โรงโม่ของเถ้าแก่หานตั้งอยู่ปลายตรอกแคบ
เสียงหินโม่เสียดสีกันดังครืดคราดเป็นจังหวะ สายพานไม้เก่าขยับตามแรงลาที่เดินวนอยู่ด้านใน ฝุ่นแป้งสีขาวจับตามขอบหน้าต่างและคานไม้
กลิ่นข้าวสาลีบดใหม่อบอวลอยู่ในอากาศ อวี้หลันสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นนี้ทำให้นางนึกถึง ห้องเรียนทำขนมปังในฝรั่งเศส
ต่างกันเพียงที่นั่นมีเครื่องนวดแป้งราคาแพง ส่วนที่นี่มี ลาหนึ่งตัวกำลังมองนางด้วยสายตา เหมือนอยากลาออกจากงาน. . .
“เจ้ามองอะไร”
ป้าหลิวถาม
“มองคนทำงานหนักเจ้าค่ะ”
“คน?”
“ตัวนั้น”
นางชี้ไปที่ลา
ป้าหลิวทำหน้าไม่ถูก
“ปากเจ้านี่…”
“มันไม่เถียงนายจ้างด้วยนะเจ้าคะ ควรได้ค่าจ้างเพิ่ม”
“หากมันพูดได้ ข้าว่ามันคงขอด่าเจ้าก่อน”
เสียงกระแอมดังมาจากด้านหลัง
“ลาของข้าไม่ด่าใคร”
ชายสูงวัยร่างผอมในเสื้อสีน้ำตาล ก้าวออกมาจากประตูโรงโม่ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่ดวงตายังคมกริบ
“มันเพียงถีบ”
อวี้หลัน ค่อย ๆ ลดมือลง
“เช่นนั้นข้าจะยืนให้ห่างหน่อยเจ้าค่ะ”
ชายชราหันไปหาป้าหลิว
“หลิวอาซิ่ว เจ้าพาเด็กที่ไหนมาหยอกลาของข้า”
“เด็กบ้านเสิ่น”
เถ้าแก่หานชะงัก
“ลูกสาวเสิ่นเหวินซาน?”
“ใช่”
ดวงตาเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ข้าได้ข่าวว่านางป่วยหนัก”
“เกือบตาย” ป้าหลิวตอบ “แต่ปากยังดีอยู่”
“ข้ายังไม่ตายเจ้าค่ะ” อวี้หลันยอบกาย “เสิ่นอวี้หลันคารวะเถ้าแก่หาน”
เขามองนางครู่หนึ่ง
“ต้องการอะไร”
“แป้งสาลี สามจินเจ้าค่ะ”
“ไม่มี”
คำตอบมาเร็ว จนอวี้หลันเกือบหัวเราะ
“ข้ายังไม่ได้ถามราคาเลย”
“ถามไปก็ไม่มี”
“ในโรงโม่แป้ง?”
“แป้งที่มีลูกค้าจองหมดแล้ว”
“เช่นนั้นแป้งในถุงข้างผนังเล่าเจ้าคะ”
เถ้าแก่หานหรี่ตา อวี้หลันชี้ไปยังถุงผ้าสีหม่น สามใบที่วางแยกจากกองสินค้า
“ถุงนั้นไม่ได้ผูกปากด้วยเชือกสีแดง เหมือนถุงที่เตรียมส่งลูกค้า และดูจากฝุ่นที่จับอยู่ น่าจะถูกวางไว้นานกว่าสองสามวัน”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นแป้ง”
“มีผงแป้งติดอยู่ตามรอยเย็บเจ้าค่ะ”
ชายชราไม่ตอบทันที
“แป้งชั้นรอง มีรำละเอียดปน ลูกค้าร้านขนมใหญ่ไม่ชอบ”
“ขอดูได้หรือไม่”
“จะดูไปทำอะไร”
“ถ้ามันยังดี ข้าจะซื้อ”
เขาหยิบถุงหนึ่งมาเปิดอย่างไม่เต็มใจ อวี้หลันใช้ปลายนิ้วตักแป้งขึ้นมาเล็กน้อย ลูบระหว่างนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ แล้วยกขึ้นดม กลิ่นข้าวสาลีชัดเจน
ไม่เหม็นหืน ไม่อับชื้น ไม่มีร่องรอยรา
แป้งออกสีครีม ไม่ขาวจัด เมื่อลูบจะรู้สึกถึงรำละเอียดที่ยังหลงเหลืออยู่ นางหยิบถ้วยน้ำที่วางใกล้โต๊ะมา ขออนุญาตเจ้าของก่อนแตะน้ำเล็กน้อยลงบนแป้ง ผงแป้งจับตัวเป็นก้อนนุ่ม
เมื่อใช้นิ้วคลึงต่อ เนื้อแป้งเริ่มยืดหยุ่น แม้ยังไม่อาจบอกคุณภาพทั้งหมดได้จากการทดสอบเพียงเท่านี้ แต่ก็น่าจะใช้ทำแป้งซาลาเปาได้ หากปรับน้ำและเวลาพักให้เหมาะ
“แป้งนี้ไม่เสียเจ้าค่ะ”
“ข้าไม่ได้บอกว่าเสีย”
“เพียงไม่ขาวสวยเท่าแป้งที่ร้านใหญ่ต้องการ”
“ถูกต้อง”
“ทำซาลาเปาได้”
เถ้าแก่หานเริ่มสนใจ
“เจ้าทำซาลาเปา?”
“เจ้าค่ะ”
“ขาย?”
“เจ้าค่ะ”
“ขายได้กี่ลูกแล้ว”
“ห้าลูก”
ชายชรานิ่งไป
“ห้าลูก?”
“ขายหมดทุกลูกด้วย”
“แล้วเจ้ามาซื้อแป้งสามจิน”
“มีคนสั่งอีกสามสิบลูกเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่หาน มองอวี้หลัน
มองป้าหลิว
แล้วกลับมามองอวี้หลันอีกครั้ง
“เจ้าไม่ได้เพ้อเพราะพิษไข้ใช่หรือไม่”
ป้าหลิวรีบตอบ
“ข้าเองก็ถามมันอยู่ทั้งวัน!”
อวี้หลันถอนหายใจ
ช่างดีเหลือเกิน
โลกนี้มีคนสนับสนุนความฝันนางเต็มไปหมด เพียงแต่ทุกคนเริ่มต้น ด้วยการสงสัยว่านางเสียสติหรือไม่
“เถ้าแก่หานเจ้าคะ” นางกล่าวอย่างสุภาพ “แป้งสามจินนี้ ท่านจะขายเท่าใด”
“จินละสิบสาม”
“สามจินสามสิบเก้าอีแปะ”
“ใช่”
“ข้าขอซื้อสามจิน ในราคาสามสิบหกอีแปะ”
“สิบสองต่อจิน?”
“เจ้าค่ะ จ่ายทันที ไม่ติดค้าง ไม่ขอให้ท่านขนไปส่ง และข้ายอมรอให้คนงานตวงจากถุงเก่า ไม่รบกวนแป้งที่ลูกค้าจองไว้”
ชายชราหัวเราะหึ
“เจ้าต่อราคาเก่งนัก”
“ข้าจนเจ้าค่ะ”
“คนจนทุกคน ก็พูดเช่นนี้”
“แต่ไม่ใช่ทุกคน ที่ถือเงินมาจ่ายตรงหน้า”
อวี้หลัน วางเงินสามสิบหกอีแปะบนโต๊ะ
“หากท่านเห็นว่าราคานี้ขาดทุน ข้าไม่ฝืนซื้อ แต่หากท่านขายได้ ข้าจะรับแป้งไปเอง และไม่ขอเชื่อแม้แต่อีแปะเดียว”
เถ้าแก่หานมองกองเหรียญอยู่พักหนึ่ง แป้งชั้นรองชุดนี้มีลูกค้าคืนไว้ ตั้งแต่ก่อนราคาขึ้น เขาเก็บไว้เพราะยังไม่เสีย แต่ลูกค้าประจำส่วนมาก เลือกซื้อแป้งขาวกว่า
ราคาสิบสองอีแปะยังสูงกว่า ราคาที่เขาเคยตั้งขายเมื่อหลายวันก่อน แม้จะต่ำกว่าราคาที่เขาเรียกวันนี้
“ตกลง”
ป้าหลิวเบิกตา
“จริงหรือ”
“แป้งสามจิน สามสิบหกอีแปะ จ่ายแล้วรับไป”
อวี้หลันยิ้มทันที
“ขอบคุณเถ้าแก่หาน”
“อย่าเพิ่งขอบคุณ หากซาลาเปาแข็งเหมือนหิน อย่ามาโทษแป้งของข้า”
“หากแข็งเหมือนหิน ข้าจะเก็บไว้ ขว้างคนที่มาทวงหนี้เจ้าค่ะ”
เถ้าแก่หานหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง แม้แต่ป้าหลิวก็อดยิ้มไม่ได้
แต่แล้วชายชราก็หยุดหัวเราะ
“เจ้าหนี้?”
“จางต้าฝูเจ้าค่ะ”
สีหน้าของเถ้าแก่หานเปลี่ยนไปทันที เขามองประตูโรงโม่ ราวกับต้องการแน่ใจว่าไม่มีใครยืนฟังอยู่
“เจ้าระวังคนผู้นั้นไว้ให้ดี”
“ท่านรู้จักเขา?”
“คนค้าขายในเมืองนี้ มีใครบ้างไม่รู้จักจางต้าฝู”
“เขาเกี่ยวข้องกับราคาแป้งหรือ”
เถ้าแก่หานลังเล
ก่อนจะพูดเสียงต่ำ
“ข้าไม่รู้ว่าเขาเกี่ยวข้องมากน้อยเพียงใด แต่ระยะนี้มีคนจากร้านกัวเต๋อชาง มารับซื้อข้าวสาลีจำนวนมาก โรงโม่เล็กอย่างข้าต้องซื้อวัตถุดิบแพงขึ้น”
“กัวเต๋อชาง…”
อวี้หลันทวนชื่อเบา ๆ นางนึกถึงตราหมึกบนกระสอบหน้าตลาด
“แล้วคนขายข้าวสาลี รายอื่นเล่าเจ้าคะ”
“บางรายเลิกส่ง บางรายบอกว่ามีคนเหมาซื้อแล้ว บางรายส่งได้ แต่คิดค่าขนส่งเพิ่ม ข้ายังไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังทั้งหมด”
เขาหยุด ก่อนกล่าวต่อ
“ข้าบอกได้เพียงอย่างเดียว ราคาที่เจ้าซื้อวันนี้ อาจซื้อไม่ได้อีกในวันหน้า”
อวี้หลันก้มมองถุงแป้ง นางซื้อได้เพียงสามจิน หาใช่โรงโม่ทั้งโรง
กำไรจากคำสั่งซื้อครั้งแรกอาจช่วยให้นางมีชีวิตต่ออีกวัน แต่หากวัตถุดิบขึ้นราคาไม่หยุด การขายซาลาเปาหกลูกต่อสามสิบหกอีแปะ ก็ยังอาจไม่พอเลี้ยงร้านในระยะยาว
“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ”
นางยอบกายอีกครั้ง ขณะกำลังจะยกถุงแป้ง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“วางไว้ขอรับ!”
เด็กหนุ่มร่างผอมอายุราวสิบห้าสิบหกปีวิ่งเข้ามา แขนเสื้อพับขึ้นจนถึงข้อศอก ใบหน้าเปื้อนฝุ่นแป้ง
“ถุงนั้นหนักเกินไปสำหรับท่าน”
อวี้หลันมองเขา
“เจ้าชื่ออะไร”
“เสี่ยวถงขอรับ”
“ทำงานที่นี่หรือ”
“ช่วยเถ้าแก่หานตวงแป้ง ขนถุง และทำความสะอาดขอรับ”
“ได้ค่าจ้างหรือไม่”
“ได้ขอรับ แต่วันนี้งานใกล้หมดแล้ว”
อวี้หลัน หันไปหาเถ้าแก่หาน
“ข้าขอจ้างเขาเพิ่มสักครึ่งวัน ถึงเช้าวันพรุ่งนี้ได้หรือไม่”
ชายชราขมวดคิ้ว
“จ้างไปทำอะไร”
“ช่วยขนของ ผ่าฟืน ดูเตา และส่งซาลาเปา ข้าจะจ่ายเก้าอีแปะ”
เด็กหนุ่มตาโต
“เก้าอีแปะ!”
“จ่ายก่อนสาม ที่เหลืออีกหกเมื่อส่งของเสร็จ หากทำงานเรียบร้อย มีซาลาเปาให้กินอีกหนึ่งลูก”
เสี่ยวถงแทบจะตอบทันที แต่เหลือบมองเถ้าแก่หานก่อน
ชายชราพยักหน้า
“พรุ่งนี้ข้าให้เจ้ามาสายได้ แต่เช้าวันนี้ เจ้าต้องล้างเครื่องมือให้เสร็จก่อน”
“ขอรับ!”
อวี้หลัน หยิบเงินสามอีแปะส่งให้เด็กหนุ่ม
“ตกลงตามนี้”
เสี่ยวถงรับเงินอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวมันจะหายไปจากมือ
“แม่นางเสิ่น ข้าขนฟืนได้ไวมาก!”
“ดี”
“ข้าก่อไฟก็เก่ง!”
“ดีมาก”
“ข้ากินซาลาเปาได้เก่งที่สุด!”
“…”
อวี้หลัน หันไปมองป้าหลิว
“ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่า เหตุใดคุณชายเหวิน จึงมีองครักษ์ที่ชอบกิน”
ป้าหลิวกะพริบตา
“เกี่ยวกันตรงไหน”
“คนมีความสามารถด้านการกิน เห็นทีจะหางานทำได้ไม่ยากในเมืองนี้”
เสี่ยวถง ยืดอกอย่างภาคภูมิ
“เช่นนั้น ข้าจะตั้งใจทำงานขอรับ!”
อวี้หลันยิ้ม
“ตั้งใจขนของก่อน ส่วนการกิน ข้าจะเป็นคนตรวจสอบเอง”
กว่าจะกลับถึงบ้าน. . . แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ ก็แตะขอบหลังคาเรือนแล้ว
เสี่ยวถงแบกถุงแป้งไว้บนหลัง เดินนำด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง ส่วนป้าหลิวถือห่อผักดองกับขิง อวี้หลันถือเพียงถุงเห็ดแห้งเล็ก ๆ แม้กระนั้น เหงื่อเย็นก็ยังซึมตามไรผม
ตอนผ่านร้านของเหอชุ่ยหง กลิ่นซาลาเปาไส้เนื้อลอยออกมาจากเข่งไม้ไผ่ หญิงวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของร้าน ยืนกอดอกอยู่หน้าประตู
“อ้าว แม่นางเสิ่น”
อวี้หลันหยุด
“เถ้าแก่เนี้ยเหอ”
“ได้ข่าวว่าขายซาลาเปาห้าลูก หมดตั้งแต่เช้า”
“เจ้าค่ะ”
“เก่งจริง ๆ”
น้ำเสียงของเหอชุ่ยหง ฟังดูเหมือนคำชม หากดวงตากลับไม่ยิ้มตาม
“แต่การขายห้าลูกกับขายห้าสิบลูก ต่างกันราวฟ้ากับเหว เจ้าคงรู้กระมัง”
“รู้เจ้าค่ะ”
“ข้าขายขนมมาสิบกว่าปี ผ่านทั้งฤดูหนาว ฤดูแล้ง ราคาถ่านขึ้น ราคาแป้งขึ้น ลูกค้าต่อราคา เจ้าหนี้ทวงเงิน ไม่ใช่แค่มีสูตรดีแล้วจะอยู่รอดได้”
อวี้หลันพยักหน้าช้า ๆ
“คำเตือนนี้มีประโยชน์มาก ขอบคุณเถ้าแก่เนี้ย”
เหอชุ่ยหง ดูประหลาดใจ ที่อีกฝ่ายไม่เถียง
“เจ้าฟังเข้าใจด้วยหรือ”
“เข้าใจเจ้าค่ะ”
“ดี”
“ข้าจึงตั้งใจเริ่มที่สามสิบลูกก่อน ยังไม่กล้าทำห้าสิบลูกอย่างที่ท่านกล่าว”
“สามสิบ!”
เสียงเหอชุ่ยหงสูงขึ้นทันที เสี่ยวถง ซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง เผลอยืดอก
“มีลูกค้าสั่งจริง ๆ ขอรับ!”
อวี้หลันหันขวับไปมองเด็กหนุ่ม เสี่ยวถงรีบหุบปาก เหอชุ่ยหงมองถุงแป้งบนหลังเขา ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏที่มุมปาก
“เช่นนั้นก็ขอให้ขายได้ทุกลูก”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“แต่อย่าลืมว่าในตลาดนี้ คนขายของต้องรู้จัก คนดูแลตลาดด้วย”
“ข้าย่อมจ่ายค่าที่ ตามระเบียบเจ้าค่ะ”
“ค่าที่สองอีแปะไม่ใช่ทุกอย่าง”
หญิงเจ้าของร้าน เอนตัวเข้ามาใกล้
“บางเรื่อง ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะทำได้”
อวี้หลันนิ่งมองนาง
“เช่นนั้นข้าคงต้อง ไปศึกษากฎตลาดเพิ่มเติม”
“เจ้าควรทำเช่นนั้น”
“เพราะข้าไม่อยากทำผิดกฎโดยไม่รู้ตัว”
เหอชุ่ยหงยิ้มอย่างผู้ชนะ
แต่อวี้หลันพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“และยิ่งไม่อยากถูกใครหลอกว่ามีกฎ ทั้งที่จริงไม่มี”
รอยยิ้มของเหอชุ่ยหงแข็งค้าง ป้าหลิวรีบคว้าแขนอวี้หลัน
“กลับบ้าน!”
“เจ้าค่ะ”
“เดี๋ยวนี้!”
“เจ้าค่ะ!”
เมื่อเดินพ้นระยะได้ยิน ป้าหลิวก็เริ่มบ่นทันที
“เจ้าจะเถียงนางทำไม คนผู้นั้นรู้จักพ่อค้าหลายร้าน”
“ข้าไม่ได้เถียงเจ้าค่ะ”
“แล้วเจ้าทำอะไร”
“ข้ากำลังเก็บข้อมูล”
“ข้อมูลอะไร”
“ว่าใครกลัวข้า ขายซาลาเปาได้”
ป้าหลิวชะงัก
ก่อนจะถอนหายใจ
“อวี้หลันเอ๋ย... บางทีข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าฉลาดขึ้น หรือดื้อขึ้นกันแน่”
อวี้หลันยิ้มอ่อน
“อาจเป็นทั้งสองอย่างก็ได้เจ้าค่ะ”
เมื่อกลับถึงบ้าน การทำบัญชีรอบที่สองจึงเริ่มขึ้น นอกจากแป้งสามจินราคา สามสิบหกอีแปะแล้ว พวกนางยังซื้อผักดองสิบอีแปะ เห็ดแห้งเจ็ดอีแปะ ขิงกับต้นหอมสามอีแปะ น้ำมันอีกสี่อีแปะ
ส่วนฟืนแห้งสิบเอ็ดอีแปะ ต้องซื้อจากร้านขายฟืนโดยเฉพาะ เพราะไม้เก่าที่บ้านมีความชื้นมากเกินไป หากใช้ไฟไม่สม่ำเสมอ ซาลาเปาอาจสุกไม่ทั่ว
อวี้หลัน ยังไปเช่าเข่งนึ่งไม้ไผ่ เพิ่มหนึ่งชั้นจากร้านเครื่องจักสานในราคาเจ็ดอีแปะ โดยตรวจขนาดขอบเข่งให้เข้ากับหม้อนึ่งเก่าของบ้าน และตกลงคืนในสภาพเดิมหลังส่งของเสร็จ
ของชิ้นสุดท้ายกลับมีขนาดเล็กที่สุด ก้อนแป้งหมักเก่าห่อใบไม้ นางซื้อจากร้านทำแป้งหมัก ในตรอกข้างตลาดสามอีแปะ
“อะไรอีก” ป้าหลิวถามขณะมองห่อเล็ก ๆ
“หัวเชื้อแป้งเจ้าค่ะ”
“แป้งหมักเก่า?”
“ใช่เจ้าค่ะ”
“แล้วแป้งที่เจ้าทำเมื่อวานเล่า”
“ข้าทำเพียงเล็กน้อย และใช้หมดไปแล้ว วันนี้ต้องตั้งเชื้อใหม่ ให้มีกำลังพอสำหรับแป้งสามจิน”
ป้าหลิว มองก้อนแป้งอย่างไม่ค่อยไว้ใจ
“จะใช้ได้จริงหรือ”
“ต้องเลี้ยงเชื้อให้ฟื้นก่อนเจ้าค่ะ”
อวี้หลันแกะห่อออก
หัวเชื้อมีกลิ่นเปรี้ยวอ่อน ๆ ตามธรรมชาติของแป้งหมักเก่า ไม่มีสีผิดปกติหรือรอยรา นางเด็ดส่วนเล็ก ๆ มาดูเนื้อด้านใน แล้วผสมน้ำสะอาดกับแป้งใหม่ทีละน้อย
“หัวเชื้อเก่าไม่ได้หมายความว่าเอาไปใส่แป้งแล้วจะฟูทันที ต้องดูว่ามันยังทำงานดีเพียงใด”
“ทำงาน?”
“มันทำให้แป้งขึ้นฟูได้เจ้าค่ะ”
“อ้อ”
“ถ้าอากาศหนาวก็ช้า หากร้อนเกินไปก็หมักเร็วเกิน รสเปรี้ยวจะจัด”
ป้าหลิว พยักหน้า
“ข้าเคยเห็นคนทำหมั่นโถว ใส่ด่างลงไปแก้แป้งเปรี้ยว”
“ทำได้หากใช้ถูกสัดส่วน แต่ข้าอยากควบคุมเวลา และรสของแป้งให้ดีก่อน จะได้ไม่ต้องคอยแก้ทีหลัง”
นางใช้ผ้าสะอาดคลุมชามเชื้อ วางไว้ในมุมครัวที่ไม่ถูกลมหนาวโดยตรง
แล้วจึงกลับมานั่งที่โต๊ะ
ขณะนั้นเสี่ยวถง กำลังจัดฟืนเรียงเป็นกองเล็ก ๆ อย่างตั้งใจ อวี้หลัน เรียกเขาเข้ามา
“เจ้าช่วยข้าตรวจบัญชีหน่อย”
“ข้าอ่านหนังสือได้ไม่มากขอรับ”
“ไม่เป็นไร นับเหรียญได้หรือไม่”
“ได้!”
“ดี เช่นนั้นตรวจเงินสดกับข้า”
นางเรียงกองเหรียญเป็นแถว
นางไล่เทียบรายรับรายจ่ายกับกองเหรียญตรงหน้า จดต้นทุนวัตถุดิบ ค่าเช่าเข่ง และค่าแรงไว้ครบถ้วน เงินสดในมือเหลือสามสิบสี่อีแปะ
อวี้หลันวงตัวเลขสามสิบสี่ไว้ แล้วเขียนลงไปอีกสามรายการ
“ค่าแรงที่เหลือของเสี่ยวถงหกอีแปะ ค่าช่วยงานของป้าหลิวหกอีแปะ และค่าที่ตลาดพรุ่งนี้อีกสองอีแปะ”
ป้าหลิวรีบโบกมือ
“ข้าจะเอาค่าแรงจากเจ้าทำไม!”
“เพราะท่านทำงานเจ้าค่ะ”
“ข้าเป็นคนช่วยเลี้ยงเจ้ามา!”
“ยิ่งต้องจ่าย”
“เจ้านี่มัน…”
“หากข้าคิดว่าท่านช่วยได้ฟรีตลอด วันหน้าเมื่อมีคำสั่งซื้อห้าสิบลูก ร้อยลูก ข้าก็จะคิดว่าต้นทุนค่าแรงเป็นศูนย์”
นางเงยหน้า
“แล้ววันหนึ่ง เมื่อท่านป่วยหรือเหนื่อยจนช่วยไม่ได้ ข้าก็จะเพิ่งรู้ว่าร้านนี้อยู่ได้ เพราะมีท่านทำงานฟรี”
ป้าหลิวเงียบลง
อวี้หลันพูดต่อเบา ๆ
“ข้าไม่อยากทำเช่นนั้น”
หญิงชรามองใบหน้าซีดเซียว ของคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี
“เจ้านี่…พูดเรื่องเงินให้คนอยากร้องไห้ได้ด้วย”
“หกอีแปะเองเจ้าค่ะ”
“หกอีแปะก็ซื้อผักได้ตั้งมาก!”
“เช่นนั้นยิ่งต้องเก็บไว้”
— จบตอนที่ 13 —