PLIKNA · พลิกหน้า

ตอนที่ 9 ลูกค้าคนแรกที่เปลี่ยนวันธรรมดา — เชฟซาลาเปา เล่ม 1

นิยายจีนโบราณ · โรแมนติกคอมเมดี้ · อ่านฟรี

อวี้หลันหน้าแดง

“ป้า!”

“เรียกให้ดังหน่อยสิ!”

หญิงสาวสูดลมหายใจอีกครั้ง

“ซาลาเปาร้อน ๆ เจ้าค่ะ! แป้งนุ่ม ไส้หอม ทำสดใหม่เช้านี้!”

คราวนี้เสียงดังขึ้น คนเดินผ่านสองสามคนหันมามอง

แต่ไม่มีใครหยุด

อวี้หลันยังคงยิ้ม

“ซาลาเปาเจ้าค่ะ! ลูกละหกอีแปะ!”

ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังแบกตะกร้าผักเดินผ่าน หันมามองแวบเดียวแล้วเดินต่อ หญิงถือถังน้ำอีกคนหยุดดู แต่เมื่อได้ยินราคาก็ส่ายหน้า

“แพงไปหน่อย”

อวี้หลันรีบถาม

“ท่านอยากได้ ราคาเท่าใดเจ้าคะ?”

“ร้านหัวมุมขายลูกละสี่อีแปะ”

หญิงสาวพยักหน้า

“ของร้านนั้นเป็นหมั่นโถว หรือซาลาเปามีไส้เจ้าคะ?”

“หมั่นโถว”

“เช่นนั้นก็คนละอย่างกันเจ้าค่ะ”

หญิงคนนั้นมองตะกร้า

“แล้วไส้เจ้าคืออะไร?”

“ผักดองผัดขิง กับต้นหอมเจ้าค่ะ”

“ไม่มีเนื้อหรือ?”

“ไม่มีเจ้าค่ะ”

หญิงคนนั้นส่ายหน้า

“หกอีแปะแพงไป”

แล้วเดินจากไป

อวี้หลันมองตาม

ไม่โกรธ

ไม่บ่น

แต่ครุ่นคิด

ลูกค้ากลุ่มนี้เปรียบเทียบราคา กับหมั่นโถว...

ถ้าเขาอยากได้แค่อาหารอิ่มท้องราคาถูก ของฉันก็คงแพงสำหรับเขา เธอก้มมองซาลาเปา

แต่ถ้าลดราคาลงตอนนี้ ต้นทุนก็ยังเท่าเดิม

ขายเพื่อเอาเงินเข้ามืออย่างเดียว โดยไม่เหลือกำไรเลยก็อยู่ไม่ได้ ป้าหลิวมองสีหน้าเธอ

“เสียใจหรือ?”

อวี้หลันส่ายหน้า

“ไม่เจ้าค่ะ”

“ถูกปฏิเสธตั้งแต่คนแรกเลยนะ”

หญิงสาวยิ้ม

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

“ทำไม?”

“เพราะนางยังไม่ใช่ คนที่อยากซื้อของข้า”

ป้าหลิวเลิกคิ้ว

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

อวี้หลันชี้ไปยังถ้วยน้ำเต้าหู้ของเถ้าแก่จู

“คนที่ต้องการหมั่นโถวราคาถูกก็ซื้อหมั่นโถว คนที่อยากกินซาลาเปาไส้ผักก็อาจซื้อของข้า”

หญิงสาวยิ้มกว้าง

“ข้าไม่จำเป็นต้องขายให้ทุกคน ขอเพียงขายให้คนที่อยากกินจริง ๆ ก็พอ”

ป้าหลิวพยักหน้าช้า ๆ

“พูดได้ดี”

อวี้หลันยิ้ม

แต่ก่อนจะทันได้ตอบ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“พูดดีแล้วอย่างไร หากไม่มีคนซื้อก็ยังต้องหอบกลับบ้านอยู่ดี!”

อวี้หลันหันไป

หญิงวัยสามสิบกว่าในเสื้อผ้าสีน้ำตาลอมแดง ยืนกอดอกอยู่ตรงขอบแผง ใบหน้าค่อนข้างกลม ผิวคล้ำแดดเล็กน้อย ดวงตาเฉียบคม ด้านหลังมีร้านขายอาหารแป้งของนางตั้งอยู่ไม่ไกล

มีลังถึงใบใหญ่สองใบส่งควันขาวขึ้นเป็นระยะ

“แม่ค้าใหม่หรือ?”

หญิงคนนั้นถาม

อวี้หลันประสานมือ

“เจ้าค่ะ”

“ขายซาลาเปา?”

“เจ้าค่ะ”

“ลูกละหกอีแปะ?”

“เจ้าค่ะ”

หญิงคนนั้นหัวเราะหึ

“กล้าตั้งราคาเสียจริง!”

ป้าหลิวหันไปทันที

“เหอชุ่ยหง! เจ้าจะมาหาเรื่องอะไรอีก!”

อวี้หลันชะงัก

เหอชุ่ยหง...

ชื่อหนึ่งจากความทรงจำของร่างเดิม คล้ายจะปรากฏขึ้น แต่เลือนรางเกินกว่าจะจับรายละเอียดได้ เหอชุ่ยหงแค่นเสียง

“ข้าแค่เดินมาดู”

“ดูแล้วก็กลับไปขายของเจ้าเสีย!”

“ป้าหลิว ท่านนี่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่นจริง ๆ”

“แล้วเจ้ามายืนอยู่หน้าแผงคนอื่นทำไม!”

สองหญิงเริ่มจ้องกัน

อวี้หลันรีบยิ้มแทรก

“พี่หญิงท่านนี้เจ้าคะ”

เหอชุ่ยหงหันมามอง

“อะไร?”

“ท่านขายอาหารอยู่ใกล้ ๆ ใช่หรือไม่?”

“ใช่”

“เช่นนั้นท่านคงมีประสบการณ์ มากกว่าข้า”

เหอชุ่ยหงเลิกคิ้ว ท่าทางดูพอใจขึ้นเล็กน้อย

“แน่นอน”

“ข้าเพิ่งเริ่มขายวันแรก หากมีสิ่งใดควรระวัง ท่านช่วยชี้แนะได้หรือไม่เจ้าคะ?”

ป้าหลิวหันขวับ

“อวี้หลัน!”

แต่หญิงสาวยังยิ้ม

เหอชุ่ยหง มองเธออย่างพิจารณา

ก่อนตอบ

“จะให้ข้าสอน คนที่มาแย่งลูกค้าข้าหรือ?”

อวี้หลันยิ้มบาง

“มิใช่เจ้าค่ะ”

“แล้วอะไร?”

“ข้าขายเพียงห้าลูก หากห้าลูกนี้ ทำให้ร้านใหญ่ของท่านลำบาก ข้าคงต้องกลับไปคิดใหม่แล้วว่า...”

นางหยุดเล็กน้อย

“ร้านท่านขายดีจริงหรือไม่”

เงียบ

ป้าหลิวเบิกตากว้าง เถ้าแก่จูซึ่งกำลังเทน้ำเต้าหู้ ถึงกับหยุดมือ เหอชุ่ยหงหน้าเปลี่ยนสี

“เจ้า!”

อวี้หลันรีบประสานมือ

“ข้าพูดไม่ดีหรือเจ้าคะ?”

“เจ้ากล้าเหน็บแนมข้า!”

“มิกล้าเจ้าค่ะ”

หญิงสาวก้มหน้าอย่างสุภาพ

แต่ดวงตากลับมีรอยยิ้ม

“ข้าเพียงคิดว่าร้านท่านขายดีอยู่แล้ว คงไม่จำเป็นต้องกังวล กับซาลาเปาของข้าเพียงห้าลูก”

เหอชุ่ยหงอ้าปาก

หุบลง

แล้วอ้าขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายก็แค่นเสียง

“หึ! ข้าจะคอยดูว่าเจ้าขายได้สักกี่ลูก!”

นางสะบัดแขนเสื้อ แล้วเดินจากไป

ป้าหลิวมองตาม

ก่อนหันกลับมาหา อวี้หลัน

“เจ้านี่นะ!”

หญิงสาวยิ้ม

“อะไรหรือเจ้าคะ?”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า นางเป็นคนอย่างไร!”

“ยังไม่รู้ทั้งหมดเจ้าค่ะ”

“แล้วเหตุใด จึงไปต่อปากต่อคำ!”

อวี้หลัน มองแผงของเหอชุ่ยหง

ก่อนพูดเบา ๆ

“เพราะข้า ไม่ได้ไปหาเรื่องนางก่อน”

ป้าหลิวชะงัก

หญิงสาวพูดต่อ

“คนค้าขายควรแข่งขันกัน ด้วยของที่ขาย มิใช่ด้วยการข่มขู่คนอื่น”

เถ้าแก่จูซึ่งได้ยินพอดีพยักหน้า

“พูดถูก!”

ป้าหลิวถอนหายใจ

“พูดถูกก็ส่วนพูดถูก แต่เจ้าต้องรู้ด้วยว่า บางคนไม่ชอบฟังความจริง”

อวี้หลันนิ่งไป

ก่อนพยักหน้า

“ข้าจะระวังเจ้าค่ะ”

นางไม่ได้คิดว่าการเถียงชนะใครสักคน หมายถึงชัยชนะเสมอไป โดยเฉพาะในตลาด ที่นางยังไม่รู้จักผู้คน

ทว่านางก็ไม่คิดจะยอมให้ผู้ใด มาข่มขู่ได้ง่าย ๆ เช่นกัน

ช่างเถอะ...

ขายซาลาเปาก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม ซาลาเปายังอยู่ครบห้าลูก

อวี้หลันเริ่มเข้าใจความจริงข้อหนึ่ง การทำอาหารให้อร่อย กับการขายอาหารให้ได้ ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน ในครัวโรงแรมที่ฮ่องกง ลูกค้าซื้ออาหารเพราะ เชื่อในชื่อเสียงของร้าน

พนักงานบริการเป็นคนรับคำสั่งซื้อ ผู้จัดการดูแลการจอง ทีมประชาสัมพันธ์ทำให้คนรู้จักร้าน

แต่ที่นี่...

ไม่มีใครรู้จัก เสิ่นอวี้หลัน

ไม่มีใครรู้ว่า เธอเคยเป็นเชฟ

ไม่มีใครรู้ว่า ซาลาเปาของเธออร่อยหรือไม่

และไม่มีเหตุผลใด ที่คนเดินผ่านต้องควักเงิน หกอีแปะ ให้แม่ค้าหน้าใหม่ เพียงเพราะนางบอกว่าอาหารอร่อย

อวี้หลันก้มมองตะกร้า

ต้องหาทางให้คนกล้าลอง...

ทันใดนั้น เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น

“ซาลาเปาลูกละเท่าใด?”

อวี้หลันเงยหน้าทันที ชายวัยกลางคน รูปร่างกำยำยืนอยู่ตรงหน้า เขาสวมเสื้อผ้าหยาบ มีเชือกสำหรับมัดสัมภาระพาดบ่า และมีเหงื่อเกาะอยู่ตามหน้าผาก

“หกอีแปะเจ้าค่ะ!”

ชายคนนั้นขมวดคิ้ว

“หกอีแปะ?”

“เจ้าค่ะ”

“ไส้อะไร?”

“ผักดองผัดขิงกับต้นหอมเจ้าค่ะ”

“ไม่มีเนื้อหรือ?”

“ไม่มีเจ้าค่ะ”

ชายคนนั้นทำท่าจะเดินหนี

อวี้หลันรีบพูด

“ท่านลุงเจ้าคะ!”

เขาหันมา

“อะไร?”

“ท่านทำงานแบกของหรือเจ้าคะ?”

ชายคนนั้นเลิกคิ้ว

“ใช่”

“เช่นนั้นท่านคงต้องการ อาหารที่กินสะดวก และไม่หนักท้องเกินไปก่อนทำงานต่อ”

เขามองนาง อย่างสนใจขึ้นเล็กน้อย

อวี้หลันพูดต่อ

“ซาลาเปาของข้าไม่มีเนื้อ แต่แป้งนุ่ม ไส้หอม กินคู่กับน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ ได้ดี”

เถ้าแก่จูรีบชะโงกหน้า

“น้ำเต้าหู้ร้านข้าก็ร้อนพอดี!”

อวี้หลันหันไปยิ้มให้เขา ชายแบกของมองทั้งสองคน

ก่อนหัวเราะ

“นี่พวกเจ้ารวมหัวกัน ขายของหรือ?”

อวี้หลันตอบทันที

“มิได้รวมหัวเจ้าค่ะ”

นางยิ้มกว้าง

“เพียงแต่ของอร่อยสองอย่างอยู่ใกล้กัน จะให้แยกจากกันทำไมเล่า!”

เถ้าแก่จูหัวเราะดังลั่น

“ฮ่า ๆ! พูดได้ดี!”

ชายแบกของลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบเงินออกมา

“เอามาหนึ่งลูก”

หัวใจของอวี้หลัน แทบกระโดดออกจากอก

ขายได้แล้ว!

แต่ใบหน้ายังคงยิ้มอย่างสุภาพ

“ได้เจ้าค่ะ!”

นางรับเงินหกอีแปะ

นับให้ครบ

ก่อนหยิบซาลาเปาหนึ่งลูก ห่อด้วยวัสดุสะอาดที่เตรียมไว้

“ระวังร้อนนะเจ้าคะ”

ชายคนนั้นรับไป

กัดหนึ่งคำ

แล้วหยุดเคี้ยว

อวี้หลันเฝ้ามองอย่างลุ้นระทึก ชายแบกของเคี้ยวช้า ๆ

“อืม...”

อีกแล้ว!

ทำไมคนทุกยุคทุกสมัยชอบทำเสียง 'อืม' แล้วเงียบกันหมดเลยนะ!

เธอแทบอยากถาม

แต่ยั้งปากไว้

ชายคนนั้นกลืนอาหาร

ก่อนพยักหน้า

“ไม่เลว”

อวี้หลันยิ้ม

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“ผักดองไม่เค็มจัดอย่างที่คิด”

“ข้าล้างลดความเค็ม แล้วผัดกับผักสดเล็กน้อยเจ้าค่ะ”

ชายคนนั้นกัดอีกคำ

“แป้งก็นุ่มดี”

อวี้หลันยิ้มกว้างขึ้น

“ขอบคุณเจ้าค่ะ!”

เขาหยิบถ้วยน้ำเต้าหู้จากเถ้าแก่จู

ก่อนเดินจากไป

แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา

“แม่นาง!”

อวี้หลันรีบเงยหน้า

“เจ้าคะ?”

“พรุ่งนี้จะมาขายอีกหรือไม่?”

หัวใจหญิงสาวพองโต

“หากมีของและมีแรง ข้าจะมาเจ้าค่ะ!”

ชายคนนั้นพยักหน้า

“ดี! ถ้ามาอีก ข้าจะลองซื้อสองลูก!”

พูดจบก็เดินจากไป อวี้หลันยืนยิ้มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ หันไปหาป้าหลิว

“ป้า...”

หญิงสูงวัย กอดอก

“อะไร?”

“ขายได้แล้วเจ้าค่ะ”

“ข้าเห็น”

“ลูกแรกเลยนะเจ้าคะ!”

“ข้าก็เห็น!”

อวี้หลันเม้มปาก

ก่อนหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“ฮ่า!”

ป้าหลิวส่ายหน้า

แต่รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ดีใจเสียเหมือนขายได้ทั้งร้อยลูก!”

อวี้หลันพยักหน้าแรง ๆ

“ข้าดีใจจริง ๆ เจ้าค่ะ!”

นางก้มมองเหรียญหกอีแปะที่อยู่ในมือ ในชีวิตก่อน เธอเคยได้รับเงินเดือนจำนวนมาก เคยบริหารงบประมาณวัตถุดิบที่มีมูลค่าสูง

เคยทำอาหารในงานเลี้ยง ที่ใช้เงินมากกว่า คนธรรมดาบางคนหาได้ทั้งปี

แต่เหรียญทองแดงหกเหรียญในมือตอนนี้...

กลับทำให้เธอ รู้สึกภาคภูมิใจอย่างประหลาด เพราะมันคือ เงินที่หาได้จากอาหารของเธอ ในโลกใบใหม่ อวี้หลัน กำเหรียญไว้แน่น

แล้วกระซิบเบา ๆ

“คุณย่าคะ...”

“ขายได้แล้วนะ”

หลังลูกค้าคนแรกเดินจากไป อวี้หลันเริ่มมีความมั่นใจมากขึ้น

นางไม่ได้ตะโกนเรียกลูกค้าอย่างเดียวอีกแล้ว

แต่สังเกตคนเดินผ่าน

คนงานที่รีบไปท่าน้ำ มักต้องการอาหารที่กินได้สะดวก คนขายของที่ต้องยืนประจำแผง มักอยากได้อาหาร ที่ไม่ต้องเสียเวลาเตรียม

ส่วนคนที่ซื้อหมั่นโถวราคาถูก อาจไม่ใช่กลุ่มที่พร้อมจ่ายเพิ่ม เพื่อไส้ผักดองของนาง

เธอจึงปรับคำเรียกลูกค้า

“ซาลาเปาไส้ผักดองหอม ๆ เจ้าค่ะ! แป้งนุ่ม กินอิ่ม ทำสดเช้านี้!”

เสียงของเธอเริ่มคล่องขึ้น แม้จะยังไม่ดังมากเพราะร่างกายอ่อนแรง แต่น้ำเสียงกลับชัดเจนและน่าฟัง

ไม่นานนัก หญิงวัยสามสิบคนหนึ่งเดินเข้ามา

นางสวมเสื้อผ้าสีคราม มือถือห่อไหมและด้ายหลายม้วน

“แม่นาง ขายอะไรหรือ?”

อวี้หลันรีบยิ้ม

“ซาลาเปาไส้ผักดองเจ้าค่ะ”

หญิงคนนั้นมองตะกร้า

“หกลูก หนึ่งอีแปะหรือ?”

อวี้หลันชะงัก

“หา?”

“ข้าถามว่า หกลูก หนึ่งอีแปะหรือ?”

หญิงสาวเบิกตากว้าง

ก่อนหัวเราะพรืด

“โธ่! มิใช่เจ้าค่ะ!”

“แล้วอย่างไร?”

“หนึ่งลูก หกอีแปะเจ้าค่ะ!”

หญิงคนนั้นทำตาโต

“อ้าว! ข้านึกว่าถูกเสียอีก!”

อวี้หลันหัวเราะ

“หากข้าขาย หกลูกหนึ่งอีแปะ ข้าคงต้องกินลมแทนข้าวแล้วเจ้าค่ะ!”

หญิงคนนั้นหัวเราะตาม

“เจ้าพูดจาน่าขันนัก!”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“แล้วอร่อยจริงหรือ?”

อวี้หลันยิ้ม

“ข้าคิดว่าอร่อยเจ้าค่ะ แต่ท่านต้องลองชิมเองจึงจะรู้”

“เจ้ามั่นใจหรือ?”

“มั่นใจเจ้าค่ะ”

“หากไม่อร่อยเล่า?”

อวี้หลันนิ่งคิด

ก่อนตอบอย่างจริงจัง

“ข้าจะฟังว่าท่านไม่ชอบตรงไหน แล้วนำไปปรับปรุงเจ้าค่ะ”

หญิงคนนั้นชะงัก

“เจ้าจะไม่เถียงหรือ?”

อวี้หลันยิ้ม

“หากท่านบอกว่าไม่ชอบรสเค็ม ข้าจะเถียงให้ท่านชอบได้อย่างไรเล่า?”

หญิงที่ถือห่อผ้าไหม หัวเราะออกมา

“ฮ่า ๆ! เจ้าพูดถูก!”

นางหยิบเงินออกมา

“เอามาหนึ่งลูก!”

“ได้เจ้าค่ะ!”

ซาลาเปาลูกที่สองถูกขายออกไป หญิงคนนั้น กัดชิมเพียงคำเดียวก็พยักหน้า

“อืม... แป้งนุ่มจริง”

อวี้หลันยิ้ม

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“ไส้ผักดองก็ดี ไม่เค็มจนเกินไป”

“ดีใจที่ท่านชอบเจ้าค่ะ”

หญิงคนนั้นมองตะกร้า

ก่อนพูด

“เจ้ามีเพียงเท่านี้หรือ?”

“วันนี้มีห้าลูกเจ้าค่ะ”

“น้อยนัก!”

อวี้หลันหัวเราะ

“ข้าเพิ่งเริ่มขายวันแรกเจ้าค่ะ”

หญิงคนนั้นพยักหน้า

“ถ้าเช่นนั้นคราวหน้าทำเพิ่มหน่อย”

อวี้หลันยิ้มกว้าง

“เจ้าค่ะ!”

เมื่อหญิงคนนั้นเดินจากไป เถ้าแก่จูก็หัวเราะ

“เจ้าขายเก่งกว่าที่คิดนะ!”

อวี้หลันหันมา

“ข้ายังขายได้แค่สองลูกเองเจ้าค่ะ”

“แต่เจ้าทำให้ลูกค้าหัวเราะได้”

เถ้าแก่จูพูดพลางเทน้ำเต้าหู้

“ตลาดนี้มีคนขายอาหารมากมาย คนที่ทำให้ลูกค้ารู้สึกดีได้ ย่อมมีโอกาสให้เขากลับมาอีก”

อวี้หลันพยักหน้า

“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ”

ไม่นานหลังจากนั้น ช่างสานตะกร้าวัยกลางคน ที่เคยมาซื้อน้ำเต้าหู้ ร้านเถ้าแก่จูก็เดินผ่านมา

เขาเห็นซาลาเปาแล้วถามราคา อวี้หลันตอบอย่างคล่องแคล่ว ชายคนนั้นลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนซื้อหนึ่งลูกไปกินระหว่างเดินกลับร้าน

“ถ้าอร่อย วันหน้าจะซื้ออีก!”

เขาพูดทิ้งท้าย

อวี้หลันโค้งศีรษะ

“ขอบคุณเจ้าค่ะ!”

สามลูกแล้ว

เหลืออีกสองลูก

หญิงสาวก้มมองตะกร้า หัวใจเริ่มเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

อีกสองลูก...

ถ้าขายหมด วันนี้ก็ถือว่าทดลองตลาดสำเร็จ

ทันใดนั้น ป้าหลิวก็ยื่นน้ำอุ่นมาให้

“ดื่มเสีย”

อวี้หลันรับอย่างว่าง่าย

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“แล้วนั่งพัก”

“เจ้าค่ะ”

“อย่าเพิ่งดีใจจนเป็นลม”

หญิงสาวหัวเราะ

“ป้าหลิว ข้าไม่ได้อ่อนแอถึงเพียงนั้น!”

หญิงสูงวัยเลิกคิ้ว

“เมื่อเช้าใครต้องเกาะกำแพง?”

อวี้หลันชะงัก

“...ข้าเองเจ้าค่ะ”

“แล้วใครบอกว่าไม่เป็นไร?”

“ข้าเองเจ้าค่ะ”

“เห็นหรือไม่!”

หญิงสาวถอนหายใจ

“เฮ้อ... ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”

ป้าหลิวพยักหน้าอย่างพอใจ

“ดี!”

แต่ทันใดนั้น เถ้าแก่จูก็พูดแทรก

“ป้าหลิว ท่านดุนางเสียจน ข้านึกว่าตัวเองเป็นเด็กไปด้วย!”

ป้าหลิวหันขวับ

“แล้วเจ้ามีปัญหาหรือ?”

เถ้าแก่จู รีบก้มหน้าตักน้ำเต้าหู้

“ไม่มี ๆ!”

อวี้หลันหลุดหัวเราะเสียงดัง

ตลาดนี้สนุกกว่าที่คิดแฮะ!

✦

ในเวลาใกล้กันนั้น. . . ชายหนุ่มสองคน กำลังเดินผ่าน ถนนสายหลัก ของตลาดประตูตะวันออก

คนแรกสวมชุดคลุมผ้าสีครามเข้ม เรียบง่ายแต่ตัดเย็บประณีต

รูปร่างสูงสง่า

ใบหน้าคมคาย

คิ้วเข้มพาดเหนือดวงตาที่ดูสงบนิ่ง แต่กลับมีแววเฉียบคม ราวกับมองเห็น สิ่งที่คนอื่นมักมองข้าม เส้นผมดำถูกรวบไว้เรียบร้อย ด้วยเครื่องประดับเรียบ ๆ

เขาเดินไม่เร็ว

ไม่ช้า

ท่าทางดูเป็นธรรมชาติ แต่ทุกย่างก้าว กลับมีความมั่นคงประหลาด ชายอีกคนเดินตามอยู่ห่างเพียงครึ่งก้าว

สวมชุดสีเทาเข้ม

ใบหน้าหล่อเหลาคมสัน แต่แทบไม่มีรอยยิ้ม ดวงตาคอยกวาดมองผู้คน และเส้นทางรอบตัวอย่างเงียบ ๆ

“คุณชาย”

ชายชุดเทาเอ่ยเบา ๆ

“ร้านธัญพืชแห่งที่สาม ให้คำตอบเหมือนสองแห่งแรกขอรับ”

ชายชุดครามพยักหน้า

“ว่าอย่างไร?”

“บอกว่าสินค้าเข้าช้ากว่ากำหนด และราคาข้าวสาลีจะปรับขึ้นอีกในไม่กี่วัน”

“มีเหตุผลเรื่องน้ำท่วม หรือเส้นทางขนส่งหรือไม่?”

“ไม่มีขอรับ”

ชายชุดคราม มองไปยัง เกวียนบรรทุกกระสอบแป้ง ที่กำลังเคลื่อนผ่าน

“น่าสนใจ”

ชายชุดเทาพูดต่อ

“แต่คนของเรา ที่ตรวจท่าน้ำเมื่อคืนรายงานว่า ยังมีเรือบรรทุกธัญพืช เข้ามาตามปกติ”

ชายหนุ่มนิ่งคิด

“เช่นนั้นก็มีบางอย่างไม่ตรงกัน”

“ขอรับ”

เขาหยุดเดินใกล้ร้านขายผัก มองกระสอบธัญพืชที่วางอยู่บนเกวียน

ก่อนถาม

“เฉินโม่”

“ขอรับ”

“เจ้าคิดว่า คนขายแป้งจะพูดว่า สินค้าขาดแคลนเพื่ออะไร?”

— จบตอนที่ 9 —

“คนที่ต้องการหมั่นโถวราคาถูกก็ซื้อหมั่นโถว คนที่อยากกินซาลาเปาไส้ผักก็อาจซื้อของข้า”

“ข้าไม่จำเป็นต้องขายให้ทุกคน ขอเพียงขายให้คนที่อยากกินจริง ๆ ก็พอ”

แชร์ Facebookแชร์ LINE