หญิงสาวพูดช้า ๆ
“ถ้าทำได้ดี ข้าจะลองเอาไปขาย”
“ขาย?”
“เจ้าค่ะ”
ป้าหลิวจ้องเธอ
แล้วหลุดหัวเราะ
“ฮ่า ๆ ๆ! เจ้านี่นะจะขายซาลาเปา!”
หลินเยว่กอดอก
“เหตุใดเล่าเจ้าคะ?”
“เจ้าผอมจนลมพัดแทบปลิว ยังคิดจะทำอาหารขายอีก!”
“คนผอมก็ทำอาหารอร่อยได้เจ้าค่ะ!”
“ข้าไม่ได้ว่าเจ้าทำไม่อร่อย!”
“แล้วป้าว่าอะไร?”
“ข้าว่าเจ้าจะยืนไหวหรือ!”
หลินเยว่ชะงัก
ก่อนค่อย ๆ มองขาของตัวเอง เมื่อครู่ยืนอยู่ได้ไม่นานก็เริ่มสั่นแล้วจริง ๆ
เธอถอนหายใจ
“...เช่นนั้นข้าคงต้องพักให้มีแรงก่อน”
ป้าหลิวพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดี!”
แต่หลินเยว่กลับยกนิ้วขึ้นอีกครั้ง
“อย่างไรก็ตาม ข้ายังอยากทำอยู่ดี!”
หญิงสูงวัยกุมขมับ
“สวรรค์! นี่ข้ากำลังเถียงกับเด็กป่วยหรือกับลิงบนต้นไม้กันแน่!”
หลินเยว่ยิ้มกว้าง
“ถ้าเป็นลิง อย่างน้อยข้าก็ยังปีนต้นไม้หาอาหารได้เจ้าค่ะ!”
“เจ้า!”
ป้าหลิวอ้าปากค้าง ก่อนระเบิดหัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ ๆ! เจ้านี่มันจริง ๆ เลย!”
เสียงหัวเราะของทั้งสองดังไปทั่วครัวเล็ก
และเป็นครั้งแรกที่หลินเยว่รู้สึกว่าเรือนเก่าหลังนี้ไม่ได้เย็นชืดเหมือนตอนที่เธอฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว
คืนนั้นป้าหลิวไม่ยอมให้อวี้หลันลงมือทำอะไร
นางบังคับให้หญิงสาวกลับไปนอนพัก ก่อนกลับยังยกข้าวต้มที่เหลือมาอุ่นให้อีกครั้ง
“กินเสีย”
“เจ้าค่ะ”
“แล้วนอน”
“เจ้าค่ะ”
“พรุ่งนี้ข้าจะมาดู”
“เจ้าค่ะ”
ป้าหลิวหรี่ตา
“อย่าคิดแอบลุกมาทำอะไรตอนกลางคืน”
หลินเยว่ยิ้มหวาน
“ข้าเป็นคนเชื่อฟังมาตลอดเจ้าค่ะ”
หญิงสูงวัยแค่นหัวเราะ
“เชื่อฟัง?”
“เจ้าค่ะ”
“ตั้งแต่ข้ารู้จักเจ้า วันนี้แหละที่เจ้าพูดคำนี้ได้น่าขันที่สุด!”
หลินเยว่หัวเราะจนไอ ป้าหลิวจึงรีบยกมือห้าม
“พอ ๆ! เลิกหัวเราะเสียที!”
แล้วนางก็เดินออกไป หลินเยว่นอนลงบนเตียง
เธอหลับตา
ความเหนื่อยล้าค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามา
แต่ก่อนสติจะเลือนหาย เธอกลับนึกถึงภาพหนึ่ง
เด็กหญิงวัยเก้าขวบ
มือเปื้อนแป้ง
คุณย่าหลินหัวเราะอย่างอ่อนโยน
“คนเราจะร่ำรวยหรือยากจน วันหนึ่งก็ต้องกินข้าวเหมือนกันทั้งนั้น”
หลินเยว่ยิ้มบาง
“คุณย่าคะ...”
เธอกระซิบกับความมืด
“คราวนี้หนูจนจริง ๆ แล้วนะ”
หยุดไปครู่หนึ่ง
ก่อนพูดต่อ
“แต่หนูยังทำอาหารเป็นอยู่”
น้ำตาหยดเล็ก ๆ ไหลจากหางตา
“หนูจะลองดูอีกครั้งค่ะ”
เช้าวันถัดมา หลินเยว่รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
ไข้ไม่กลับมา
แต่ร่างกายยังอ่อนแรง
เธอจึงไม่ได้ฝืนออกไปทำงานทันที หลังจากดื่มน้ำอุ่นและกินข้าวต้มที่ป้าหลิวนำมาให้ เธอก็นั่งพักอยู่ในครัวเล็ก โดยมีหญิงสูงวัยคอยจับตาดูอย่างเข้มงวด
“วันนี้เจ้าจะทำอะไร?”
ป้าหลิวถาม
หลินเยว่ยิ้ม
“ข้าอยากขอของอย่างหนึ่งเจ้าค่ะ”
“อะไร?”
“หัวเชื้อแป้ง”
ป้าหลิวชะงัก
“หัวเชื้อ?”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้าจะเอาไปทำอะไร?”
“ทำซาลาเปา”
หญิงสูงวัยมองเธอ
ก่อนถอนหายใจ
“อีกแล้วหรือ!”
หลินเยว่ยิ้มแฉ่ง
“เจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวกุมหน้าผาก
“เมื่อวานข้าพูดจนปากแห้ง เจ้าฟังเข้าหูข้างหนึ่งแล้วออกอีกข้างหนึ่งหรือ!”
“ฟังเจ้าค่ะ”
“แล้วเหตุใดยังจะทำ!”
“เพราะข้าคิดดีแล้ว”
หลินเยว่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น
“ถ้าข้ายังไม่มีรายได้ วันหนึ่งข้าก็คงต้องอดตาย”
ป้าหลิวเงียบไป
หญิงสาวพูดต่อ
“แต่ข้าไม่คิดจะฝืนทำมาก ๆ ตอนนี้ ข้าอยากลองเพียงห้าลูกก่อน”
“ห้าลูก?”
“เจ้าค่ะ”
“ทำไมต้องห้าลูก?”
หลินเยว่ยิ้มบาง
“เพราะแป้งที่มีอยู่คงทำได้ประมาณนั้น และข้ายังต้องเผื่อไว้หากทำพลาด”
ป้าหลิวมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
“อย่างน้อยก็ยังรู้จักคิด”
หลินเยว่ยิ้มกว้าง
“เช่นนั้นป้าจะให้ข้ายืมหัวเชื้อหรือไม่เจ้าคะ?”
“หัวเชื้อข้ามีอยู่”
ป้าหลิวตอบ
“แต่ไม่มากนัก”
“ข้าขอเพียงนิดเดียว”
“แล้วเจ้าจะคืนอย่างไร?”
หลินเยว่ชะงัก
ก่อนตอบอย่างหนักแน่น
“ถ้าข้าทำสำเร็จ ข้าจะเลี้ยงหัวเชื้อให้เพิ่ม แล้วคืนส่วนที่ยืมไปพร้อมแป้งสำหรับเลี้ยงมันเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวเลิกคิ้ว
“เจ้ารู้จักเลี้ยงหัวเชื้อด้วยหรือ?”
หลินเยว่ยิ้ม
“ข้า... เคยเห็นเจ้าค่ะ”
หญิงสูงวัยหรี่ตา
“เห็นอีกแล้ว?”
“...เจ้าค่ะ”
“ข้าว่าเจ้าคงไปยืนแอบดูคนทำอาหารมาทั้งชีวิตกระมัง!”
หลินเยว่หัวเราะ
“ก็คงประมาณนั้นเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวส่ายหน้า
แต่สุดท้ายก็ยอมเดินกลับบ้านไปเอาหัวเชื้อมาให้
หัวเชื้อที่ป้าหลิวนำมาอยู่ในไหดินใบเล็ก เมื่อเปิดฝา กลิ่นหมักเปรี้ยวอ่อน ๆ ลอยขึ้น หลินเยว่ก้มลงตรวจอย่างระมัดระวัง
ผิวหัวเชื้อมีฟองเล็ก ๆ บางจุด
ไม่พบคราบสีผิดปกติที่เห็นได้ชัด
กลิ่นไม่เหม็นเน่า
แต่เธอยังไม่รีบใช้ทันที
“ป้าหลิวเจ้าคะ หัวเชื้อนี้เลี้ยงครั้งสุดท้ายเมื่อใด?”
หญิงสูงวัยคิดครู่หนึ่ง
“เมื่อคืนก่อน”
“ใช้แป้งกับน้ำเท่าใดเจ้าคะ?”
ป้าหลิวมองเธอ
“เจ้าจะถามละเอียดไปถึงไหน!”
หลินเยว่ยิ้ม
“ข้าอยากรู้ว่ามันยังแข็งแรงดีเพียงใด”
ป้าหลิวขมวดคิ้ว
“หัวเชื้อก็ต้องแข็งแรงด้วยหรือ?”
“ต้องสิเจ้าคะ!”
หลินเยว่ตอบด้วยความกระตือรือร้น
“ถ้าหัวเชื้อไม่ดี แป้งก็ขึ้นฟูได้ไม่ดี”
หญิงสูงวัยนิ่งไป
ก่อนพยักหน้า
“ข้าใช้มาหลายปีแล้ว แต่ก็ต้องเลี้ยงมันอยู่เรื่อย ๆ ถ้าวันไหนหนาวจัด แป้งก็ขึ้นช้ากว่าปกติ”
หลินเยว่ยิ้มทันที
“ถูกต้องเลยเจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวเลิกคิ้ว
“เจ้าชมข้าหรือ?”
“ชมสิเจ้าคะ!”
“แล้วจะมีอะไรตอบแทนหรือไม่?”
หลินเยว่ชะงัก
“...”
หญิงสูงวัยหัวเราะดังลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ! พูดไม่ออกแล้วสิ!”
หลินเยว่ยกมือยอมแพ้
“ป้าหลิว! ข้าเพิ่งฟื้นไข้นะเจ้าคะ!”
“แล้วอย่างไร?”
“ท่านจะเอาเงินจากคนป่วยอีกหรือ!”
“ข้าไม่ได้เอาเงิน!”
“แล้วจะเอาอะไร!”
ป้าหลิวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“ซาลาเปาหนึ่งลูก”
หลินเยว่ชะงัก
ก่อนหัวเราะออกมา
“ตกลงเจ้าค่ะ!”
“ต้องอร่อยด้วยนะ”
“แน่นอน!”
“ถ้าไม่อร่อย?”
“ข้าจะทำใหม่!”
ป้าหลิวพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดี! เช่นนั้นก็ตกลง!”
หลินเยว่เริ่มจากเตรียมหัวเชื้อให้พร้อมก่อน เธอแบ่งหัวเชื้อส่วนหนึ่งมาผสมแป้งกับน้ำสะอาดตามสภาพที่ต้องการ แล้วพักไว้ในภาชนะที่มีพื้นที่ให้ขยายตัว อากาศวันนั้นไม่หนาวจัด
แต่ครัวเก่ารับลมจากด้านนอกค่อนข้างมาก
เธอจึงเลือกวางภาชนะไว้ในจุดที่อุ่นพอเหมาะ ไม่ใกล้เตาร้อนจนเกินไป
จากนั้นรอ
และตรวจสภาพเป็นระยะ
ป้าหลิวนั่งมองอยู่ข้าง ๆ
“เจ้าไม่ทำต่อหรือ?”
“รอให้หัวเชื้อพร้อมก่อนเจ้าค่ะ”
“แล้วต้องรอนานเท่าใด?”
“ขึ้นอยู่กับมันเจ้าค่ะ”
หญิงสูงวัยหรี่ตา
“ขึ้นอยู่กับมัน?”
“เจ้าค่ะ”
“นี่เจ้ากำลังทำอาหารหรือรอให้แป้งตัดสินใจแต่งงานกันแน่!”
หลินเยว่หลุดหัวเราะ
“ป้าหลิว!”
“อะไรเล่า!”
“แป้งไม่แต่งงานหรอกเจ้าค่ะ!”
“แล้วใครจะรู้! เจ้าก็เอาแต่รอมัน!”
หญิงสาวหัวเราะจนตัวงอ ก่อนต้องรีบหยุดเพราะยังเจ็บหน้าอกเล็กน้อยเวลาหัวเราะแรง ป้าหลิวรีบยกมือห้าม
“พอ ๆ! อย่าหัวเราะนัก!”
หลินเยว่เช็ดหางตา
“ก็ป้าพูดเสียข้ากลั้นไม่อยู่!”
“เช่นนั้นข้าจะเงียบ”
หญิงสูงวัยนั่งกอดอก เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนถามใหม่
“แล้วมันจะแต่ง... เอ้อ จะขึ้นฟูเมื่อใด?”
หลินเยว่หัวเราะพรืดอีกครั้ง
“ป้าหลิว!”
“ข้าพูดอะไรผิดอีก!”
เสียงหัวเราะดังลั่นครัวเล็ก
แต่ท่ามกลางความสนุก หลินเยว่ไม่ได้ละเลยการตรวจหัวเชื้อ
เมื่อเวลาผ่านไป ฟองอากาศเพิ่มขึ้น เนื้อหัวเชื้อขยายตัวและมีกลิ่นหมักที่ยังสะอาดน่าพอใจ เธอจึงเริ่มเตรียมแป้งสำหรับซาลาเปาจำนวนเล็กน้อย
เพราะแป้งมีจำกัด เธอไม่ใช้ทั้งหมดในคราวเดียว แบ่งส่วนหนึ่งไว้เผื่อแก้ปัญหา แล้วค่อย ๆ เติมน้ำและหัวเชื้อที่เตรียมไว้
ใช้มือผสมจนแป้งจับตัวเป็นก้อน จากนั้นนวดด้วยแรงที่ร่างกายพอรับได้
แต่เพียงไม่กี่นาที แขนทั้งสองข้างก็เริ่มสั่น
หลินเยว่หยุดมือ
หอบหายใจเบา ๆ
แย่จริง...
สมองยังเป็นเชฟ แต่มือกับแขนไม่ยอมทำตามเลย ป้าหลิวมองเห็นทันที
“พอแล้ว!”
“แต่ข้ายัง...”
“พอ!”
หญิงสูงวัยเดินเข้ามา
“เจ้าจะฝืนจนล้มลงไปอีกหรือ!”
หลินเยว่ก้มมองก้อนแป้ง
ก่อนยอมถอย
“เช่นนั้นข้าขอพักสักหน่อยเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวพยักหน้า
“ดี”
หลินเยว่ใช้ผ้าสะอาดคลุมแป้งไว้เพื่อไม่ให้ผิวแห้ง เธอนั่งพักและดื่มน้ำอุ่น หลังพักจนแขนมีแรงจึงค่อยกลับมานวดต่อเป็นช่วง ๆ โดยไม่รีบร้อน
ป้าหลิวมองอยู่พักใหญ่
ก่อนพูดเบา ๆ
“เจ้าทำเหมือนคนเคยทำจริง ๆ”
หลินเยว่ชะงัก
เธอรีบยิ้ม
“ข้าเพียงจำจากที่เคยเห็นได้เจ้าค่ะ”
ป้าหลิวไม่ตอบทันที หญิงสูงวัยมองมือของเธอ มือที่เคยอ่อนแรงจนแทบยกชามไม่ไหว
บัดนี้กลับรู้จักประคองแป้ง พลิกแป้ง และใช้อุ้งมือกดอย่างมีจังหวะ
แม้ยังทำได้ช้า
แต่ท่าทางกลับมั่นคงอย่างประหลาด
ป้าหลิวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ก่อนส่ายหน้า
“ช่างเถิด”
หลินเยว่เงยหน้า
“อะไรหรือเจ้าคะ?”
“ไม่มีอะไร”
ป้าหลิวหยิบผักดองขึ้นมา
“เจ้าจะใช้สิ่งนี้ทำไส้หรือ?”
หลินเยว่พยักหน้า
“เจ้าค่ะ”
หญิงสูงวัยมองผักดอง
“มันเค็มนะ”
“ข้ารู้”
“แล้วจะทำอย่างไร?”
หลินเยว่ยิ้ม
“ก็ต้องทำให้มันอร่อยสิเจ้าคะ”
ป้าหลิวหัวเราะ
“พูดเสียเหมือนง่าย!”
หญิงสาวยกนิ้วขึ้น
“อาหารที่อร่อยไม่จำเป็นต้องใช้ของแพงเจ้าค่ะ”
เธอหยุดเล็กน้อย
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“บางครั้ง... แค่ใช้ของที่มีอยู่ให้เป็น ก็พอแล้ว”
ป้าหลิวมองเธอ
ก่อนยิ้มบาง ๆ
“พูดได้ดี”
หลินเยว่ยิ้มกว้าง
“ป้าชมข้าแล้ว!”
“ข้าชมคำพูด”
หญิงสาวชะงัก
ป้าหลิวพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง
“ส่วนซาลาเปา รอให้สุกก่อน!”
หลินเยว่อ้าปากค้าง
โอ๊ย!
นี่ฉันหนีอาจารย์เฉินมาเกิดใหม่ ยังต้องเจอคนแบบเดียวกันอีกหรือเนี่ย!
การทำซาลาเปาชุดแรกไม่ได้เสร็จภายในวันเดียว
หลินเยว่ยังอ่อนแรงเกินกว่าจะทำทุกอย่างรวดเดียว เธอจึงแบ่งงานออกเป็นช่วง ๆ
พักเมื่อเหนื่อย
ตรวจแป้งเมื่อครบเวลาที่เหมาะสม
และให้ป้าหลิวช่วยงานบางส่วนที่ต้องใช้แรงมาก
เมื่อต้องเตรียมไส้ เธอนำผักดองที่ยังใช้ได้มาล้างลดความเค็ม แล้วบีบน้ำส่วนเกินออก จากนั้นจึงหั่นให้ละเอียด เธอขอยืมต้นหอมเล็กน้อยจากแปลงผักของป้าหลิว และขิงอีกเพียงเศษหนึ่งชิ้น
ไม่มีเนื้อหมู
ไม่มีเห็ดหอมราคาแพง
ไม่มีน้ำมันงาชั้นดี
มีเพียงผักดอง ต้นหอม ขิง และเครื่องปรุงพื้นฐานที่พอหาได้ หลินเยว่ตั้งกระทะบนเตาดิน ใช้เชื้อไฟอย่างประหยัด
เมื่อน้ำมันร้อนพอเหมาะ เธอใส่ขิงซอยลงไปเล็กน้อย เสียงฉ่าดังเบา ๆ กลิ่นขิงเริ่มลอยขึ้นทันที
จากนั้นจึงใส่ผักดองที่บีบน้ำแล้วลงผัด เธอไม่ใช้ไฟแรงจัดจนผักไหม้ เพียงผัดให้ความชื้นส่วนเกินลดลง กลิ่นผักดองกลมกล่อมขึ้น และเครื่องปรุงกระจายทั่วถึง
ต้นหอมถูกใส่ในช่วงท้าย เพื่อรักษากลิ่นหอมสดไว้บางส่วน หลินเยว่ตักไส้เล็กน้อยออกมา
พักให้คลายร้อน
แล้วชิม
ทันทีที่รสสัมผัสลิ้น เธอก็ขมวดคิ้ว
“อืม...”
ป้าหลิวรีบถาม
“เป็นอย่างไร?”
หลินเยว่นิ่งคิด
“เค็มไปนิดเจ้าค่ะ”
“เห็นไหม! ข้าบอกแล้ว!”
หญิงสาวพยักหน้า
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
“แล้วจะทำอย่างไร?”
หลินเยว่ใช้ช้อนเล็กตักไส้อีกนิด ตรวจดูเนื้อสัมผัส
ก่อนพูด
“ยังแก้ได้เจ้าค่ะ”
เธอแบ่งไส้บางส่วนออก เพื่อไม่ต้องใช้ทั้งหมดในชุดทดลอง แล้วเติมผักสดที่ป้าหลิวให้มาเล็กน้อยซึ่งได้ลวกและบีบน้ำไว้แล้ว จากนั้นผัดให้เข้ากันอีกครั้ง
ไม่เติมเกลือเพิ่ม
ไม่เติมซีอิ๊ว
เพราะผักดองมีรสเค็มอยู่แล้ว เมื่อชิมใหม่ รสชาติกลมกล่อมขึ้น ยังมีรสเปรี้ยวเค็มอ่อน ๆ ตามธรรมชาติของผักดอง แต่ไม่จัดจนกลบรสแป้ง
หลินเยว่พยักหน้า
“ได้แล้วเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวตักชิมบ้าง หญิงสูงวัยเคี้ยวช้า ๆ
ก่อนเลิกคิ้ว
“อืม?”
หลินเยว่ยิ้ม
“เป็นอย่างไรเจ้าคะ?”
ป้าหลิวเคี้ยวต่อ
“อืม...”
“ป้าเจ้าคะ!”
หญิงสูงวัยกลืนอาหาร
ก่อนตอบ
“ก็... ใช้ได้”
หลินเยว่จ้องเธอ
“ใช้ได้?”
“ใช่”
“แค่นั้นหรือเจ้าคะ?”
“แล้วเจ้าต้องการอะไรอีก?”
หลินเยว่ทำหน้าหดหู่
“ข้าอยากให้ป้าพูดว่าอร่อยมาก!”
ป้าหลิวหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ! เจ้าทำได้แค่ไส้ ยังไม่ได้ห่อแป้งเลย!”
หลินเยว่กุมหน้าผาก
“เฮ้อ...”
เหมือนกันไม่มีผิด!
อาจารย์เฉินกับป้าหลิว ถ้าเจอกันคงเข้ากันได้ดีเสียจริง!
เมื่อแป้งหมักได้ที่ หลินเยว่จึงเริ่มแบ่งก้อน เธอตรวจเนื้อแป้งอย่างระมัดระวัง
ไม่ปล่อยให้หมักจนเสียสภาพ
จากนั้นค่อย ๆ กดไล่อากาศส่วนเกินและแบ่งเป็นก้อนขนาดใกล้เคียงกัน
ห้าก้อน
ไม่มาก
ไม่น้อย
เธอเหลือแป้งไว้บางส่วนสำหรับเลี้ยงหัวเชื้อและเผื่อความผิดพลาดตามที่ตั้งใจ
ป้าหลิวนั่งมอง
“ทำไมต้องแบ่งเท่ากัน?”
“เพื่อให้สุกใกล้เคียงกัน และเวลาขายจะได้ไม่เอาเปรียบลูกค้าเจ้าค่ะ”
“ขาย?”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้ายังคิดจะขายจริงหรือ?”
หลินเยว่ยิ้ม
“จริงสิเจ้าคะ!”
ป้าหลิวส่ายหน้า
“ข้านึกว่าเจ้าพูดเล่น”
“ข้าพูดเล่นเรื่องอื่นได้ แต่เรื่องหาเงิน ข้าจริงจังเจ้าค่ะ!”
หญิงสูงวัยหัวเราะ
“ดี! ขอให้เจ้าจริงจังเช่นนี้ไปนาน ๆ เถิด!”
หลินเยว่เริ่มรีดแป้ง ตรงกลางหนากว่าขอบเล็กน้อย เพื่อให้ห่อไส้ได้โดยไม่ทำให้ก้นบางเกินไป เธอตักไส้ผักดองที่เย็นแล้วลงตรงกลาง
ใช้นิ้วจับจีบทีละจีบ หมุนก้อนแป้งอย่างช้า ๆ ป้าหลิวมองจนตาโต
“อวี้หลัน!”
“เจ้าคะ?”
“เจ้าทำจีบเป็นด้วยหรือ!”
หลินเยว่ชะงัก
เอาแล้วไง...
เธอรีบตอบ
“ข้าลองทำตามที่เคยเห็นเจ้าค่ะ”
หญิงสูงวัยยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“แต่จีบเจ้าเรียบร้อยมาก!”
หลินเยว่ยิ้มแห้ง
“ข้า... มือดีนิดหน่อยเจ้าค่ะ”
“มือดี?”
“เจ้าค่ะ”
ป้าหลิวมองมือตัวเอง
ก่อนบ่น
“ข้าทำมาหลายปี ยังจับจีบไม่ได้สวยเท่าเจ้าเลย”
หลินเยว่รีบพูด
“ป้าอย่าเพิ่งชมเจ้าค่ะ!”
“ทำไม?”
“เดี๋ยวข้าเหลิง!”
ป้าหลิวหัวเราะ
“ฮ่า ๆ ๆ! ดี! รู้จักตัวเองเสียด้วย!”
หลินเยว่ยิ้มกว้าง
แต่ขณะที่ห่อลูกที่สาม มือของเธอกลับเริ่มสั่น
ไส้หล่นออกมานิดหนึ่ง
แป้งฉีกตรงขอบ
“อ๊ะ!”
หญิงสาวหยุดทันที
ป้าหลิวรีบถาม
“เป็นอะไร?”
“ข้าใช้แรงมากเกินไปเจ้าค่ะ”
เธอก้มมองแป้ง
ก่อนถอนหายใจ
“ดูท่าร่างนี้ยังไม่ค่อยยอมฟังข้า”
ป้าหลิวขมวดคิ้ว
“ร่างนี้?”
หลินเยว่สะดุ้ง
“เอ่อ... ข้าหมายถึงร่างกายข้าตอนนี้เจ้าค่ะ!”
หญิงสูงวัยมองเธออย่างสงสัย
ก่อนพยักหน้า
“ก็เจ้าป่วยอยู่”
หลินเยว่รีบยิ้ม
“ใช่เจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวยื่นมือมา
“ให้ข้าช่วย”
หลินเยว่ชะงัก
“ป้า...”
“ข้าห่อไม่สวยเท่าเจ้า แต่ห่อให้ปิดก็พอทำได้”
หญิงสาวมองมือหยาบกร้านของหญิงสูงวัย
ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
ทั้งสองช่วยกันห่อซาลาเปาจนครบห้าลูก
ลูกแรกจีบสวย
ลูกที่สองเอียงเล็กน้อย ลูกที่สามมีรอยซ่อมตรงขอบ ลูกที่สี่ป้าหลิวเป็นคนช่วยห่อ
ส่วนลูกที่ห้า...
หลินเยว่ตั้งใจห่อด้วยตัวเองอีกครั้ง เธอค่อย ๆ จับจีบ
หมุนแป้ง
ปิดปาก
แล้ววางลงบนแผ่นรองที่เตรียมไว้ เมื่อมองซาลาเปาทั้งห้าลูก หญิงสาวกลับนิ่งไป ภาพในอดีตปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เด็กหญิงวัยเก้าขวบ โต๊ะไม้ในครัวหลังคฤหาสน์ คุณย่าหลินหัวเราะเมื่อเห็นซาลาเปาหน้าตาบิดเบี้ยว
“ย่าอยากรู้ว่าลูกที่เจ้าห่อด้วยความตั้งใจมากที่สุด รสชาติจะเป็นเช่นไร”
หลินเยว่ยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาเอ่อขึ้นทันที
ป้าหลิวหันมา
“อวี้หลัน?”
หญิงสาวรีบส่ายหน้า
“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
“แล้วทำไมร้องไห้?”
หลินเยว่ยิ้มทั้งน้ำตา
“ข้า... แค่คิดถึงคนคนหนึ่ง”
ป้าหลิวมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนถอนหายใจ
“คิดถึงพ่อกับแม่หรือ?”
หลินเยว่เงียบ
เธอไม่อาจตอบตามตรงได้ทั้งหมด จึงเพียงพยักหน้าเบา ๆ ป้าหลิวไม่ซักต่อ
นางเพียงยกมือลูบหลังหญิงสาว
“คิดถึงก็คิดไปเถิด”
เสียงของหญิงสูงวัยอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง
“แต่อย่าลืมกินข้าว อย่าลืมนอน แล้วก็อย่าลืมมีชีวิตอยู่”
หลินเยว่ก้มหน้า
น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนหลังมือ เธอรีบเช็ดมันออก ก่อนสูดลมหายใจลึก
“เจ้าค่ะ”
แล้วเธอก็ยิ้ม
“ข้าจะมีชีวิตอยู่ให้ดี”
รุ่งเช้าวันถัดมา หลังพักแป้งที่ห่อไส้ไว้จนมีสภาพเหมาะสมสำหรับนึ่ง และตรวจว่ายังมีกลิ่นสะอาด ไม่มีอาการหมักเกิน หลินเยว่ก็เริ่มก่อไฟ ป้าหลิวมาช่วยตั้งแต่เช้ามืด
หญิงสูงวัยถือฟืนแห้งมาเล็กน้อย พร้อมบ่นตั้งแต่ยังไม่พ้นประตู
“เจ้านี่นะ! ทำซาลาเปาห้าลูก แต่ใช้เวลาราวกับจะทำเลี้ยงทั้งหมู่บ้าน!”
หลินเยว่หัวเราะ
“ก็ข้าเพิ่งฟื้นไข้นี่เจ้าคะ!”
“รู้แล้ว!”
“และข้าไม่อยากทำเสียด้วย!”
“ข้าก็รู้!”
“เช่นนั้นป้าบ่นทำไม!”
ป้าหลิวหันขวับ
“ข้าบ่นเพราะข้าชอบบ่น!”
หลินเยว่หลุดหัวเราะพรืด
“ฮ่า ๆ ๆ! เหตุผลนี้ข้าเถียงไม่ได้จริง ๆ!”
— จบตอนที่ 6 —