PLIKNA · พลิกหน้า

ตอนที่ 5 หนี้สิบแปดตำลึงกับครัวว่างเปล่า — เชฟซาลาเปา เล่ม 1

นิยายจีนโบราณ · โรแมนติกคอมเมดี้ · อ่านฟรี

หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ

“เจ้าค่ะ”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างระมัดระวัง

“ป้าหลิวเจ้าคะ...”

“ว่าอย่างไร?”

“ข้า... จำอะไรบางอย่างไม่ค่อยได้”

หญิงสูงวัยหันขวับ

“จำไม่ได้?”

“เจ้าค่ะ”

“อะไรบ้าง?”

หลินเยว่กัดริมฝีปาก

จะตอบอย่างไรดี?

บอกว่าตัวเองเป็นหัวหน้าเชฟจากฮ่องกง อายุสามสิบสี่ปี ตายเพราะแก๊สระเบิด แล้วมาอยู่ในร่างหญิงสาวที่ไม่รู้จักงั้นหรือ?

ถ้าพูดออกไป ป้าหลิวคงไม่ไปตามหมอ

แต่คงไปตามหมอผีแทน

เธอจึงเลือกถ้อยคำที่ใกล้ความจริงที่สุด

“ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา ศีรษะข้ามึนงงมาก เรื่องบางอย่างเหมือนจำได้ แต่พอนึกให้ชัดกลับเลือนหาย”

ป้าหลิวขมวดคิ้ว

“คงเพราะไข้หนัก”

นางยกมือแตะหน้าผากหลินเยว่อีกครั้ง

“ข้าจะไปถามหมอให้ หากยังปวดศีรษะไม่หาย เจ้าอย่าฝืนทำอะไร”

หลินเยว่พยักหน้า

ก่อนค่อย ๆ ถาม

“เรื่อง... ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้า...”

ใบหน้าป้าหลิวเปลี่ยนไปทันที หญิงสูงวัยถอนหายใจ

“เฮ้อ...”

นางนั่งลงบนม้านั่งเตี้ย

“เจ้ายังจำเรื่องนั้นไม่ได้หรือ?”

หลินเยว่ส่ายหน้า ป้าหลิวนิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนเริ่มเล่า

“พ่อเจ้าเป็นคนซื่อตรง ทำงานเกี่ยวกับการตรวจชั่งน้ำหนักสินค้าของคลังธัญพืช เขาไม่ใช่คนร่ำรวย แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้แม่ลูกอดอยาก”

หลินเยว่ตั้งใจฟัง

“ต่อมามีเรื่องกับคนบางกลุ่ม เพราะเขาเห็นว่าบัญชีสินค้าไม่ตรงกัน”

นางหยุดเล็กน้อย

“หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ถูกให้ออกจากงาน”

หลินเยว่ขมวดคิ้ว

“เพราะเหตุใด?”

“ข้าก็ไม่รู้แน่ชัด”

ป้าหลิวส่ายหน้า

“พ่อเจ้าไม่ใช่คนชอบเล่าเรื่องงานให้ชาวบ้านฟัง เขาเพียงบอกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง”

หญิงสาวนิ่งคิด

บัญชีสินค้าไม่ตรงกัน...

คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ภาพกระดาษเก่าปรากฏขึ้นในหัว ตัวอักษรเรียงเป็นแถว

ตัวเลข

รอยหมึกสีดำ

แล้วภาพก็หายไป

หลินเยว่ยกมือกุมขมับ

“อึก...”

ป้าหลิวรีบถาม

“เป็นอะไร?”

“ปวดศีรษะนิดหน่อยเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นอย่าฝืนนึก”

หลินเยว่พยักหน้า

“แล้ว... ท่านแม่เล่าเจ้าคะ?”

ป้าหลิวเม้มปาก

“แม่เจ้าหายไปหลายเดือนแล้ว”

“หายไป?”

“นางบอกว่าจะไปหาคนช่วยเรื่องของพ่อเจ้า”

“แล้วไม่กลับมาอีกเลยหรือ?”

“ไม่กลับ”

หัวใจของหลินเยว่หนักอึ้ง

“ไม่มีข่าวคราวเลยหรือเจ้าคะ?”

ป้าหลิวส่ายหน้า

“ไม่มี”

นางถอนหายใจ

“หลังแม่เจ้าหายไป พ่อเจ้าก็ล้มป่วยหนักขึ้นทุกวัน เขากู้เงินมารักษาตัว แต่สุดท้ายก็...”

หญิงสูงวัยพูดไม่จบ หลินเยว่ก้มมองมือตัวเอง ภาพหนึ่งผุดขึ้นมา

ชายวัยกลางคนนอนอยู่บนเตียง มือผอมซูบยกขึ้นลูบศีรษะหญิงสาว เสียงแหบพร่ากระซิบ

“อวี้หลัน... พ่อขอโทษ...”

หัวใจเธอกระตุก

ภาพเปลี่ยนไป

หญิงสาวเจ้าของร่างเดิมร้องไห้อยู่ข้างเตียง เรียกคำว่าท่านพ่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ไม่มีเสียงตอบอีกเลย

หลินเยว่ยกมือขึ้นกดหน้าอก ความเศร้าแปลกประหลาดไหลผ่านอย่างรุนแรง เธอไม่เคยรู้จักชายผู้นั้น

แต่ร่างกายนี้ กลับเหมือนจดจำความเจ็บปวดได้ทุกส่วน

น้ำตาเอ่อขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ป้าหลิวรีบจับมือเธอ

“อวี้หลัน...”

หลินเยว่ส่ายหน้าเบา ๆ

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

แต่เสียงของเธอสั่น

ป้าหลิวมองอย่างสงสาร

“เจ้าไม่ต้องคิดเรื่องทั้งหมดวันนี้ก็ได้”

นางบีบมือหลินเยว่

“แค่รอดมาได้ก็ดีมากแล้ว”

หลินเยว่ก้มหน้าลง

เสิ่นอวี้หลัน...

เจ้าผ่านอะไรมาบ้างกันนะ หญิงสาวที่เธอไม่เคยรู้จัก หญิงสาวผู้สูญเสียบิดา

สูญเสียมารดา

ติดหนี้สิน

ป่วยจนไม่มีเงินรักษา

และสุดท้ายก็...

หลินเยว่หลับตาลง เธอไม่รู้ว่าการที่ตนเข้ามาอยู่ในร่างนี้ หมายความว่าอย่างไร

ไม่รู้ว่าเสิ่นอวี้หลันตัวจริงไปอยู่ที่ไหน

แต่รู้สิ่งหนึ่งอย่างชัดเจน

ชีวิตที่เธอได้รับมาในครั้งนี้ ไม่ใช่ชีวิตที่ปราศจากเรื่องราว

มันมีความทุกข์

มีความทรงจำ

และมีคนที่เคยรักเจ้าของร่างนี้จริง ๆ

อวี้หลัน...

เธอเรียกชื่อหญิงสาวในใจ ฉันไม่รู้ว่าเธอได้ยินไหม

แต่ถ้าฉันต้องใช้ชีวิตในร่างนี้ต่อไป...

หลินเยว่ค่อย ๆ กำมือแน่น ฉันจะไม่ใช้มันอย่างไร้ค่า

“ป้าหลิวเจ้าคะ”

หลินเยว่ถามขึ้นหลังจากเงียบไปพักใหญ่

“เรื่องหนี้...”

ป้าหลิวถอนหายใจทันที

“ข้าก็คิดอยู่ว่าเมื่อไรเจ้าจะถาม”

“สิบแปดตำลึงจริงหรือเจ้าคะ?”

หญิงสูงวัยขมวดคิ้ว

“จางต้าฝูพูดเช่นนั้น”

“แล้วป้ารู้หรือไม่ว่าท่านพ่อข้ากู้เงินจริงเท่าใด?”

ป้าหลิวนิ่งคิด

“ข้าไม่ได้เห็นสัญญา”

นางส่ายหน้า

“แต่ครั้งหนึ่งพ่อเจ้าเคยพูดว่า เงินที่ต้องหาไปชดใช้เป็นจำนวนไม่น้อย ข้าจำตัวเลขไม่ชัด”

หลินเยว่พยักหน้า เธอไม่อยากรีบสรุป ในชีวิตก่อน เธอเคยดูบัญชีต้นทุนอาหารที่มีรายการผิดพลาดมามากมาย

บางครั้งตัวเลขผิดเพราะคนกรอก บางครั้งผิดเพราะเอกสารสูญหาย บางครั้งก็ผิดเพราะมีคนตั้งใจทำให้มันผิด

แต่ไม่ว่าอย่างไร การกล่าวหาใครโดยไม่มีหลักฐานก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ

เธอถามต่อ

“จางต้าฝูมีสัญญาหรือไม่?”

“มี”

“ข้าเคยเห็นหรือ?”

ป้าหลิวนิ่งไป

“เจ้าคงเคยเห็น แต่ตอนนั้นเจ้ามัวแต่ร้องไห้และกลัวเขาจะยึดบ้าน”

หลินเยว่เม้มปาก

“แล้วข้าได้ลงชื่อไว้หรือไม่?”

“สัญญาเดิมเป็นเรื่องของบิดาเจ้า”

หญิงสูงวัยถอนหายใจ

“ส่วนเอกสารที่จางต้าฝูถือมาเมื่อครู่ ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรแน่”

หลินเยว่พยักหน้า อย่างนั้นก็ต้องตรวจ เธอไม่รู้จักกฎหมายของราชวงศ์นี้

ไม่รู้ว่าคนธรรมดาสามารถตรวจทะเบียนสัญญาจากที่ใด

แต่ถ้าจะต่อสู้กับหนี้สิน ก็ต้องเริ่มจากข้อเท็จจริง

“ป้าเจ้าคะ”

“หืม?”

“ข้าอยากเห็นสัญญาหนี้”

ป้าหลิวมองเธอ

“เจ้าคิดจะทำอะไร?”

“ดูให้แน่ชัดว่าข้าติดเงินเท่าใด”

“จางต้าฝูไม่ใช่คนคุยง่าย”

หลินเยว่ยิ้มบาง

“ข้าเองก็ไม่ใช่คนยอมง่ายเช่นกัน”

ป้าหลิวชะงัก

ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“เจ้านี่... ป่วยครั้งนี้แล้วเปลี่ยนไปจริง ๆ”

หลินเยว่ยิ้ม

แต่ในใจกลับคิดอีกอย่าง

เปลี่ยนไปทั้งคนเลยต่างหากป้า...

เธอลองถามต่อ

“สิบแปดตำลึงนี่มากเพียงใดเจ้าคะ?”

ป้าหลิวเบิกตา

“เจ้าแม้แต่เรื่องนี้ก็จำไม่ได้หรือ?”

“ข้าหมายถึง... สำหรับคนธรรมดา ต้องทำงานนานเพียงใดจึงจะหาได้”

ป้าหลิวนิ่งคิด

“ก็ต้องดูว่าทำงานอะไร ได้ค่าจ้างเท่าใด และมีคนในบ้านกี่คนต้องเลี้ยง”

นางชี้ไปยังถ้วยข้าวต้ม

“อย่างคนหาเช้ากินค่ำ หากหักค่าข้าว ค่าเชื้อไฟ และค่าใช้จ่ายแล้ว จะเหลือเงินเก็บได้สักเท่าไรกัน”

หลินเยว่พยักหน้า

เธอเริ่มเข้าใจ

จำนวนเงินสิบแปดตำลึงไม่ใช่เพียงหนี้เล็กน้อย มันอาจมากพอจะทำให้ครอบครัวหนึ่งต้องดิ้นรนอยู่หลายปี โดยเฉพาะครอบครัวที่ไม่มีรายได้ประจำและไม่มีเงินเก็บ

ยอดขาย... ต้นทุน... กำไร...

สมองของเชฟผู้เคยบริหารครัวขนาดใหญ่ เริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ ต้องหาวิธีสร้างรายได้

แต่ก่อนอื่น...

เธอก้มมองตัวเอง

ต้องมีแรงลุกจากเตียงให้ได้ก่อน หลินเยว่ถอนหายใจ

“เฮ้อ...”

ป้าหลิวเลิกคิ้ว

“ถอนหายใจอีกแล้ว?”

หญิงสาวยิ้มแห้ง

“ข้ากำลังคิดเรื่องรีเซ็ตชีวิตเจ้าค่ะ”

“รี... อะไรนะ?”

หลินเยว่ชะงัก

อุ๊ย!

หลุดอีกแล้ว!

“ข้าหมายถึง... เริ่มต้นชีวิตใหม่เจ้าค่ะ”

ป้าหลิวขมวดคิ้ว

“เริ่มต้นก็เริ่มต้นสิ เหตุใดต้องพูดเหมือนคนมีอะไรติดคอ?”

หลินเยว่กลั้นหัวเราะ

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ”

ป้าหลิวส่ายหน้า

“ไข้ครั้งนี้คงทำให้เจ้าพูดจาประหลาดไปเสียแล้ว”

“อาจเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นอย่าเพิ่งพูดมาก”

“เจ้าค่ะ”

“กินข้าวต่อ”

“เจ้าค่ะ”

“กินให้หมด!”

หลินเยว่เงยหน้าขึ้น

“ป้าหลิวเจ้าคะ”

“อะไรอีก?”

“หากข้ากินหมด ป้าจะเลิกบ่นหรือไม่?”

หญิงสูงวัยจ้องเธอ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ไม่เลิก”

หลินเยว่อ้าปากค้าง

ป้าหลิวหัวเราะ

“ข้าเกิดมาก็บ่นเป็นแล้ว เจ้าคิดว่าจะให้ข้าหยุดง่าย ๆ หรือ!”

หลินเยว่หัวเราะตาม

“เช่นนั้นข้าคงต้องรีบหายป่วย จะได้มีแรงฟังท่านบ่น!”

“ดี! คิดได้เช่นนี้ก็รีบกิน!”

เสียงหัวเราะของสองหญิงต่างวัย ดังออกไปถึงลานบ้าน เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เรือนเก่าหลังนี้มีเสียงหัวเราะ

มิใช่เสียงร้องไห้

มิใช่เสียงทวงหนี้

และมิใช่เสียงไอของคนป่วยที่กำลังจะหมดแรง

บ่ายวันนั้น ป้าหลิวกลับบ้านไปจัดการงานของตน

แต่ก่อนกลับ นางกำชับหลินเยว่เสียยืดยาว

“อย่าลุกเดินไปมา!”

“เจ้าค่ะ”

“อย่าออกไปตากแดด!”

“เจ้าค่ะ”

“อย่ากินน้ำเย็นจัด!”

“เจ้าค่ะ”

“แล้วก็อย่าไปเปิดประตูให้จางต้าฝู!”

“เจ้าค่ะ”

ป้าหลิวหรี่ตา

“เจ้าฟังอยู่หรือไม่?”

หลินเยว่ยิ้มหวาน

“ฟังอยู่เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเมื่อครู่ข้าพูดอะไร?”

หญิงสาวตอบทันที

“อย่าลุก อย่าออกแดด อย่ากินน้ำเย็น อย่าเปิดประตูให้เจ้าหนี้ และถ้าเป็นไปได้ ก็อย่าหายใจเสียงดังให้ป้ารำคาญด้วยเจ้าค่ะ!”

ป้าหลิวชะงัก

ก่อนยกมือชี้หน้าเธอ

“เจ้าเด็กปากร้าย!”

หลินเยว่หัวเราะ

“ข้าล้อเล่นเจ้าค่ะ!”

“หึ!”

หญิงสูงวัยทำท่าจะเดินออกไป

แต่ก่อนพ้นประตูก็หันกลับมาอีกครั้ง

“ข้าจะกลับมาดูเจ้าตอนเย็น”

หลินเยว่พยักหน้า

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

ป้าหลิวมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงจะอ่อนลง

“อดทนอีกหน่อยนะอวี้หลัน”

หญิงสาวนิ่งไป

“เจ้าค่ะ”

“คนยังอยู่ ก็ยังมีทาง”

พูดจบป้าหลิวก็เดินออกไป ประตูไม้ปิดลงเบา ๆ เรือนทั้งหลังกลับมาเงียบอีกครั้ง

หลินเยว่นั่งอยู่บนเตียง มองแสงแดดที่ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านพื้นดิน

ไม่มีเสียงโทรศัพท์

ไม่มีเสียงเครื่องปรับอากาศ

ไม่มีเสียงรถยนต์

ไม่มีแม้แต่เสียงตู้เย็นทำงาน

มีเพียงเสียงลม

เสียงนก

และเสียงคนพูดคุยห่าง ๆ จากตรอกด้านนอก

เธอยกมือขึ้นมองอีกครั้ง

นี่คือชีวิตใหม่ของฉันจริง ๆ สินะ...

หัวใจรู้สึกหนักอึ้ง

เธอนึกถึงแม่

นึกถึงพ่อ

นึกถึงห้องพักที่ฮ่องกง นึกถึงโจวเหม่ยหลิง

นึกถึงอาเฟย

ไม่รู้ว่าทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง

ไม่รู้ว่าคนในครัวปลอดภัยหรือไม่

ไม่รู้ว่าแม่จะทราบข่าวเมื่อใด

และไม่รู้ว่าพ่อจะทำอย่างไร เมื่อได้รับโทรศัพท์จากโรงแรม

หลินเยว่ยกมือปิดหน้า คราวนี้ไม่มีใครอยู่ให้เธอต้องทำเข้มแข็ง น้ำตาจึงไหลออกมาอย่างเงียบๆ

“แม่คะ...”

เสียงกระซิบสั่นเครือ

“หนูขอโทษ...”

เธอไม่รู้ว่าร้องไห้อยู่นานเท่าใด รู้เพียงว่าความเจ็บปวดในอก ไม่ได้หายไปเพราะเธอยังมีชีวิตอยู่ การได้ชีวิตใหม่ ไม่ได้ลบความสูญเสีย จากชีวิตเดิม

และไม่มีสิ่งใดรับประกันว่า เธอจะได้พบคนที่รักอีกครั้ง

แต่หลังจากร้องไห้จนหมดแรง เธอก็ค่อย ๆ ลดมือลง

แสงแดดยามบ่ายยังตกอยู่ตรงพื้น ถ้วยข้าวต้มยังวางอยู่บนโต๊ะ ป้าหลิวคงกลับมาอีกในตอนเย็น

โลกใบนี้ไม่ได้หยุดหมุน เพื่อรอให้เธอเศร้า หลินเยว่สูดลมหายใจลึก

“เอาละ...”

เธอพูดกับตัวเอง

“ถ้ายังมีชีวิตอยู่ ก็ต้องกินข้าว”

หยุดไปครู่หนึ่ง

ก่อนยิ้มเศร้า ๆ

“คุณย่าคะ... หนูคงต้องเริ่มใหม่อีกครั้งแล้ว”

พออาการเวียนศีรษะทุเลา หลินเยว่ก็ลองลุกเดินอย่างช้า ๆ เธอใช้มือเกาะขอบโต๊ะ

ก้าวหนึ่ง

สองก้าว

สามก้าว

ยังอ่อนแรงอยู่มาก แต่พอเดินได้ ประตูด้านในนำไปสู่ครัวเล็ก ๆ ที่ต่อออกจากตัวบ้าน ทันทีที่ก้าวเข้าไป หลินเยว่ก็หยุดนิ่ง

ครัว...

หรือหากพูดให้ถูก คงต้องเรียกว่า มุมสำหรับก่อไฟหุงหาอาหาร มากกว่า มีเตาดินหนึ่งเตา หม้อเหล็กใบเก่าที่ก้นดำจากเขม่า

ลังถึงไม้ไผ่ขนาดเล็กซึ่งมีรอยซ่อมตรงขอบ เขียงไม้ที่ผิวไม่เรียบ มีดสั้นหนึ่งเล่ม

ถ้วยดินเผาไม่กี่ใบ

และไหเก็บอาหารสามใบตั้งเรียงอยู่ข้างผนัง

หลินเยว่มองรอบตัว ก่อนหัวเราะออกมาอย่างอ่อนแรง

“โอ้โห...”

นี่มันการลดระดับครัวครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ชีวิตฉันเลยนะเนี่ย เธอเคยมีครัวที่อุปกรณ์ทุกชิ้นถูกจัดไว้ตามมาตรฐาน เคยใช้เตาที่ควบคุมอุณหภูมิได้แม่นยำ

เคยมีเครื่องชั่งละเอียด

เคยมีห้องเย็น

เคยมีผู้ช่วยคอยเตรียมวัตถุดิบ

แต่ตอนนี้..

เธอยื่นมือไปจับหม้อเหล็ก ฝุ่นดำติดปลายนิ้วทันที

“ดีมาก”

หลินเยว่พึมพำ

“อย่างน้อยหม้อก็ยังอยู่”

เธอเปิดฝาไหใบแรก ข้างในมีข้าวสารเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย ไหใบที่สองมีผักดองอยู่ก้นภาชนะ

ส่วนไหใบที่สาม...

หลินเยว่ชะงัก

เธอใช้มือปัดฝุ่นที่ขอบไห

มองลงไปด้านใน

มีแป้งสาลีเหลืออยู่ประมาณหนึ่งถ้วยเล็กกับเศษอีกนิดหน่อย

เธอเงียบไป

ก่อนค่อย ๆ ยิ้มออกมา

“แป้ง...”

หญิงสาวใช้ปลายนิ้วแตะผิวแป้งอย่างระมัดระวัง เนื้อแป้งยังแห้ง

ไม่มีกลิ่นเหม็นอับเด่นชัด

แต่ปริมาณน้อยเหลือเกิน

เธอกวาดตามองห้องครัวอีกครั้ง

ผักดอง

แป้ง

เตาดิน

ลังถึง

ทั้งหมดดูเหมือนสิ่งเล็กน้อยที่คนทั่วไปอาจไม่สนใจ

แต่สำหรับหลินเยว่...

มันคือวัตถุดิบ และเครื่องมือที่พอจะเริ่มทำอะไรบางอย่างได้ เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“คุณย่าคะ...”

ดวงตาเธอเริ่มมีประกาย

“ดูเหมือนหนูจะยังหนีซาลาเปาไม่พ้นจริง ๆ”

ทันใดนั้น ท้องของเธอก็ร้องขึ้นอีกครั้ง

จ๊อก...

หลินเยว่ก้มมองท้อง

“รู้แล้วน่า!”

จ๊อก...

“ข้าก็กำลังคิดอยู่นี่ไง!”

เสียงท้องร้องอีกครั้ง หลินเยว่ถอนหายใจอย่างหมดหวัง

“เฮ้อ... แม้แต่ท้องยังไม่ยอมฟังคำสั่งข้าเลย!”

เย็นวันนั้น ป้าหลิวกลับมาพร้อมน้ำอุ่น และผักอีกเล็กน้อย ทันทีที่เห็นหลินเยว่ยืนอยู่ในครัว นางก็แทบทำตะกร้าหลุดมือ

“เสิ่นอวี้หลัน!”

หญิงสาวสะดุ้ง

“เจ้าคะ!”

“ข้าบอกว่าอย่าลุกเดินมิใช่หรือ!”

หลินเยว่ยิ้มแห้ง

“ข้าแค่เดินดูครัวเจ้าค่ะ”

“ดูครัว?”

“เจ้าค่ะ”

“เจ้าจะกินครัวแทนข้าวหรือ!”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ!”

“แล้วไปดูทำไม!”

หลินเยว่ยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้

“ป้าหลิวเจ้าคะ ฟังข้าก่อน”

หญิงสูงวัยกอดอก

“พูดมา!”

“ข้าอยากทำซาลาเปา”

ความเงียบปกคลุมครัวทันที

ป้าหลิวจ้องเธอ

หนึ่งอึดใจ

สองอึดใจ

สามอึดใจ

ก่อนหญิงสูงวัย จะยื่นมือมาแตะหน้าผากอีกครั้ง

“ไข้ก็ลดแล้วนี่...”

หลินเยว่หลุดหัวเราะ

“ป้า!”

“หรือไข้ขึ้นถึงสมอง?”

“ข้าพูดจริงเจ้าค่ะ!”

ป้าหลิวมองไหแป้ง

แล้วหันกลับมา

“เจ้าเคยทำซาลาเปาหรือ?”

หลินเยว่ชะงัก

คำถามนั้นทำให้เธอต้องระวัง เสิ่นอวี้หลันตัวจริงอาจไม่เคย ทำอาหารชนิดนี้อย่างจริงจัง

แต่หลินเยว่ทำมานับครั้งไม่ถ้วน

เธอจึงตอบอย่างระมัดระวัง

“ข้า... เคยดูคนทำมาบ้าง และอยากลองทำเจ้าค่ะ”

ป้าหลิวขมวดคิ้ว

“ดูคนทำกับทำเองไม่เหมือนกันนะ”

“ข้ารู้เจ้าค่ะ”

“แป้งมีน้อย”

“ข้ารู้”

“ฟืนก็มีไม่มาก”

“ข้ารู้”

“ทำเสียแล้วจะเอาอะไรกิน?”

หลินเยว่เงียบไป

คำถามนั้นตรงประเด็นที่สุด ในชีวิตก่อน หากเธอทดลองอาหารพลาด ยังมีวัตถุดิบสำรอง

แต่ที่นี่...

แป้งเพียงถ้วยเดียวอาจหมายถึง อาหารหลายมื้อของคนหนึ่งคน

ถ้าทำเสีย

ก็ไม่ใช่แค่เสียเงิน

แต่หมายถึงต้องอดอาหารจริง ๆ

เธอก้มมองไหแป้ง

ก่อนเงยหน้าขึ้น

“เช่นนั้นข้าจะไม่ใช้ทั้งหมด”

ป้าหลิวเลิกคิ้ว

“ว่าอย่างไร?”

“ข้าจะลองทำเพียงเล็กน้อยก่อน”

— จบตอนที่ 5 —

“ฉันไม่รู้ว่าเธอได้ยินไหม”

“ถ้าฉันต้องใช้ชีวิตในร่างนี้ต่อไป...”

“ฉันจะไม่ใช้มันอย่างไร้ค่า”

แชร์ Facebookแชร์ LINE