัญพืช
หากราคาพุ่งไม่หยุด คนที่เคยมีร้านมั่นคงก็อาจล้มลงได้เช่นกัน
“เถ้าแก่เนี้ยเหอ” อวี้หลันถาม “ท่านเคยซื้อแป้งจากร้านกัวเต๋อชาง ในราคาเท่านี้มาก่อนหรือไม่”
“ไม่เคย!”
“แล้วใครเป็นผู้กำหนดราคาใหม่”
“จะใครเสียอีก”
เหอชุ่ยหงหลุดปาก
ก่อนจะหยุดกึก
นางมองไปรอบตัว
“ข้าพูดมากเกินไปแล้ว”
หญิงเจ้าของร้านเก็บกระดาษกลับ
“เจ้าจะขายซาลาเปาก็ขายไป แต่จำไว้ว่าในเมืองนี้ ไม่มีใครอยู่ได้ด้วยสูตรอาหารเพียงอย่างเดียว”
พูดจบก็เดินจากไป อย่างรวดเร็ว
อวี้หลันมองตาม
ป้าหลิวขยับเข้ามาใกล้
“เจ้าคิดอะไรอยู่”
“คิดว่าราคาข้าวสาลี คงไม่ใช่เรื่องเล็กแล้วเจ้าค่ะ”
“แน่นอนสิ”
“และบางที…”
นางหยุด
ภาพกระสอบประทับตรากัวผุดขึ้นในหัว คำเตือนของเถ้าแก่หาน สายตาระแวดระวังของเหอชุ่ยหง
คำพูดของจางต้าฝูเมื่อคืน ต่อให้ทำซาลาเปาได้ทั้งเมือง ก็ใช่ว่าจะหาซื้อแป้งได้ตลอดไป ถ้อยคำนั้นไม่เหมือนคำขู่ลอย ๆ อีกแล้ว
อวี้หลันก้มมองฝ่ามือตนเอง เมื่อครู่ นางเพิ่งมีความสุขที่ได้รับเงินหนึ่งร้อยสิบอีแปะ
แต่หากแป้งขึ้นราคาจนซื้อไม่ไหว
เตาของนางก็อาจดับลง ก่อนที่จะมีโอกาสทำซาลาเปาร้อยลูกเสียอีก
“กลับบ้านกันเถิดเจ้าค่ะ”
นางกล่าว
“เจ้าจะพักแล้วหรือ” ป้าหลิวถามอย่างยินดี
“พักก่อนเจ้าค่ะ”
“แล้วหลังจากนั้น”
อวี้หลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยอ่อนล้ากลับมีประกายบางอย่าง
“ข้าอยากไปดูว่า ในเมืองนี้มีโรงโม่แป้งอยู่กี่แห่ง”
ป้าหลิวชะงัก
“เจ้าจะไปซื้อแป้งอีก?”
“ยังไม่ซื้อ”
“แล้วไปทำไม”
อวี้หลันยิ้มบาง ๆ
“ไปดูว่าคนที่ขายแป้งให้ทุกคน…”
นางหยุดครู่หนึ่ง
“ต้องซื้อข้าวสาลีจากใครกันแน่”
ลมสายหนึ่งพัดผ่านตลาด เสียงล้อเกวียนดังครืดคราด กระสอบธัญพืชกองใหญ่ ถูกขนผ่านประตูตะวันออกไปทีละคัน
ทุกกระสอบประทับตราหมึกดำ
กัว
อวี้หลันยืนมองอยู่เงียบ ๆ เมื่อวาน นางคิดว่าศัตรูที่ใหญ่ที่สุดของตนคือ หนี้สิบแปดตำลึง
วันนี้ นางเริ่มสงสัยว่า…
บางทีหนี้สิบแปดตำลึง อาจไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดเสียแล้ว เพราะคนที่ทวงเงินนาง อาจไม่ได้ต้องการเพียงเงิน
และคนที่ควบคุมแป้งทั้งตลาด
อาจกำลังรอให้คนตัวเล็ก ๆ อย่างนางหมดหนทางหากิน นางค่อย ๆ กำถุงเงินในมือแน่นขึ้น
“ป้าหลิว”
“อะไรอีกเล่า”
“พรุ่งนี้…”
“หืม?”
“ข้าอยากทำซาลาเปาอีก”
หญิงชราถอนหายใจยาว
“ข้ารู้อยู่แล้ว!”
เสี่ยวถงยกมือขึ้นทันที
“ข้าช่วยด้วยขอรับ!”
อวี้หลันหันมามอง
“ได้”
เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง
“จริงหรือขอรับ!”
“แต่วันนี้เจ้าต้องเอารถเข็นไปคืนโรงโม่ แล้วกลับไปพัก”
“ขอรับ!”
“พรุ่งนี้ยังไม่รับปากว่าจะทำกี่ลูก”
“ขอรับ!”
“และอย่าคิดว่าจะได้กินฟรีทุกวัน”
เสี่ยวถงชะงัก
ก่อนจะถอนหายใจอย่างผิดหวัง
“แม่นางเสิ่น…”
“อะไร”
“ท่านช่างใจดำยิ่งนัก”
อวี้หลันหัวเราะ
“ถูกแล้ว”
นางหันกลับไปมองทางที่เกวียนธัญพืชเคลื่อนผ่าน รอยยิ้มค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น
“คนใจอ่อนเกินไป…”
นางพูดเบา ๆ
“คงเปิดร้านแข่งกับคนที่ถือแป้งทั้งเมืองไม่ได้หรอก”
และในเช้าวันนั้นเอง เสิ่นอวี้หลันก็เริ่มเข้าใจว่า
การทำซาลาเปาให้อร่อย อาจเป็นเพียงเรื่องของฝีมือ
แต่การทำให้ทุกคนยังมีซาลาเปากินในวันพรุ่งนี้…
อาจเป็นเรื่องใหญ่กว่าที่นางเคยคิดไว้มากนัก
เงินหนึ่งร้อยสิบอีแปะ หากวางเรียงบนโต๊ะไม้เก่า ก็ดูเหมือนมีอยู่มากมาย
แต่หากนำไปเทียบกับหนี้สิบแปดตำลึง เงินกองนี้กลับดูน่าสงสารขึ้นมาทันที
เสิ่นอวี้หลันนั่งมองเหรียญทองแดงตรงหน้า ก่อนค่อย ๆ ถอนหายใจ
“เฮ้อ…”
ป้าหลิวซึ่งกำลังตักข้าวต้ม อยู่หน้าเตาหันมามอง
“ถอนหายใจอะไรอีก”
“ข้ากำลังคิดเจ้าค่ะ”
“คิดเรื่องเงิน?”
“เจ้าค่ะ”
“เพิ่งขายซาลาเปาสามสิบลูกหมด เงินก็ได้รับครบแล้ว เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ”
อวี้หลันยิ้มแห้ง
“พอใจสิเจ้าคะ พอใจมากด้วย”
“แล้วเหตุใดจึงทำหน้า เหมือนคนถูกทวงหนี้”
“เพราะข้าถูกทวงหนี้จริง ๆ นี่เจ้าคะ”
ป้าหลิวชะงัก
ก่อนจะส่ายหน้าพลางหัวเราะออกมา
“เจ้าเด็กคนนี้!”
อวี้หลันยิ้มตาม แต่รอยยิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก
ความเหนื่อยล้าตั้งแต่เมื่อคืนค่อย ๆ ไหลกลับมาทั่วร่าง แขนทั้งสองหนักจนแทบไม่อยากยก ข้อมือปวดตื้อ ฝ่าเท้าร้อนผ่าว และทุกครั้งที่พยายามนั่งหลังตรง กล้ามเนื้อบริเวณเอวก็ประท้วงขึ้นมาเงียบ ๆ
นางเคยคิดว่าการกลับมาอยู่ในร่างหญิงสาว อายุยี่สิบสามปีจะทำให้งานในครัวเป็นเรื่องง่าย
แต่ดูเหมือนสวรรค์จะให้เพียง ความหนุ่มสาวมา
ส่วนเรี่ยวแรงนั้น…
คงลืมหยิบใส่ห่อมาด้วย
“อวี้หลัน”
“เจ้าคะ”
“เจ้าหน้าซีดอีกแล้ว”
“แสงในห้องไม่ดีเจ้าค่ะ”
“หน้าต่างเปิดอยู่!”
“เช่นนั้นคงเป็นเพราะข้าสวย จนแสงแดดไม่กล้าส่อง”
ป้าหลิววางทัพพีดัง กึก!
“ยังจะเล่นลิ้นอีก!”
อวี้หลันหัวเราะ แต่พอหัวเราะได้สองครั้ง ก็ต้องก้มหน้าเอามือแตะหน้าผาก โลกตรงหน้าวูบลงเพียงชั่วขณะ ป้าหลิวเห็นเข้าก็รีบเดินมาประคอง
“เห็นไหม! ข้าบอกแล้วว่าอย่าฝืน!”
“ข้าเพียงหน้ามืดนิดหน่อยเจ้าค่ะ”
“นิดหน่อยของเจ้าเมื่อคราวก่อน เกือบทำให้ข้าต้องไปซื้อโลงแล้ว!”
คำพูดนั้นทำให้อวี้หลันนิ่งไป ป้าหลิวเองก็ชะงัก หญิงชรามองใบหน้าซีดเซียวของนาง ก่อนน้ำเสียงจะแผ่วลง
“ข้าไม่ได้อยากดุเจ้า…”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
“ข้าเพียง…”
ป้าหลิวเม้มปาก
“ข้าเหลือเจ้าอยู่คนเดียวแล้ว”
ความเงียบเข้ามาแทนเสียงหัวเราะ อวี้หลันค่อย ๆ ยื่นมือไป จับมือหยาบกร้านของหญิงชรา
มือนั้นอุ่น
อุ่นเหมือนมือของใครบางคน ในความทรงจำของนาง
“ป้าหลิว”
“หืม”
“ข้าจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้เจ้าค่ะ”
“เจ้าพูดเช่นนี้ทุกวัน”
“คราวนี้ข้าจะทำจริง”
“ข้าจะคอยดู”
อวี้หลันพยักหน้า
ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“เริ่มจากวันนี้ ข้าจะกินข้าวให้ครบ นอนให้พอ แล้วค่อยทำงาน”
ป้าหลิวเลิกคิ้ว
“จริงหรือ”
“จริงเจ้าค่ะ”
“แล้วพรุ่งนี้”
“พรุ่งนี้ข้าจะทำซาลาเปาอีก”
“อวี้หลัน!”
“แต่ทำน้อยลง!”
“…”
“ยี่สิบกว่าลูกพอเจ้าค่ะ”
หญิงชราหลับตาแน่น
“สวรรค์เอ๋ย ข้าคงต้องมีชีวิตยืนยาวอีกหลายปี เพื่อคอยเฝ้าไม่ให้เด็กคนนี้ทำงานจนตาย”
อวี้หลันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“ดีเลยเจ้าค่ะ ท่านต้องอยู่ถึงวันที่ข้ามีร้านใหญ่”
“ร้านใหญ่เพียงใด”
“ใหญ่จนท่านนั่งนับเงินอย่างเดียวก็พอ”
ป้าหลิวแค่นเสียง
“ข้าไม่ชอบนับเงิน”
“เช่นนั้นท่านนั่งกินขนม”
“ขนมอะไร”
“อะไรก็ได้ที่ท่านชอบ”
“แล้วใครทำ”
อวี้หลันยิ้มกว้าง
“ข้าเองเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นลูบผมเบา ๆ
“เอาเถิด…”
หญิงชราพูดเสียงอ่อน
“ข้าไม่ต้องการร้านใหญ่โตหรอก ขอเพียงเจ้ามีกินมีใช้ ไม่เจ็บไม่ป่วย และได้นอนหลับอย่างสบายใจ ข้าก็พอแล้ว”
อวี้หลันก้มหน้าลง ข้าวต้มในชามยังอุ่นอยู่ เป็นเพียงข้าวต้มใส่ผักกับเต้าหู้ชิ้นเล็ก ๆ ที่ป้าหลิวเตรียมจากของในครัว ไม่ได้มีเนื้อสัตว์ราคาแพง ไม่มีเครื่องปรุงหายาก
แต่เมื่อนางตักเข้าปาก กลับรู้สึกอร่อย จนหัวใจอ่อนยวบ
ในชีวิตก่อน นางเคยกินอาหารที่ใช้วัตถุดิบราคาแพงกว่าค่าแรงคนครัวทั้งเดือน เคยชิมเมนูที่ใช้เวลาจัดเตรียมหลายวัน
แต่ในบางคืนหลังเลิกงาน สิ่งที่นางต้องการที่สุด กลับไม่ใช่อาหารเลิศรสเหล่านั้น
เป็นเพียงข้าวอุ่น ๆ สักชาม
และใครสักคนที่นั่งรออยู่ที่บ้าน
“อร่อยไหม” ป้าหลิวถาม
อวี้หลันพยักหน้า
“อร่อยที่สุดเจ้าค่ะ”
“พูดเอาใจคนแก่”
“เปล่าเจ้าค่ะ”
นางตักข้าวต้มอีกคำ
“อาหารบางอย่างไม่ได้อร่อยเพราะเครื่องปรุงแพง แต่อร่อยเพราะคนทำ อยากให้คนกินมีแรงอยู่ต่ออีกวัน”
ป้าหลิวชะงัก
แล้วรีบหันกลับไปหน้าเตา
“กินไปเถิด พูดมากเดี๋ยวข้าวต้มเย็น!”
อวี้หลันเห็นไหล่หญิงชราสั่นเบา ๆ ก็ไม่ได้แซว นางเพียงก้มหน้ากินต่อ
อย่างตั้งใจ
คืนนั้น อวี้หลันเปิดสมุดกระดาษเก่า ที่เพิ่งนำมาจัดเป็นสมุดบันทึกส่วนตัว นางขีดเส้นแบ่งหน้ากระดาษออกเป็นสองส่วน ด้านหนึ่งเขียนเรื่องการค้า
อีกด้านหนึ่งเขียนเรื่องตัวเอง
วันนี้ขายซาลาเปาครบสามสิบลูก
รับเงินครบ
ยังไม่มีเงินค้างรับ พรุ่งนี้ห้ามรับคำสั่งซื้อเกินกำลัง จากนั้นนางเขียนต่อ
สุขภาพ เวียนศีรษะหลังยืนนาน แขนล้า กินอาหารได้ดีขึ้น ต้องพัก นางหยุดปลายพู่กัน ก่อนเติมอีกบรรทัดหนึ่ง
ห้ามทำงานจนลืมว่า ตัวเองยังมีชีวิตอยู่
อวี้หลันมองประโยคนั้นอยู่นาน ในโลกก่อน นางเคยเชื่อว่าความสำเร็จ เป็นผลตอบแทนของการทำงานหนัก ยิ่งอดทน ยิ่งเก่ง
ยิ่งเหนื่อย ยิ่งเข้าใกล้เป้าหมาย
กระทั่งวันที่เปลวไฟจากเหตุระเบิดในครัวพรากทุกอย่างไป นางจึงไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่า หากมีชีวิตต่ออีกสิบปี นางจะยังอยากใช้ชีวิตแบบเดิมหรือไม่
ตอนนี้นางมีโอกาสอีกครั้ง นางไม่คิดปล่อยมันสูญเปล่า อวี้หลันวางพู่กัน ขยับตัวนั่งให้สบาย หลับตาลง แล้วค่อย ๆ หายใจเข้าออกอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่ได้ฝืนสูดลมจนแน่นหน้าอก
ไม่ได้กลั้นหายใจนาน
เพียงปล่อยให้หัวไหล่ที่เกร็งมาตลอดวันคลายลง และรับรู้ลมหายใจแต่ละครั้ง เสียงลมลอดหน้าต่าง เสียงฟืนที่เหลืออยู่ในเตาแตกเบา ๆ
เสียงป้าหลิวขยับถ้วยชามในห้องข้าง ๆ ทุกอย่างค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ความคิดที่วุ่นวายยังไม่ได้หายไป
หนี้ก็ยังอยู่
ราคาแป้งก็ยังแพง
แต่ในเวลานี้ นางไม่จำเป็นต้องแก้ทุกปัญหาภายในคืนเดียว
“พรุ่งนี้…”
อวี้หลันพึมพำเบา ๆ
“ขอให้แป้งขึ้นดีด้วยเถิด”
นางลืมตา ก่อนหัวเราะกับตัวเอง
“ดูเหมือนข้าจะยังตัดใจ จากเรื่องซาลาเปาไม่ได้จริง ๆ”
จากนั้นจึงดับตะเกียงและเข้านอน โดยไม่ได้ลุกกลับไปตรวจเตาอีก
— จบตอนที่ 16 —