อวี้หลัน หันหลังเดินทันที
“ป้าหลิว! เสี่ยวถง! กลับบ้านกันเถิดเจ้าค่ะ!”
ชายหนุ่มยืนมองตาม ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ คราวนี้เขาไม่ได้เดินตามไปทันที
เพราะเขาเห็นแล้วว่า นางยังมีคนคอยดูแล
และตัวเขาเอง ก็ยังมีงานสำคัญรออยู่
แต่เมื่ออวี้หลันเดินไปได้ไม่กี่ก้าว นางกลับหันมา
“คุณชายเหวิน!”
“หืม”
“พรุ่งนี้…”
เหวินจิ่งรอฟัง
นางเม้มปากเล็กน้อย
“หากข้ามีซาลาเปาขาย ท่านต้องมาให้เร็วกว่าวันนี้นะเจ้าคะ”
ชายหนุ่มยิ้มช้า ๆ
“ข้าจะพยายาม”
“อย่ามาช้าอีก!”
“เพราะอะไร”
อวี้หลันยืดหลังตรง
“เพราะข้าไม่อยากได้ยินลูกค้าบ่นว่าอดกินอีกเจ้าค่ะ!”
พูดจบก็รีบเดินจากไป เหวินจิ่งมองตามร่างเล็ก ๆ นั้น รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า
“เจ้าจะไม่ยอมพูดตรง ๆ เลยหรือ…”
เขาพึมพำ
เมื่อกลับถึงบ้าน อวี้หลันให้เสี่ยวถงช่วยนับเงิน ส่วนป้าหลิวตรวจค่าใช้จ่าย หลังจ่ายค่าของและค่าแรงครบ เงินสดในมือเพิ่มเป็นหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสองอีแปะ
อวี้หลันมองตัวเลข
“หนึ่งร้อยเจ็ดสิบสอง…”
ป้าหลิวยิ้ม
“เพิ่มขึ้นตั้งมาก!”
“เจ้าค่ะ”
“อีกหน่อยเจ้าก็คงมีเงินใช้หนี้”
อวี้หลันพยักหน้า
แต่ไม่ได้ยิ้มกว้างอย่างเมื่อครู่
ทว่าเงินก้อนนี้ยังต้องกันไว้ สำหรับค่าใช้จ่ายในบ้าน และวันที่ขายไม่ดี
เหนือสิ่งอื่นใด…
เงินสิบแปดตำลึง ที่จางต้าฝูเรียกเก็บ ยังคงเป็นเงาดำอยู่เหนือศีรษะ
“วันนี้เขาซื้อซาลาเปาเก้าลูก” ป้าหลิวพูดขึ้น
“เจ้าค่ะ”
“ดูเหมือนเขาจะชอบมาก”
“ชอบอาหาร ไม่ได้แปลว่าจะชอบคนทำ เจ้าค่ะ”
อวี้หลันเก็บสมุดบัญชี
“ข้ายังไม่ไว้ใจเขา”
ป้าหลิวพยักหน้า
“ถูกแล้ว”
“และข้าจะไม่ลืม เรื่องสัญญา”
“ข้ารู้”
อวี้หลันนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบกระดาษอีกแผ่นออกมา คราวนี้ไม่ใช่บัญชีเงิน
แต่เป็นรายการอาหาร
ซาลาเปาไส้หมูสับทรงเครื่อง นางเขียนเป็นรายการแรก ตามด้วยไส้ถั่วหวาน
ไส้หมูแดง
และอีกสองอย่างที่นางยังไม่แน่ใจว่าจะทำได้ในยุคนี้หรือไม่
ไส้หมูที่มีน้ำซุปอยู่ด้านใน กับไส้หวานเนียนนุ่ม ที่เมื่อฉีกแป้งออกแล้ว ไส้จะค่อย ๆ ไหลเยิ้มออกมา อวี้หลันยิ้มกับตัวเอง
ภาพครัวในฮ่องกง ผุดขึ้นในความทรงจำ
แสงไฟเหนือเตา
พ่อครัวติ่มซำที่ทำงานด้วยความแม่นยำ กลิ่นหมูแดงจากเตาอบ ไอน้ำจากเข่งไม้ไผ่ขนาดใหญ่
และเสียงหัวหน้าครัวเตือนว่า
อาหารที่ดีไม่ได้เกิดจากสูตรเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากการทำซ้ำจนทุกจานดีได้เท่ากัน ความรู้เหล่านั้นยังอยู่กับนาง
แต่โลกนี้ไม่มีเครื่องควบคุมอุณหภูมิที่แม่นยำ ไม่มีห้องเย็นที่รักษาอุณหภูมิได้ตลอดวัน และไม่มีวัตถุดิบทุกอย่างที่นางเคยใช้
สูตรเก่าจึงไม่อาจยกมาได้ทั้งหมด
ต้องทดลองใหม่
ต้องรู้จักของที่มีอยู่จริง
และต้องยอมรับว่า บางอย่างอาจทำไม่ได้ในทันที
“ป้าหลิว”
“อะไร”
“หากวันหนึ่งข้าทำซาลาเปาไส้หมู ที่กัดแล้วมีน้ำซุปไหลออกมา ท่านจะว่าอย่างไร”
หญิงชราขมวดคิ้ว
“ไส้หมูก็มีน้ำอยู่แล้วมิใช่หรือ”
“ข้าหมายถึงน้ำซุปหอม ๆ ที่ขังอยู่ด้านในเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นเจ้าคงต้องห่อให้แน่น”
“ถูกต้อง!”
อวี้หลันยิ้มกว้าง
“แต่ไม่ใช่แค่ห่อแน่น ต้องทำให้น้ำซุปจับตัวก่อนห่อ แล้วใช้ความร้อนละลายกลับตอนนึ่ง…”
ป้าหลิวมองนาง
“เจ้ากำลังจะทำอะไรอีก”
“กำลังคิดสูตรใหม่เจ้าค่ะ”
“คืนนี้?”
“เปล่าเจ้าค่ะ”
“พรุ่งนี้?”
“ยังไม่แน่…”
ป้าหลิวกอดอก
อวี้หลันรีบยกมือ
“ข้าจะทดลอง เมื่อมีวัตถุดิบและเงินพอเจ้าค่ะ!”
“ดี!”
“ตอนนี้เริ่มจาก ไส้หมูสับก่อน”
“ดีมาก!”
“แล้วค่อยไส้ถั่ว”
“อืม!”
“จากนั้นหมูแดง…”
“อวี้หลัน!”
“เจ้าค่ะ!”
“กินข้าว!”
อวี้หลันหัวเราะทันที
“เจ้าค่ะ!”
เสี่ยวถง ซึ่งนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ ยกมือขึ้น
“แม่นางเสิ่น…”
“อะไรอีก”
“ซาลาเปา ที่มีน้ำซุปอยู่ข้างใน…”
“หืม”
“ข้าขอเป็นคนชิม คนแรกได้หรือไม่ขอรับ”
อวี้หลันมองเขา
ก่อนตอบอย่างจริงจัง
“ได้”
เด็กหนุ่มเบิกตากว้าง
“จริงหรือขอรับ!”
“จริง”
“ท่านใจดีจริง ๆ!”
อวี้หลันยิ้มหวาน
“แต่เจ้าต้องช่วยทดลอง จนกว่าจะทำสำเร็จ”
เสี่ยวถงชะงัก
“ถ้าทดลองสิบครั้ง…”
“ก็ต้องชิมสิบครั้ง”
เด็กหนุ่มแทบกระโดดขึ้น
“ข้ายินดีขอรับ!”
ป้าหลิวถอนหายใจ
“ข้าเริ่มกลัวว่าเด็กคนนี้ จะกลายเป็นซาลาเปาเสียเองแล้ว”
เสียงหัวเราะดังไปทั่วบ้าน
ค่ำวันเดียวกัน
ภายในห้องทำงานของจางต้าฝู ชายร่างอ้วนกำลังนั่งมองสมุดบัญชีด้วยสีหน้าครุ่นคิด ลูกน้องสองคนยืนอยู่ด้านข้าง คนหนึ่งอดพูดไม่ได้
“นายท่าน”
“อะไร”
“วันนี้ซาลาเปา ของแม่นางเสิ่นอร่อยจริง ๆ นะขอรับ”
จางต้าฝู ถลึงตา
“ข้ารู้!”
“ข้าน้อยเพียงคิดว่า หากนางเปิดร้านใหญ่…”
“แล้วอย่างไร”
“นางคงหาเงินได้มากจริง ๆ”
จางต้าฝูเงียบไป
เขานึกถึงผู้คนที่ต่อแถวยาวเหยียด นึกถึงเถ้าแก่หาน
นึกถึงพ่อค้าหมู
และนึกถึงหญิงสาวที่แม้จะกลัวเขาอยู่บ้าง แต่ก็ยังกล้าถามหาหลักฐาน ของหนี้สิบแปดตำลึงต่อหน้าคนอื่น
“นางไม่ได้โง่ เหมือนที่ข้าคิด”
เขาพึมพำ
ลูกน้องคนหนึ่งพยักหน้า
“นางฉลาดมากขอรับ”
“และปากเก่งมากด้วย!”
“ขอรับ!”
จางต้าฝูเปิดหีบไม้ข้างโต๊ะ หยิบเอกสารเก่าออกมา บนกระดาษมีลายมือของเสิ่นเหวินซาน
และจำนวนเงินที่แก้ไขไว้
เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพับเก็บกลับไป
“อย่าให้เรื่องซาลาเปา มาทำให้พวกเจ้าลืมงาน”
ลูกน้องทั้งสองรีบยืนตรง
“ขอรับ!”
“พรุ่งนี้ยังต้องเก็บหนี้ ตามกำหนด”
“ขอรับ!”
จางต้าฝูหยุด
ก่อนถามเบา ๆ
“ว่าแต่…”
ลูกน้องทั้งสองเงยหน้า
“พรุ่งนี้นางจะขายซาลาเปา อีกหรือไม่”
ความเงียบตกลงทันที ลูกน้องคนหนึ่งก้มหน้าซ่อนยิ้ม
อีกคนรีบตอบ
“ข้าน้อยจะไป สอบถามให้ขอรับ!”
จางต้าฝูถลึงตา
“ใครให้เจ้าไป!”
“นายท่านเพิ่งถาม…”
“ข้าถามเฉย ๆ!”
“ขอรับ!”
ชายร่างอ้วนถอนหายใจ ก่อนหยิบพู่กันขึ้นมา
แต่แม้จะพยายามจ้องตัวเลขบนบัญชีเพียงใด…
กลิ่นซาลาเปาไส้ผักดองกับเห็ดหอม ก็ยังติดอยู่ในความทรงจำ
น่าหงุดหงิดนัก!
ขณะเดียวกัน เหวินจิ่ง กำลังฟังรายงาน ของเฉินโม่ในเรือนเช่า
“วันนี้จางต้าฝู แวะร้านกัวเต๋อชาง หลังออกจากตลาดจริงขอรับ”
ชายหนุ่มวางถ้วยชา
“เข้าไปนานเท่าไร”
“ประมาณครึ่งชั่วยาม”
“พบใคร”
“ยังไม่ทราบแน่ชัด แต่คนเฝ้าประตูพาเขาเข้าไปด้านใน ไม่ใช่ส่วนขายสินค้า”
เหวินจิ่งพยักหน้า
“มีอะไรอีก”
“เกวียนขนข้าวสาลี ชุดหนึ่งออกจากคลังด้านเหนือ หลังผ่านการตรวจ แต่ไม่ได้ไปตามเส้นทางโรงโม่ที่แจ้งไว้”
“เจ้าเห็นเองหรือ”
“คนที่เราส่งไปเฝ้าติดตาม มารายงานขอรับ ยังต้องตรวจสอบอีกครั้ง”
“ดี อย่าเพิ่งตัดสินจากคำบอกเล่า”
เหวินจิ่งลุกขึ้น เดินไปหยุดหน้าต่าง ด้านนอก ท้องฟ้ายามค่ำมีเมฆบาง ๆ ปกคลุมดวงจันทร์
“หากมีคนจงใจ ทำให้ข้าวสาลี ขาดตลาดจริง คนที่เดือดร้อนที่สุด คงไม่ใช่พ่อค้ารายใหญ่”
เฉินโม่พยักหน้า
“เป็นชาวบ้านขอรับ”
“ใช่”
เหวินจิ่ง มองออกไปในความมืด
“และหากเส้นทางขนส่ง ถูกบิดเบือนโดยคนที่มีหน้าที่ดูแลมัน เรื่องนี้อาจไม่ได้จบแค่ราคาสินค้า”
เขาหยุดครู่หนึ่ง
“เราต้องหาหลักฐาน ที่ตรวจสอบย้อนกลับได้”
“ขอรับ”
เฉินโม่รับคำ
ก่อนถามอีกครั้ง
“คุณชาย”
“อะไร”
“แม่นางเสิ่น บอกหรือไม่ว่าพรุ่งนี้จะมีซาลาเปา”
เหวินจิ่งหันมาช้า ๆ
“เฉินโม่”
“ขอรับ”
“เจ้าฟังเรื่องที่ข้าพูดเมื่อครู่หรือไม่”
“ฟังขอรับ”
“แล้วเหตุใดจึงถามเรื่อง ซาลาเปาอีก”
เฉินโม่ทำหน้าจริงจัง
“เพราะหากข้าน้อยต้องไปติดตาม เกวียนแต่เช้า ข้าน้อยควรทราบว่า จะต้องกลับมาก่อนเวลาใดขอรับ”
“…”
เหวินจิ่งนิ่งไป
ก่อนหลุดหัวเราะออกมา
“ข้าแพ้เจ้าแล้วจริง ๆ”
เฉินโม่ก้มศีรษะ
“ข้าน้อยมิกล้าขอรับ”
เหวินจิ่งส่ายหน้า
แต่ในหัวกลับนึกถึงหญิงสาวอีกคน ที่ชอบพูดจาให้เขาเถียงไม่ออกเช่นกัน
เสิ่นอวี้หลัน…
เจ้าทำให้แม้แต่องครักษ์ของข้า เปลี่ยนไปเสียแล้ว
เขายิ้มบาง ๆ ก่อนกลับไปนั่งตรวจเอกสารต่อ
คืนนั้น บ้านเสิ่นเงียบสงบเร็วกว่าทุกวัน ป้าหลิวเก็บครัวเรียบร้อยแล้ว
เสี่ยวถงกลับไปพักหลังรับค่าแรงครบ อวี้หลันนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เพียงลำพัง สมุดบัญชีเปิดอยู่ตรงหน้า
นางกันเงินไว้ ซื้อแป้งและจ่ายค่าแรง ลงบัญชีเรียบร้อย ก่อนมองยอดหนี้ สิบแปดตำลึงที่ยังต้องพิสูจน์
จากนั้นจึงเปิดหน้าบันทึกสุขภาพ เขียนเตือนตนให้พักข้อมือ กินอาหารให้ครบ และอย่าฝืนทำงานจนล้มป่วยเช่นชีวิตก่อน
นางหยุดพู่กัน
แล้วเขียนเพิ่มอีกบรรทัด วันนี้มีคนบอกว่า คนที่อยากเดินไปให้ไกล ไม่จำเป็นต้องวิ่งตลอดทาง อวี้หลันมองประโยคนั้น
ก่อนเผลอยิ้ม
ภาพคุณชายเหวินจิ่ง ปรากฏขึ้นในหัว
ดวงตาสุขุม
รอยยิ้ม ที่เหมือนรู้ทันคนอื่นอยู่เสมอ
และท่าทางยียวนที่ชวนให้ นางอยากเถียงเสียทุกครั้ง
“คนผู้นั้น…”
นางพึมพำ
“ช่างน่าหมั่นไส้จริง ๆ”
แต่เมื่อเขียนประโยคต่อไป ปลายพู่กันกลับหยุดอยู่กลางอากาศ
ทว่า…
นางลังเล
ก่อนรีบขีดคำทิ้ง
“ข้าจะเขียนเรื่องเขาทำไมกัน!”
อวี้หลันปิดสมุดดัง พับ!
แล้วลุกไปดับตะเกียง
แต่พอเดินถึงเตียง นางกลับหันมามองสมุดอีกครั้ง
ริมฝีปากค่อย ๆ ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“พรุ่งนี้…”
นางกระซิบ
“หากเขามาเร็วจริง ๆ…”
เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกมา
“ข้าคงต้องหาซาลาเปาเก็บไว้ให้สักลูกกระมัง”
นางรีบส่ายหน้า
“ไม่สิ!”
“ข้าต้องขายตามลำดับ!”
“จะให้คนผู้นั้นได้รับสิทธิพิเศษได้อย่างไร!”
นางล้มตัวลงบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้า แล้วหัวเราะกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนค่อย ๆ หลับไป
รุ่งอรุณในเมืองชิงเหอมาเยือนพร้อมเสียงไก่ขันสามครั้ง ครั้งแรก เสิ่นอวี้หลันลืมตา ครั้งที่สอง นางยันตัวลุกขึ้นนั่ง
และครั้งที่สาม…
นางเกือบจะล้มตัวลงนอนต่อ
“อีกสักครึ่งชั่วยาม คงไม่เป็นไรหรอกกระมัง…”
หญิงสาวพึมพำอยู่ใต้ผ้าห่ม
ก่อนจะนึกถึง สมุดบันทึกที่ตนเองเขียนไว้เมื่อคืน
ตื่นเช้า เดินออกกำลัง กินอาหารบำรุง และห้ามทำงานจนล้มป่วยอีก อวี้หลันถอนหายใจ
“เฮ้อ…คนเขียนคำสั่งนี่ช่างใจดำเสียจริง”
นางกล่าวโทษตัวเองอย่างจริงจัง แล้วค่อย ๆ ลุกจากเตียง พื้นห้องเย็นจนปลายเท้าสะดุ้ง ความปวดเมื่อยบริเวณข้อมือยังมีอยู่บ้าง แต่ความหนักอึ้งในศีรษะ ลดลงจากหลายวันก่อนอย่างเห็นได้ชัด
นางยืนพักครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปเปิดหน้าต่าง อากาศยามเช้าสดชื่น
หมอกบาง ๆ ลอยอยู่เหนือหลังคาเรือน เสียงล้อเกวียนจากถนนใหญ่ยังไม่ดังมากนัก มีเพียงเสียงกวาดลานบ้านของเพื่อนบ้าน กับเสียงนกตัวเล็ก ๆ ที่กระโดดอยู่บนกิ่งพลับ
อวี้หลันยกแขนขึ้นช้า ๆ
หมุนหัวไหล่
ยืดข้อมือ
จากนั้นเดินวนรอบลานบ้าน ด้วยฝีเท้าสบาย ๆ
หนึ่งรอบ
สองรอบ
สามรอบ
พอครบห้ารอบ นางก็หยุดพัก
“หอบน้อยกว่าเมื่อวาน…”
นางพึมพำอย่างพอใจ
ทว่ายังไม่ทันจะยิ้มเต็มที่ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง
“อวี้หลัน!”
ป้าหลิวยืนอยู่ตรงประตูครัว ในมือถือกระบวยไม้ สีหน้าตื่นตกใจราวกับ เพิ่งเห็นโจรขึ้นบ้าน
“เจ้าเดินวนหาอะไร!”
อวี้หลันหันไปยิ้ม
“ข้ากำลังออกกำลังกาย เจ้าค่ะ”
“ออกกำลัง?”
“เจ้าค่ะ”
“เดินวนรอบต้นพลับเนี่ยนะ?”
“ถูกต้องเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวมองต้นพลับ
มองอวี้หลัน
แล้วมองต้นพลับอีกครั้ง
“เจ้าคิดว่าหากเดินรอบมันมาก ๆ ผลพลับจะร่วงลงมาหรือ”
อวี้หลันหลุดหัวเราะ
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ! ข้ากำลังฝึกให้ขาแข็งแรง”
“ขาเจ้าก็มีอยู่สองข้างครบดีนี่!”
“มีครบกับแข็งแรง เป็นคนละเรื่องกันเจ้าค่ะ”
“…”
ป้าหลิวเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนส่ายหน้า
“ตั้งแต่ฟื้นไข้มา เจ้าพูดอะไรที่ ข้าฟังรู้เรื่องครึ่งเดียวอยู่เรื่อย”
อวี้หลันยิ้ม
“อีกหน่อย ท่านจะชินเจ้าค่ะ”
“ข้าไม่แน่ใจว่า อยากชินหรือไม่!”
หญิงชราบ่นพลางเดินกลับเข้าครัว อวี้หลันหัวเราะเบา ๆ ก่อนนั่งลงบนเสื่อใต้ชายคา
นางหลับตา
ปล่อยหัวไหล่ให้ผ่อนคลาย และกำหนดลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ ตามจังหวะธรรมชาติ
ในความทรงจำจากโลกก่อน นางเคยเรียนการฝึกหายใจ เพื่อคลายความเครียด และทดลองนั่งสมาธิ ในช่วงที่งานครัวหนักจนแทบไม่มีเวลาพัก ครั้งนั้นนางมักทำได้เพียงไม่กี่วันก็เลิก
แต่คราวนี้ตั้งใจจะฝึกอย่างสม่ำเสมอ
ไม่ได้หวังให้เกิดพลังลึกลับ หรือรักษาโรคได้ในพริบตา
เพียงอยากให้ใจสงบลง เพราะหากสมองวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา แม้มีฝีมือทำอาหารดีเพียงใด ก็อาจตัดสินใจพลาดได้
“หายใจเข้า…”
นางพึมพำ
“หายใจออก…”
ลมอ่อน ๆ พัดผ่านใบหน้า ความเย็นสัมผัสปลายจมูก เสียงนกร้องค่อย ๆ กลายเป็นเพียงเสียงธรรมชาติที่อยู่รอบตัว
อวี้หลันเริ่มรู้สึกสงบ
กระทั่ง
“แม่นางเสิ่น!”
เสียงตะโกน ดังมาจากหน้าบ้าน
“แม่นางเสิ่น! ข้ามาแล้วขอรับ!”
อวี้หลันสะดุ้ง
ลืมตาทันที
เสี่ยวถง วิ่งเข้ามาอย่างกระฉับกระเฉง
“วันนี้เราจะทำซาลาเปากี่ลูกขอรับ!”
อวี้หลันมองเด็กหนุ่ม ก่อนค่อย ๆ หลับตาลงอีกครั้ง
“เสี่ยวถง…”
“ขอรับ!”
“เจ้าเคยนั่งสมาธิหรือไม่”
“ไม่เคยขอรับ!”
“อยากลองไหม”
“นั่งแล้วได้กินซาลาเปาหรือขอรับ”
“…”
อวี้หลันลืมตาขึ้นช้า ๆ
“เจ้าไปช่วยป้าหลิวก่อไฟเถิด”
เสี่ยวถงยิ้มกว้าง
“ขอรับ!”
เด็กหนุ่มวิ่งเข้าครัวไปทันที อวี้หลันถอนหายใจ
“สวรรค์เอ๋ย…”
นางเงยหน้ามองฟ้า
“ข้าคงต้องฝึกอีกนาน กว่าจะบรรลุ วิชาไม่โมโหคน”
ครั้นเสี่ยวถงวิ่งเข้าครัวไปได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากหน้าบ้าน
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
ป้าหลิวเดินไปเปิด คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือเถ้าแก่หาน ใบหน้าชายชราเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง
“อวี้หลันอยู่หรือไม่”
“อยู่ มีอะไรหรือเถ้าแก่หาน”
เขาไม่ได้ตอบทันที เพียงหยิบกระดาษแจ้งราคา ฉบับหนึ่งออกจากแขนเสื้อ
“เมื่อเช้า ร้านกัวเต๋อชาง แจ้งเงื่อนไขขายข้าวสาลีใหม่”
อวี้หลันได้ยินเสียง จึงลุกจากเสื่อใต้ชายคา แล้วเดินมาฟังที่หน้าประตู
“เงื่อนไขอย่างไรเจ้าคะ”
เถ้าแก่หานมองนาง
“ร้านที่ต้องการซื้อ จำนวนมากต่อเนื่อง ต้องทำสัญญารับของ ตามเงื่อนไขของพวกเขา”
“แล้วโรงโม่ท่านเล่า”
“ข้ายังไม่ได้ตกลง”
“เพราะอะไร”
ชายชราถอนหายใจ
“เพราะข้าไม่ชอบบางข้อในสัญญา”
อวี้หลันรับกระดาษมาดู มีข้อกำหนดเรื่องการรับสินค้าตามจำนวนที่ตกลง การชำระเงินล่วงหน้า และเงื่อนไขเปลี่ยนราคาตามประกาศของผู้ขาย ข้อความบางส่วนยังคลุมเครือ
นางอ่านอย่างระมัดระวัง
“ท่านมีเอกสารครบทุกหน้าหรือไม่เจ้าคะ”
“ยังมีเพียงฉบับแจ้งเงื่อนไข”
“เช่นนั้น อย่าเพิ่งลงนามเลยเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่หานพยักหน้า
“ข้าก็คิดเช่นนั้น”
“แต่หากไม่ลงนาม…”
“ข้าอาจซื้อ ข้าวสาลีรอบใหม่ได้ยากขึ้น”
อวี้หลันนิ่งไป
ชายชรามองนาง
“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังจะขยายร้าน จึงอยากมาบอกก่อน”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“แต่ข้ามีอีกเรื่องหนึ่ง”
“อะไรหรือเจ้าคะ”
เถ้าแก่หานลังเลเล็กน้อย
“แป้งชั้นรองที่เจ้าซื้อเมื่อวาน เป็นส่วนท้ายของแป้งที่ข้ามีอยู่”
ป้าหลิวหน้าเปลี่ยนสี
“หมายความว่า…”
“หากข้ายังไม่ได้ข้าวสาลีใหม่ ข้าก็โม่แป้งชุดใหม่ให้เจ้าไม่ได้”
ความเงียบตกลงในห้อง อวี้หลัน ก้มมองกระดาษในมือ เมื่อวานมีคนทั้งตลาด อยากซื้อซาลาเปาของนาง
วันนี้นางมีเงินมากกว่าเดิม
มีลูกค้า
มีคนอยากขายหมูให้ มีคนอยากขายแป้งให้
แต่กลับอาจไม่มีแป้งให้ซื้อ
นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
“เถ้าแก่หานเจ้าคะ”
“หืม”
“ในเมืองนี้มีโรงโม่ ที่ไม่ได้ซื้อข้าวสาลี จากร้านกัวเต๋อชางบ้างหรือไม่”
ชายชรานิ่งคิด
“น่าจะมีอยู่สองสามแห่ง แต่ข้าไม่แน่ใจว่า เขายังรับของจากที่ใด”
อวี้หลันพยักหน้า
“เช่นนั้นเรา คงต้องเริ่มถามจากตรงนั้น”
“เจ้าคิดจะทำอะไร”
นางยิ้มบาง ๆ
“ข้าเพิ่งรู้ว่าเวลาทำอาหาร คนเป็นเชฟไม่ได้ต้องรู้เพียงว่า ใส่อะไรลงหม้อ”
เถ้าแก่หานมองนาง
“แล้วยังต้องรู้อะไร”
อวี้หลันมองกระดาษแจ้งราคาธัญพืช ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ต้องรู้ด้วยเจ้าค่ะ ว่าของที่จะใส่ลงหม้อพรุ่งนี้ จะมาจากไหน”
ลมเช้าพัดผ่านหน้าต่าง กระดาษในมือพลิกเบา ๆ ข้างนอก เสียงคนขายอาหารเริ่มดังขึ้น จากตรอกใกล้บ้าน
ชีวิตในแคว้นต้าเหิง ยังดำเนินไปตามปกติ
ผู้คนยังต้องกิน
คนงานยังต้องออกแรง เด็กเล็กยังต้องมีอาหารกลับไปฝากจากตลาด
และหญิงสาวผู้หนึ่ง... ยังต้องหาทางทำซาลาเปาต่อไป
อวี้หลัน ก้มมองมือทั้งสองของตน
ก่อนกำหมัดเบา ๆ
เมื่อวานนางพิสูจน์แล้วว่า คนทั้งตลาด อยากกินซาลาเปาของนาง
แต่วันนี้…นางต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า ต่อให้ราคาแป้งขึ้น คนตัวเล็ก ๆ ก็ยังมีหนทางทำมาหากิน ด้วยฝีมือและสติปัญญาของตัวเอง
และโดยที่นางยังไม่รู้ตัว…
มีชายหนุ่มอีกคนกำลังตามรอยธัญพืชชุดเดียวกันอยู่เงียบ ๆ คนหนึ่งกำลังสืบหาความจริงเพื่อทำหน้าที่ของตน
อีกคนกำลังหาทาง ทำอาหารให้ผู้คนได้กิน
เส้นทางของทั้งสองยังไม่เหมือนกัน
แต่กำลังค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหากัน
ทีละน้อย
ทีละน้อย
เช่นเดียวกับหัวใจสองดวง ที่ยังไม่มีใครยอมรับว่า…
เริ่มคิดถึงกันแล้ว
เมื่อเถ้าแก่หานกลับไป อวี้หลันจึงเดินกลับมานั่ง ใต้ชายคาอีกครั้ง
ชีวิตใหม่ยังมีหนี้ก้อนใหญ่ แป้งที่ต้องหา และคุณชายผู้หนึ่ง ที่ทำให้นางเถียงจนเหนื่อย ยิ่งกว่านึ่งซาลาเปา
แต่วันนี้ ในครัวเก่า ๆ มีคนรอให้นางกลับบ้าน มีเสียงหัวเราะ และมีอาหารที่คนในตลาดเริ่มจดจำ
อวี้หลันสูดลมหายใจลึก ก่อนยิ้มให้แสงเช้าที่ลอดผ่านชายคา
คราวนี้ ข้าจะไม่มัวรอให้มีเวลา แล้วค่อยใช้ชีวิตอีกแล้ว
— จบตอนที่ 20 —