อีกด้านหนึ่งของตลาด คุณชายเหวินกับเฉินโม่กำลังเดินกลับไปยังถนนสายหลัก
เสียงผู้คนยังดังเซ็งแซ่ เกวียนบรรทุกกระสอบธัญพืชเคลื่อนผ่านหน้าร้านค้า ชายชุดครามมองไปยังท่าน้ำ
“เฉินโม่”
“ขอรับ”
“เมื่อครู่เจ้าสังเกตอะไรหรือไม่?”
เฉินโม่ตอบทันที
“ซาลาเปาอร่อยขอรับ”
ชายหนุ่มหยุดเดิน หันไปมองผู้ติดตาม
“ข้าไม่ได้ถามเรื่องซาลาเปา”
เฉินโม่ชะงัก
“เช่นนั้นท่านถามเรื่องใด?”
“เรื่องแป้ง”
เฉินโม่พยักหน้า
“ขอรับ”
ชายหนุ่มพูดต่อ
“แม่ค้าเสิ่นใช้แป้งได้ดี ทั้งที่ดูเหมือนมีเครื่องมือไม่พร้อม”
“ขอรับ”
“และนางคิดบัญชีได้รวดเร็ว”
“ขอรับ”
“ลายมือก็ไม่เลว”
“ขอรับ”
ชายหนุ่มหันไปมองเฉินโม่
“เจ้าคิดอย่างไร?”
เฉินโม่นิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“ข้าน้อยคิดว่า...”
ชายหนุ่มรอฟัง
“คุณชายกำลังสนใจแม่ค้าเสิ่น มากกว่าปกติขอรับ”
เงียบ
ชายชุดครามหยุดเดิน เฉินโม่ยังคงทำหน้านิ่ง ก่อนชายหนุ่มจะกล่าวช้า ๆ
“ข้ากำลังพูดเรื่องการค้า”
“ขอรับ”
“และบัญชี”
“ขอรับ”
“ไม่ใช่เรื่องอื่น”
“ขอรับ”
ชายหนุ่มมองเขา
“แล้วเหตุใด เจ้าจึงตอบเช่นนั้น?”
เฉินโม่ คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดอย่างจริงจัง
“เพราะตั้งแต่เดินออกจากร้านมา คุณชายพูดถึงนางสามครั้งแล้วขอรับ”
ชายชุดครามนิ่ง
เฉินโม่พูดต่อ
“แต่ยังไม่พูดถึงพ่อค้าแป้ง ที่เราต้องตรวจเลยสักครั้ง”
เงียบ
ลมเช้าพัดผ่าน
ชายหนุ่มค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองถนน
“เฉินโม่”
“ขอรับ”
“เจ้าอยากกินซาลาเปา พรุ่งนี้หรือไม่?”
เฉินโม่ตอบทันที
“อยากขอรับ”
“เช่นนั้นก็เดินเงียบ ๆ”
เฉินโม่ชะงัก
ก่อนประสานมือ
“ขอรับ”
ทั้งสองเดินต่อไปอีกพักใหญ่
แต่เมื่อผ่านร้านขายเครื่องเขียน เฉินโม่กลับพูดขึ้นเบา ๆ
“คุณชายขอรับ”
“อะไรอีก?”
“ข้าน้อยขอถามเรื่องหนึ่งได้หรือไม่?”
ชายชุดครามถอนหายใจ
“ว่ามา”
เฉินโม่มองเจ้านาย
“หากเพียงต้องการอาหารให้คนงานสิบคน เหตุใดคุณชายจึงต้องสั่งจากแม่ค้า ที่เพิ่งเริ่มขายวันแรก?”
ชายหนุ่มเงียบไปชั่วครู่
ก่อนตอบ
“เพราะอาหารของนางอร่อยจริง”
เฉินโม่พยักหน้า
“ขอรับ”
ชายหนุ่มพูดต่อ
“อีกทั้งนางคิดเรื่องต้นทุน และการส่งมอบอย่างรอบคอบ ข้าอยากรู้ว่านาง จะทำตามที่รับปากได้เพียงใด”
เฉินโม่ พยักหน้าอีกครั้ง
“ขอรับ”
“มีอะไรอีก?”
เฉินโม่ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ไม่มีขอรับ”
ชายหนุ่มมองเขา
“แน่ใจ?”
“แน่ใจขอรับ”
ทั้งสองเดินต่อ
แต่ครู่หนึ่งเฉินโม่กลับพึมพำเบา ๆ
“แม่นางเสิ่นพูดสนุกดีด้วย...”
ชายชุดครามหยุดกึก
“เฉินโม่!”
“ขอรับ!”
“เมื่อครู่เจ้าว่าอะไร?”
เฉินโม่ตอบทันที
“ข้าน้อยบอกว่า ซาลาเปาอร่อยขอรับ”
ชายหนุ่มมองเขาอย่างไม่เชื่อ
เฉินโม่ก้มหน้า
แต่ริมฝีปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย
เป็นรอยยิ้มที่หากไม่สังเกตให้ดี คงไม่มีใครมองเห็น
เมื่ออวี้หลันกับป้าหลิว เดินทางกลับถึงเรือนเก่า แดดเริ่มแรงขึ้นแล้ว
หญิงสาวเหนื่อยจนแทบยกเท้าไม่ไหว ป้าหลิวรีบพานางไปนั่งบนม้านั่งหน้าเรือน
“เห็นหรือไม่!”
อวี้หลันหอบหายใจ
“เห็นอะไรเจ้าคะ?”
“ข้าบอกแล้วว่าเจ้ายังไม่แข็งแรง!”
หญิงสาวยิ้มแห้ง
“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ”
“แล้วทำไมยังฝืน!”
“ข้าไม่ได้ฝืนมากนักเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวหรี่ตา
“นี่เรียกว่าไม่มาก?”
อวี้หลัน มองขาตัวเองที่เริ่มสั่น
ก่อนยอมแพ้
“...คงมากไปหน่อยเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวถอนหายใจ
“เฮ้อ...”
นางยื่นถ้วยน้ำให้
“ดื่มเสีย”
อวี้หลันรับมา
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
หลังดื่มน้ำและพักจนหายเหนื่อย นางจึงหยิบเงินออกมานับอีกครั้ง เสียงเหรียญทองแดงกระทบโต๊ะดังกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ ช่างเป็นเสียงที่ไพเราะเสียเหลือเกิน เงินจากการขายซาลาเปาห้าลูก
สามสิบอีแปะ
จ่ายค่าที่ไปแล้วสองอีแปะ ต้องกันไว้ชดเชยต้นทุน แป้ง ผัก เชื้อเพลิง และสิ่งที่ยืมจากป้าหลิว เงินมัดจำสำหรับสามสิบลูก
เก้าสิบอีแปะ
อวี้หลันจดตัวเลขลงบนกระดาษอย่างระมัดระวัง ก่อนเริ่มคำนวณวัตถุดิบสำหรับวันรุ่งขึ้น
นางไล่ทวนรายการแป้ง ผัก เครื่องปรุง ฟืน ค่าแรง และอุปกรณ์นึ่งทีละอย่าง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ ลดลง ป้าหลิวซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เหลือบมอง
“เป็นอะไร?”
อวี้หลันไม่ตอบ
นางนับตัวเลขอีกครั้ง
แล้วเขียนใหม่
ครู่หนึ่งจึงเงยหน้า
“ป้าหลิวเจ้าคะ”
“หืม?”
“ข้ามีข่าวดีและข่าวร้าย”
ป้าหลิวเลิกคิ้ว
“ข่าวดีอะไร?”
อวี้หลันยิ้มกว้าง
“พรุ่งนี้หากขายสามสิบลูกหมด เราจะได้เงินอีกเก้าสิบอีแปะ!”
หญิงสูงวัยพยักหน้า
“ดี!”
“เจ้าค่ะ!”
“แล้วข่าวร้าย?”
อวี้หลันก้มมองกระดาษ
ก่อนยิ้มแห้ง
“ตอนนี้ข้ายังไม่มีเงิน พอที่จะซื้อของ และจัดเตรียมทุกอย่างให้ครบเจ้าค่ะ”
เงียบ
ป้าหลิวจ้องนาง
“...”
อวี้หลันยิ้มหวาน
“ป้าเจ้าคะ?”
หญิงสูงวัยค่อย ๆ ยกมือขึ้นกุมหน้าผาก
“สวรรค์!”
อวี้หลันสะดุ้ง
“เจ้าคะ?”
“เจ้ารับงานมาทั้งที่ยังไม่มีของ!”
“ข้ากำลังหาทางอยู่เจ้าค่ะ!”
“ไม่มีแป้ง!”
“ข้าจะไปซื้อ!”
“ไม่มีลังถึงใหญ่!”
“ข้าจะหายืม!”
“ร่างกายก็ยังไม่แข็งแรง!”
“ข้าจะขอให้ป้าช่วย!”
ป้าหลิวชะงัก
ก่อนหันขวับ
“อะไรนะ!”
อวี้หลัน รีบยกมือสองข้าง
“ป้าหลิว! ฟังข้าก่อน!”
หญิงสูงวัยเท้าสะเอว
“เจ้าจะให้ข้าทำทุกอย่างเลยหรือ!”
อวี้หลันส่ายหน้ารัว
“มิใช่เจ้าค่ะ!”
“แล้วอย่างไร!”
หญิงสาวนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“ข้าจะเป็นคนวางแผน ป้าช่วยใช้แรง ส่วนเมื่อขายได้กำไร เราก็แบ่งกันอย่างเป็นธรรมเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวชะงัก
“แบ่งกำไร?”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้าไม่คิดจะให้ข้าช่วยฟรี ๆ หรือ?”
อวี้หลันส่ายหน้า
“ไม่เจ้าค่ะ”
นางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น
“ข้าไม่อยากให้ใครต้องเหนื่อยเพราะข้า โดยไม่ได้รับสิ่งตอบแทน”
ป้าหลิวมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะอ่อนลง
“อวี้หลัน...”
หญิงสาวยิ้ม
“ข้าอาจไม่มีเงินมากนัก แต่หากจะทำการค้า ข้าก็อยากทำให้ถูกต้องตั้งแต่ต้นเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวนิ่งไป
ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“เจ้านี่...”
หญิงสูงวัยส่ายหน้า
“ปากคมขึ้นแล้วยังคิดมากขึ้นอีก”
อวี้หลันหัวเราะ
“ดีหรือไม่เจ้าคะ?”
“ก็ดี”
ป้าหลิวตอบ
“แต่ก่อนอื่น เจ้าต้องหาทางซื้อแป้งให้ได้เสียก่อน!”
อวี้หลันพยักหน้าแรง ๆ
“เจ้าค่ะ!”
นางก้มมองตัวเลขอีกครั้ง
ก่อนเงยหน้าขึ้น
“ป้าหลิวเจ้าคะ”
“อะไรอีก?”
“พรุ่งนี้ข้าต้องทำซาลาเปาสามสิบลูก”
“ข้ารู้แล้ว!”
“แต่ตอนนี้ข้ามีแป้งไม่พอ”
“ข้าก็รู้!”
“เช่นนั้น...”
หญิงสาวยิ้มหวาน
“เราไปเจรจากับ เถ้าแก่หานกัน ดีหรือไม่เจ้าคะ?”
ป้าหลิวจ้องเธอ
ก่อนหัวเราะออกมาอย่างหมดแรง
“ฮ่า ๆ ๆ!”
อวี้หลันชะงัก
“ป้าหัวเราะอะไร?”
หญิงสูงวัยส่ายหน้า
“ข้ากำลังคิดว่า...”
“ว่าอะไรเจ้าคะ?”
“เจ้าหนี้จางต้าฝูคงยังไม่รู้ตัว”
อวี้หลันเลิกคิ้ว
“ไม่รู้เรื่องใด?”
ป้าหลิวหัวเราะ
“ว่าแม่หนูที่เมื่อก่อนเอาแต่ร้องไห้ ตอนนี้กำลังคิดจะทำการค้าจริง ๆ แล้ว!”
อวี้หลันยิ้ม
ก่อนหัวเราะตาม
“ฮ่า ๆ!”
นางก้มมองเงินบนโต๊ะ จากนั้นมองออกไปยังลานบ้าน แสงแดดบ่าย ส่องกระทบขอบลังถึงไม้ไผ่ที่วางอยู่ข้างเตา
วันนี้นางขายซาลาเปาได้ห้าลูก พรุ่งนี้ต้องทำให้ได้สามสิบลูก หนี้สิบแปดตำลึงยังคงรออยู่
มารดาของเสิ่นอวี้หลันยังหายสาบสูญ บิดาทิ้งสมุดบัญชีเก่าไว้
และร่างกายของนางก็ยังไม่แข็งแรงเต็มที่
แต่ในบรรดาปัญหาทั้งหมดนั้น...
มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปแล้ว วันนี้นางไม่ได้เป็นเพียงหญิงสาวที่นั่งรอความช่วยเหลือจากผู้อื่นอีกต่อไป นางเริ่มหาเงินด้วยมือของตัวเองแล้ว
หลินเยว่ ในร่างเสิ่นอวี้หลัน ยกมือขึ้นมอง
ก่อนยิ้มบาง ๆ
“เอาละ...”
นางพูดเบา ๆ
“ซาลาเปาห้าลูก ข้าทำได้แล้ว”
ดวงตาค่อย ๆ เป็นประกาย
“สามสิบลูก...”
เธอหัวเราะหึ
“ข้าก็จะลองดู!”
ทันใดนั้น ป้าหลิวก็พูดขึ้น
“อวี้หลัน!”
“เจ้าคะ?”
“ก่อนจะลองดู เจ้าต้องกินข้าวเสียก่อน!”
อวี้หลันชะงัก
ก่อนหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ! เจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวยกมือเท้าสะเอว
“แล้วอย่าคิดทำงานจนลืมกิน!”
“เจ้าค่ะ!”
“ถ้าเจ้าเป็นลม ข้าจะไม่แบกกลับห้องนะ!”
อวี้หลันยิ้มกว้าง
“ไม่เป็นลมเจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวหรี่ตา
“แน่ใจ?”
หญิงสาวหัวเราะ
“ถ้าเป็นลม ข้าจะขอให้คุณชายเหวินมาแบก!”
ป้าหลิวชะงัก
“คุณชายเมื่อเช้าน่ะหรือ?”
“เจ้าค่ะ!”
“เหตุใดต้องเป็นเขา?”
อวี้หลันยิ้มอย่างไม่คิดอะไร
“ก็เขาตัวสูง แข็งแรง ดูมีแรงดีนี่เจ้าคะ!”
ป้าหลิวมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอย่างมีเลศนัย
“อ้อ...”
อวี้หลันชะงัก
“อ้ออะไรเจ้าคะ?”
“ไม่มีอะไร”
“ป้าหลิว!”
หญิงสูงวัยหันหน้าหนี
แต่ยังยิ้ม
“ข้าเพียงคิดว่า คุณชายผู้นั้นหน้าตาดีไม่น้อย”
อวี้หลันเบิกตา
“ป้า!”
“อะไรเล่า!”
“ข้าไม่ได้คิดอะไรเช่นนั้น!”
ป้าหลิวหัวเราะ
“ข้าก็ยังไม่ได้บอกว่าเจ้าคิด!”
อวี้หลันอ้าปากค้าง ก่อนรีบหันหน้าหนี
“ชิ! ไม่พูดกับท่านแล้ว!”
ป้าหลิวหัวเราะดังลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ! เจ้าเด็กคนนี้!”
เสียงหัวเราะดังไปทั่วเรือนเก่า
และในขณะที่อวี้หลัน กำลังนั่งก้มหน้าคิดบัญชีต่อ นางก็ไม่รู้เลยว่า...
ชายหนุ่มผู้ซื้อซาลาเปาสองลูกเมื่อเช้า กำลังนั่งอ่านบัญชีธัญพืช อยู่ในห้องพักอีก ฟากหนึ่งของเมือง บนโต๊ะของเขามีกระดาษหลายแผ่น มีรายการน้ำหนักสินค้า
มีบันทึกการเดินเรือ
และมีชื่อพ่อค้าหลายคน ที่ต้องตรวจสอบ
แต่ระหว่างอ่านบรรทัดหนึ่ง ชายหนุ่มกลับหยุดปากกา
ภาพแม่ค้าสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นในความคิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาที่เป็นประกาย
และคำพูดประโยคหนึ่ง...
“คนถือเงินย่อมน่ามอง กว่าคนถือแต่คำถาม!”
ชายหนุ่มหลุดหัวเราะเบา ๆ
“หึ...”
เฉินโม่ซึ่งยืนอยู่ข้างประตูเงยหน้า
“คุณชาย?”
“ไม่มีอะไร”
ชายหนุ่มก้มลงอ่านบัญชีต่อ
แต่รอยยิ้มยังไม่จางหาย
เฉินโม่มองเจ้านายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย
“คุณชายขอรับ”
“อะไร?”
“พรุ่งนี้ข้าน้อยจะเตรียมเงินไปเผื่อ”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“เผื่ออะไร?”
เฉินโม่ตอบทันที
“เผื่อแม่นางเสิ่น คิดค่าตอบคำถามเพิ่มขอรับ”
เงียบ
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เฉินโม่ยังคงทำหน้านิ่ง ก่อนเสียงหัวเราะของผู้เป็นนายจะดังขึ้น
“ฮ่า ๆ ๆ!”
และนับเป็นครั้งแรก ในรอบหลายวันที่ห้องซึ่งเต็มไปด้วย บัญชีเสบียงอันน่าปวดศีรษะ มีเสียงหัวเราะดังออกมาถึงระเบียงด้านนอก
เงินสามสิบอีแปะวางอยู่บนโต๊ะไม้เก่า ถัดจากนั้นเป็นเงินอีกเก้าสิบอีแปะ ที่ห่ออยู่ในผ้าสีคราม
เสิ่นอวี้หลันนั่งจ้องมันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจยาวราวกับต้องการถอนเอาความเหนื่อยล้าทั้งวัน ออกมาพร้อมกัน
“หนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะ…”
นางนับซ้ำเป็นครั้งที่สาม
“หักค่าที่ขายของสองอีแปะ เหลือหนึ่งร้อยสิบแปด”
ป้าหลิวซึ่งกำลังจัดฟืน อยู่ข้างเตาเงยหน้าขึ้น
“เงินมากถึงเพียงนั้น เจ้ายังทำหน้าเหมือนคนถูกปล้นอีกหรือ”
“เพราะในหนึ่งร้อยสิบแปดอีแปะนี้ มีเก้าสิบอีแปะที่ยังไม่ใช่เงินของข้าเจ้าค่ะ”
“เงินอยู่ในมือเจ้าแล้ว จะไม่ใช่ของเจ้าได้อย่างไร”
“เป็นเงินมัดจำเจ้าค่ะ”
อวี้หลัน ใช้นิ้วเขี่ยเงินเก้าสิบอีแปะ ออกจากกอง
“คุณชายเหวินจ่ายเงินให้ข้า เพื่อแลกกับซาลาเปาสามสิบลูก ไม่ใช่จ่ายเพราะเห็นว่าข้าหน้าตาดี”
ป้าหลิว มองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“เจ้าก็หน้าตาดีอยู่หรอก”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“แต่ถ้าข้าเป็นคุณชายผู้นั้น ข้าคงจ่ายให้เจ้าเลิกเถียงมากกว่า”
อวี้หลันหัวเราะพรืด
“เช่นนั้นเขาคงต้อง จ่ายแพงกว่านี้มาก”
เสียงหัวเราะทำให้นางไอขึ้นมาสองครั้ง อาการเจ็บตื้อบริเวณหน้าอกเตือนว่าร่างกายนี้ ยังไม่หายจากไข้เสียทีเดียว ป้าหลิวรีบวางฟืน
“เห็นหรือไม่! เพิ่งลุกจากที่นอนได้ไม่กี่วันก็คิดทำงานใหญ่ หากเจ้าล้มลงอีก ข้าจะเอาซาลาเปาทั้งสามสิบลูก ยัดปากคุณชายผู้นั้นให้หมด”
“ป้าหลิวเจ้าคะ”
“อะไร”
“เขาสั่งไปให้คนงานสิบคน”
“แล้วอย่างไร”
“ถ้าท่านยัดปากเขาหมด คนงานสิบคนจะกินอะไรเล่า”
ป้าหลิวถลึงตา
อวี้หลันรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม
บนโต๊ะมีเศษกระดาษเก่าที่นางเก็บมาได้จากหีบของบิดาเจ้าของร่างเดิม ด้านหลังยังว่างอยู่พอให้เขียนอะไรได้บ้าง นางจึงใช้ถ่านแท่งเล็กขีดตัวเลขลงไป
หนึ่งร้อยสิบแปด
สามสิบ
เก้าสิบ
แล้วขีดเส้นแบ่ง
ในชีวิตก่อน หลินเยว่เคยดูแลครัวภัตตาคารขนาดใหญ่ ตั้งแต่วัตถุดิบราคาแพงไปจนถึงค่าจ้างพนักงาน ทุกอย่างต้องลงบัญชี แม้แต่เศษผักที่ทิ้งก็มีต้นทุน
ที่นี่ไม่มีเครื่องชั่งละเอียด ไม่มีบัญชีสำเร็จรูป ไม่มีผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ มีเพียงโต๊ะไม้ผุ เตาดินเก่า หญิงชราปากจัดหนึ่งคน และตัวนางที่ยืนทำงานนานเกินครึ่งชั่วยามก็เริ่มหน้ามืด
แต่หลักการยังเหมือนเดิม
เงินที่รับมา ไม่เท่ากับเงินที่หาได้ เงินที่หาได้ ไม่เท่ากับเงินที่เหลือ
และที่สำคัญที่สุด
อย่าใช้เงินของลูกค้าจนหมด ก่อนทำของส่งให้ลูกค้า
“ป้าหลิว” นางเงยหน้าขึ้น “พรุ่งนี้เราต้องใช้แป้งอย่างน้อยสามจิน ข้าตั้งใจทำเผื่อไว้อีกสองลูก สำหรับตรวจคุณภาพ และเผื่อผิดพลาด”
“สามจิน!”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้าจะซื้อแป้งสามจิน ในเวลาที่ราคาแป้งกำลังขึ้นทุกวันเนี่ยนะ”
“ไม่ซื้อก็ไม่มีซาลาเปา”
“ซื้อแล้วก็อาจไม่มีเงินเหลือ”
“เช่นนั้นเราต้องซื้อให้ถูกที่สุด โดยไม่เอาแป้งเสียมาทำอาหาร”
ป้าหลิวเม้มปาก
“เถ้าแก่หานที่ข้าเคยเล่าให้ฟัง เขามีโรงโม่อยู่ท้ายตรอกช่างไม้ แต่ระยะนี้ได้ยินว่าพ่อค้ารายใหญ่ กว้านซื้อข้าวสาลี จนโรงโม่เล็กแทบไม่มีของจะสี”
“เขาไว้ใจได้หรือไม่”
“เป็นคนซื่อตรง แต่หัวแข็ง”
“ดีเจ้าค่ะ”
“ดีตรงไหน”
“คนหัวแข็งย่อมเจรจายาก แต่คนซื่อตรง อย่างน้อยก็ไม่ต้องคอยระวัง ว่าจะถูกโกงทุกคำ”
ป้าหลิวส่ายหน้า
“แล้วเจ้าจะเอาอะไรไปเจรจากับเขา”
อวี้หลันหยิบถุงเงินขึ้นมา
“เงินสด”
“มีแค่นั้น?”
“กับหน้าตาอันน่าเชื่อถือของข้า”
ป้าหลิวเงียบไปครู่หนึ่ง
“เอาเงินไปเถิด”
“…”
“หน้าตาของเจ้ายังซีดเหมือนหัวไชเท้าต้ม”
คราวนี้อวี้หลันไม่เถียง เพราะแม้แต่หัวไชเท้าต้มก็คงยังมีสีสันกว่านางในเวลานี้ ตลาดประตูตะวันออกยามบ่ายคล้อยยังคงคึกคัก
เสียงล้อเกวียนบดพื้นหินดังครืดคราด พ่อค้าเร่ตะโกนแข่งกันขายผักสด ปลาแห้ง และขนมทอด กลิ่นน้ำมันร้อนลอยปะปนกับกลิ่นธัญพืช และฝุ่นจากถุงแป้งที่ถูกยกลงจากเกวียน
อวี้หลันเดินตามป้าหลิวอย่างระมัดระวัง เพียงครู่เดียวก็รู้สึกว่าขาทั้งสองเริ่มหนัก นางพยายามไม่แสดงอาการ แต่ป้าหลิวเหลือบมองเพียงครั้งเดียวก็หยุดเดิน
“นั่ง”
“ข้ายังไหวเจ้าค่ะ”
“ข้าบอกให้นั่ง ไม่ได้ถามว่าเจ้าไหวหรือไม่”
“ท่านนี่ช่าง…”
“ช่างอะไร”
“ช่างรอบคอบยิ่งนัก”
“หึ!”
ป้าหลิวพานางนั่งพักตรงม้านั่งข้างร้านขายเชือกอยู่ครู่หนึ่ง จนสีหน้าดีขึ้นจึงเดินต่อ ระหว่างทาง อวี้หลัน สังเกตร้านขายแป้งสามแห่ง ร้านแรกขายแป้งสาลี จินละสิบหกอีแปะ
ร้านที่สองสิบเจ็ด ร้านที่สามสิบแปด ทั้งสามร้านมีป้ายราคา ที่เขียนทับตัวเลขเก่าอย่างเห็นได้ชัด
“เมื่อเจ็ดวันก่อนยังจินละสิบเอ็ด” ป้าหลิวพึมพำ
อวี้หลันหยุดมอง เกวียนบรรทุกกระสอบข้าวสาลี ที่จอดอยู่หน้าร้านสุดท้าย บนกระสอบแต่ละใบ มีตราหมึกดำเป็นอักษรตัวเดียว
กัว
นางไม่รู้จักพ่อค้าผู้นั้น แต่จำตราไว้
“สามร้านนี้ รับแป้งจากแหล่งเดียวกันหรือเจ้าคะ”
“ไม่รู้สิ”
“ราคาขึ้นแทบพร้อมกัน”
“ข้าวสาลีขาดตลาดกระมัง”
“อาจเป็นเช่นนั้น”
นางไม่กล่าวต่อ
เพราะราคาที่สูงขึ้นอาจเกิดจากผลผลิตขาดแคลน ค่าขนส่งเพิ่ม หรือมีคนจงใจควบคุมสินค้า จะกล่าวหาโดยไม่มีหลักฐานไม่ได้
แต่หากราคาพุ่งพร้อมกันทั้งตลาด คนที่ควรจับตามองที่สุดอาจไม่ใช่คนขายแป้ง
หากเป็นคนที่ถือกระสอบทั้งหมดไว้ในมือ
“ไปเถิดเจ้าค่ะ”
นางลุกขึ้น
“วันนี้เราไม่ได้มาหาคนผิด เรามาหาแป้ง”
— จบตอนที่ 12 —