เฉินโม่ตอบทันที
“เพื่อขายแพงขึ้นขอรับ”
“แล้วถ้าแป้งไม่ได้ขาดแคลนจริง?”
“ก็แปลว่ามีคนโกหก”
ชายชุดครามยิ้มบาง
“ดี”
เฉินโม่มองเจ้านาย
“คุณชายชมข้าน้อยหรือ?”
“ชมที่เจ้ายังรู้จักใช้สมอง”
เฉินโม่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย
“ข้าน้อยใช้ทุกวันขอรับ”
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ
“เช่นนั้นก็ดี อย่าให้มันขึ้นสนิมเสียก่อน”
ทั้งสองเดินต่อ
แต่ยังไม่ทันพ้นหัวมุมถนน กลิ่นหอมบางอย่างก็ลอยมาตามลม
เฉินโม่หยุดกึก
ชายชุดคราม หันไปมอง
“เป็นอะไร?”
เฉินโม่สูดจมูกเล็กน้อย
“มีกลิ่นอาหารขอรับ”
“ตลาดมีอาหารอยู่ทุกหนแห่ง”
“กลิ่นนี้ต่างออกไป”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“อย่างไร?”
เฉินโม่ หันหน้าไปทางซอยข้างตลาด
“เหมือนแป้งนึ่ง กับผักดองผัดขิงขอรับ”
ชายชุดคราม มองเขา
“เจ้ารู้ได้จากกลิ่น?”
เฉินโม่พยักหน้าอย่างจริงจัง
“ข้าน้อยมีประสบการณ์ขอรับ”
“ประสบการณ์อะไร?”
“กินขอรับ”
เกิดความเงียบขึ้น ชายชุดคราม มองผู้ติดตามอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนถอนหายใจ
“ข้าไม่น่าถาม”
เฉินโม่ประสานมือ
“ข้าน้อยขออภัย”
แต่ไม่ทันไร เขาก็พูดต่อ
“คุณชายขอรับ”
“อะไรอีก?”
“ท่านยังไม่ได้กินอาหารเช้า”
“แล้ว?”
“หากท่านหิว อาจเสียสมาธิ ในการตรวจสอบบัญชี”
ชายหนุ่มหรี่ตา
“เจ้ากำลังเป็นห่วงข้าหรือ?”
เฉินโม่ตอบอย่างหนักแน่น
“แน่นอนขอรับ”
“แล้วเหตุใดเจ้า จึงมองไปทางร้านอาหารไม่หยุด?”
เฉินโม่ชะงัก
ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจังที่สุด
“ข้าน้อยกำลังตรวจสอบว่า มีอาหารใดเหมาะกับคุณชาย”
ชายหนุ่มหัวเราะหึ
“เจ้าช่างภักดีเสียจริง”
“ขอบพระคุณขอรับ”
“ภักดีจนท้องร้อง แทนข้าเสียด้วย”
เฉินโม่เงียบไป
เพราะท้องของเขาเพิ่งส่งเสียงขึ้นมาจริง ๆ
จ๊อก...
ชายชุดคราม ส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ไปเถอะ”
เฉินโม่เงยหน้าทันที
“ไปไหนขอรับ?”
“ไปดูว่าอาหารที่เจ้า สูดกลิ่นมาครึ่งถนนนั้นอร่อยเพียงใด”
ดวงตาของเฉินโม่ เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
“ขอรับ!”
อวี้หลันกำลังนั่งพักอยู่ข้างแผงเมื่อเงาสองเงาทอดลงบนพื้นตรงหน้า
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ
“แม่นาง”
นางเงยหน้า
สิ่งแรกที่เห็นคือชายหนุ่มรูปร่างสูง ในชุดสีครามเข้ม ใบหน้าของเขาหล่อเหลา จนทำให้นางชะงักไปชั่วขณะ
โอ้...
หน้าตาดีจริง ๆ
คิ้วเข้ม
จมูกโด่ง
ริมฝีปากมีรอยยิ้มบาง ที่ดูเหมือนกำลังคิดอะไรสนุก ๆ อยู่ตลอดเวลา หากไปยืนในโรงแรมหรูที่ฮ่องกง คงมีแขกสาวหลายคน หันมองจนลืมกินอาหารเป็นแน่
แต่เมื่ออวี้หลัน เห็นสายตาของเขา กำลังมองตะกร้าซาลาเปา ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัว กลับเปลี่ยนไปทันที
ลูกค้า!
หญิงสาวรีบยิ้มกว้าง
“คุณชาย รับซาลาเปาหรือไม่เจ้าคะ?”
ชายหนุ่มมองซาลาเปาสองลูกที่เหลือ
“เจ้าขายเองหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
“ทำเองด้วย?”
“เจ้าค่ะ”
“แป้งหมักเอง?”
อวี้หลันชะงัก
“เจ้าค่ะ”
“แล้วไส้เล่า?”
“ทำเองเจ้าค่ะ”
“ผักดองเจ้าทำเองหรือ?”
หญิงสาวอ้าปาก
ก่อนหยุดไปครู่หนึ่ง
“ผักดองเป็นของที่บ้านมีอยู่ ข้านำมาปรุงใหม่เจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มพยักหน้า
“เช่นนั้นก็ไม่ได้ทำเองทั้งหมด”
อวี้หลันนิ่ง
เอ๊ะ...
นี่เขาจะซื้อหรือจะมาสอบเชฟกันแน่!
นางยิ้มอย่างพยายามรักษาความสุภาพ
“คุณชายเจ้าคะ”
“ว่าอย่างไร?”
“ท่านสนใจจะซื้อซาลาเปา หรือสนใจจะเรียนทำอาหารเจ้าคะ?”
ชายหนุ่มชะงัก
ก่อนรอยยิ้มตรงมุมปาก จะกว้างขึ้นเล็กน้อย
“ข้าเพียงอยากรู้ว่า คนทำอาหารรู้เรื่อง ของที่ตนขายมากเพียงใด”
อวี้หลันพยักหน้า
“เช่นนั้น ท่านถามถูกคนแล้วเจ้าค่ะ”
“หืม?”
“เพราะข้า เป็นคนทำเอง”
“ดี”
“แต่...”
หญิงสาวยกนิ้วขึ้น
“ถ้าท่านถามอีกสิบคำโดยไม่ซื้อ ข้าคงต้องคิดค่า ตอบคำถามแล้วเจ้าค่ะ”
เงียบ
ชายชุดเทาที่อยู่ด้านหลังถึงกับเงยหน้า ชายชุดครามเลิกคิ้ว ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“คิดเท่าใด?”
อวี้หลันยิ้มหวาน
“ขึ้นอยู่กับความยากเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นคำถามเมื่อครู่ยากหรือไม่?”
“ไม่ยากเจ้าค่ะ”
“แล้วคิดเท่าใด?”
หญิงสาวตอบทันที
“ไม่คิดเจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างพอใจ
“เช่นนั้นข้าถามต่อได้”
อวี้หลันชะงัก
อ้าว!
โดนย้อนเสียแล้ว!
เฉินโม่ซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง ขยับริมฝีปากเล็กน้อย คล้ายกำลังกลั้นยิ้ม อวี้หลันเห็นทันที
นางหันไปมองเขา
“แล้วท่านผู้นี้เล่าเจ้าคะ?”
เฉินโม่ชะงัก
“ข้า?”
“เจ้าค่ะ”
“ทำไมหรือ?”
“ท่านจะซื้อ หรือจะยืนดูคุณชายของท่าน ถามจนซาลาเปาข้าเย็นหมด?”
เฉินโม่หันไปมองเจ้านาย ก่อนตอบอย่างจริงจัง
“ข้าอยากซื้อ”
อวี้หลันยิ้มทันที
“ดีเจ้าค่ะ!”
เฉินโม่พูดต่อ
“แต่คุณชาย ยังไม่ได้ตัดสินใจ”
หญิงสาวชะงัก
“แล้วเกี่ยวอะไรกับท่านเล่า?”
เฉินโม่ ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เงินอยู่กับคุณชาย”
อวี้หลันนิ่งไป
ก่อนค่อย ๆ หันกลับมามองชายชุดคราม รอยยิ้มบนใบหน้านาง เปลี่ยนเป็นหวานจัด
“อ้อ...”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“อะไร?”
“ที่แท้ผู้ถือเงินอยู่ตรงนี้เอง”
เฉินโม่ก้มหน้าลงทันที ไหล่ของเขาสั่นเล็กน้อย ชายชุดครามมอง อวี้หลัน
“เจ้าดูยินดีขึ้นมาก”
หญิงสาวพยักหน้า
“แน่นอนเจ้าค่ะ!”
“เพราะอะไร?”
นางยิ้มกว้าง
“คนถือเงิน ย่อมน่ามองกว่า คนถือแต่คำถาม!”
เฉินโม่หลุดเสียงไอ
“แค่ก!”
ชายชุดคราม หันไปมองทันที
“เฉินโม่”
“ขอรับ!”
“เจ้าเป็นอะไร?”
“ข้าน้อย สำลักลมขอรับ”
“เจ้าสำลักลมบ่อยเสียจริง”
“ข้าน้อยจะระวังขอรับ”
อวี้หลัน รีบยกมือปิดปาก
แต่กลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่
โอ๊ย...
สองคนนี้มันอะไรกัน!
ชายหนุ่ม มองซาลาเปาในตะกร้าอีกครั้ง
“ลูกละเท่าใด?”
อวี้หลันตอบทันที
“หกอีแปะเจ้าค่ะ”
“หก?”
“เจ้าค่ะ”
“ไม่มีเนื้อ?”
“ไม่มีเจ้าค่ะ”
“เหตุใดจึงขายเท่าซาลาเปาไส้เนื้อบางร้าน?”
อวี้หลันนิ่งคิด
ก่อนตอบอย่างใจเย็น
“เพราะราคาไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่า มีเนื้อหรือไม่มีเนื้ออย่างเดียวเจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“เช่นนั้นขึ้นอยู่กับอะไร?”
“คุณภาพแป้ง วิธีเตรียมไส้ เวลาและแรงที่ใช้ทำ ตลอดจนความอร่อยของอาหาร”
นางหยุดเล็กน้อย
“หากใช้เนื้อไม่ดีมาทำ ต่อให้ใส่มาทั้งก้อน ก็ใช่ว่าจะอร่อยกว่า”
ชายหนุ่มพยักหน้า
“ฟังมีเหตุผล”
อวี้หลันยิ้ม
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“แต่ข้ายังไม่ได้ชิม”
“เช่นนั้นท่านก็ซื้อสิ!”
ชายหนุ่มหัวเราะ
“เจ้าช่างรีบร้อน”
หญิงสาวถอนหายใจ
“คุณชายเจ้าคะ”
“หืม?”
“ซาลาเปาของข้ามีเพียงสองลูกสุดท้าย”
“แล้ว?”
“ท่านจะซื้อก็ซื้อ จะไม่ซื้อก็เชิญเดินต่อ”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“เจ้ากำลังไล่ลูกค้าหรือ?”
อวี้หลันยิ้มหวาน
“มิได้ไล่เจ้าค่ะ”
“แล้วอย่างไร?”
“ข้าเพียงช่วยท่านตัดสินใจให้เร็วขึ้น”
เฉินโม่ก้มหน้าลงอีกครั้ง ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาอย่างจริงใจ เป็นครั้งแรก
“ฮ่า ๆ!”
อวี้หลันชะงัก
เอ๊ะ...
หัวเราะอะไรของเขา!
ชายหนุ่มหยิบเงินออกมา วางเหรียญทองแดง สิบสองอีแปะบนโต๊ะ
“สองลูก”
อวี้หลันตาเป็นประกายทันที
“ได้เจ้าค่ะ!”
นางรีบนับเงิน
หนึ่ง
สอง
สาม...
จนถึงสิบสอง
ครบถ้วน
เธอหยิบซาลาเปาทั้งสองลูก ขึ้นมาห่อแยกกันอย่างระมัดระวัง ก่อนยื่นให้ชายทั้งสอง
“ระวังร้อนเจ้าค่ะ”
ชายชุดคราม รับมาหนึ่งลูก
ส่วนอีกลูกถูกส่งให้ เฉินโม่
เฉินโม่มองอาหารในมือ ก่อนโค้งศีรษะเล็กน้อย
“ขอบคุณแม่นาง”
อวี้หลันยิ้ม
“ไม่ต้องขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านจ่ายเงินแล้ว”
ชายชุดครามหลุดหัวเราะอีกครั้ง
“เจ้าพูดตรงเสียจริง”
“ข้าขายอาหาร มิได้ขายคำหวานเจ้าค่ะ”
“แล้วถ้าข้าต้องการคำหวานเล่า?”
อวี้หลันชะงัก
ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“เช่นนั้นท่านคงต้อง ไปซื้อขนมน้ำตาล ร้านข้างหน้าแล้วเจ้าค่ะ!”
เงียบ
เฉินโม่หันหน้าหนีทันที ชายชุดครามมองนาง ก่อนหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่า ๆ ๆ! ดี!”
อวี้หลัน ยกคางเล็กน้อย
แน่นอนสิ!
เรื่องต่อปากต่อคำ ฉันผ่านสนามครัวมา ไม่รู้กี่แห่งแล้ว!
ชายหนุ่มคลี่ห่อซาลาเปาออก
เขามองผิวแป้งอย่างพิจารณา
สีขาวนวล
ผิวไม่เรียบสนิท แต่ไม่มีรอยแตก จีบค่อนข้างสม่ำเสมอ ขนาดกำลังเหมาะมือ
เขายกขึ้นดมกลิ่นเล็กน้อย
ก่อนถาม
“เจ้าทำเมื่อเช้า?”
อวี้หลันพยักหน้า
“เจ้าค่ะ”
“ใช้แป้งอะไร?”
“แป้งสาลีเจ้าค่ะ”
“หัวเชื้อ?”
“หัวเชื้อเก่าที่เลี้ยงไว้เจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มพยักหน้า
“มีกลิ่นหมักอ่อน ๆ”
อวี้หลันชะงัก
หืม?
เขาดมออกด้วย?
นางมองเขาใหม่อีกครั้ง ชายคนนี้อาจไม่ได้เป็นเพียง คุณชายที่ชอบพูดมาก เขาดูรู้เรื่องอาหารอยู่บ้าง
หรืออย่างน้อยก็มีลิ้นและจมูก ที่ละเอียดกว่าคนทั่วไป ชายหนุ่มกัดซาลาเปาลงไปคำหนึ่ง
แล้วหยุดเคี้ยว
อวี้หลันเฝ้ามอง
เอาละ...
ถึงเวลาตัดสินแล้ว เนื้อแป้งนุ่มอยู่ในปาก มีแรงต้านเล็กน้อย จากโครงสร้างแป้งที่หมัก และนึ่งได้พอดี
เมื่อเคี้ยวต่อ กลิ่นแป้งสาลีสุกค่อย ๆ เผยออกมา ไม่มีกลิ่นดิบหรือกลิ่นเปรี้ยวจัด จากการหมักเกิน ไส้ผักดองมีรสเค็มเปรี้ยวอ่อน ๆ
ความชุ่มชื้นของผักยังอยู่ แต่ไม่ทำให้แป้งด้านในแฉะ กลิ่นขิงสดที่ถูกผัดผ่านความร้อน ช่วยตัดความหนักของรสผักดอง ต้นหอมที่ใส่ช่วงท้าย ให้กลิ่นสดบางเบา
ไม่มีเนื้อสัตว์
แต่รสชาติ ก็ไม่ได้จืดชืดอย่างที่เขาคาด
ชายหนุ่มเคี้ยวช้า ๆ
ก่อนกัดอีกคำ
อวี้หลันเริ่มยิ้ม
อืม...
กัดคำที่สองแล้ว
เฉินโม่ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กัดซาลาเปาของตนไปคำใหญ่กว่า แล้วดวงตาก็เบิกกว้างเล็กน้อย
“อืม!”
อวี้หลันหันไปมอง
“เป็นอย่างไรเจ้าคะ?”
เฉินโม่เคี้ยวอย่างตั้งใจ
ก่อนตอบ
“อร่อย”
หญิงสาวยิ้มกว้าง
“ขอบคุณเจ้าค่ะ!”
เฉินโม่พูดต่อ
“แป้งนุ่ม”
“เจ้าค่ะ”
“ไส้ไม่เค็มเกินไป”
“เจ้าค่ะ”
“กินแล้วไม่เลี่ยน”
“เจ้าค่ะ!”
เฉินโม่พยักหน้า
“ดี”
อวี้หลัน แทบอยากปรบมือ
ในที่สุดก็เจอคนชิมที่พูดเป็นประโยคเต็ม ๆ เสียที!
แต่ชายชุดครามกลับยังเงียบ
เขากัดซาลาเปาอีกคำ
เคี้ยว
ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
“ไม่เลว”
อวี้หลัน หุบยิ้มทันที
อีกแล้ว!
คำว่าไม่เลวอีกแล้ว!
เธอสูดลมหายใจลึก
“คุณชายเจ้าคะ”
“ว่าอย่างไร?”
“ท่านกินไปเกือบหมดแล้ว”
“ใช่”
“แล้วชมเพียงว่า ไม่เลว?”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“หรือเจ้าอยากให้ข้าพูดอย่างไร?”
หญิงสาวเท้าสะเอว
“อย่างน้อยก็ควรบอกว่า อร่อยจนลืมกลับบ้าน!”
เฉินโม่หยุดเคี้ยว ชายชุดครามมองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มบาง
“เช่นนั้นข้าคงกลับบ้านไม่ได้แล้ว”
อวี้หลันชะงัก
“เพราะเหตุใด?”
“เพราะซาลาเปาของเจ้า อร่อยถึงเพียงนี้”
หญิงสาวนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ก่อนความร้อนบางอย่างจะแล่นขึ้นมาที่ใบหู
เดี๋ยวนะ...
นี่เขากำลังชมอาหาร หรือแกล้งจีบกันแน่!
นางรีบเชิดหน้า
“เช่นนั้น ท่านก็ไปหาที่พักเสียสิ!”
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ
“เจ้าจะไม่รับผิดชอบหน่อยหรือ?”
“รับผิดชอบเรื่องอะไร?”
“ก็อาหารเจ้า ทำให้ข้าลืมกลับบ้าน”
อวี้หลันอ้าปาก
ก่อนยิ้มหวานจัด
“ได้เจ้าค่ะ!”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“หืม?”
“ข้าจะรับผิดชอบให้!”
“อย่างไร?”
“ข้าจะบอกทางกลับบ้านให้ท่านเอง!”
เฉินโม่หลุดเสียงไอพรืด
“แค่ก!”
ชายชุดครามหันขวับ
“เฉินโม่!”
“ขอรับ!”
“เจ้าเป็นอะไรอีก?”
เฉินโม่รีบยืดตัว
“ข้าน้อยเพียง...”
เขาหยุดคิด
ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“รู้สึกว่าซาลาเปา รสชาติดีเกินคาดขอรับ”
ชายชุดครามหรี่ตา
“แล้วเหตุใดต้องไอ?”
เฉินโม่มองซาลาเปาในมือ ก่อนตอบอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า
“ข้าน้อย ดีใจแรงไปหน่อยขอรับ”
อวี้หลัน ระเบิดหัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ ๆ!”
นางหัวเราะ จนต้องใช้มือจับขอบโต๊ะ
“โอ๊ย... ท่านนี่...!”
ป้าหลิว ซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังรีบหันมา
“อวี้หลัน! อย่าหัวเราะแรง!”
หญิงสาวรีบหยุด
“เจ้าค่ะ!”
แต่ยังมีเสียงหัวเราะหลุดออกมาอีกสองสามครั้ง
ชายชุดครามมองนาง รอยยิ้มบนใบหน้าอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวตรงหน้าไม่ได้งดงามโดดเด่น ด้วยเครื่องประดับหรือเสื้อผ้าหรูหรา
ชุดที่นางสวมเก่าจนสีซีด
ผิวหน้าซูบผอม
ดวงตายังมีร่องรอย อ่อนล้าจากการเจ็บป่วย
แต่เมื่อหัวเราะขึ้นมา กลับดูราวกับแสงแดดยามเช้า ส่องผ่านเมฆหนา
มีชีวิตชีวาอย่างประหลาด
และที่สำคัญ...
นางไม่กลัวเขาเลยแม้แต่น้อย
ไม่ประจบ
ไม่ระแวง
ไม่พยายามพูด แต่สิ่งที่เขาอยากฟัง
ชายหนุ่มมองนาง อยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนถามขึ้น
“แม่นาง เจ้าชื่ออะไร?”
อวี้หลันชะงัก
นางหยุดหัวเราะ
ก่อนยืดหลัง และประสานมืออย่างสุภาพ
“เสิ่นอวี้หลันเจ้าค่ะ”
“เสิ่นอวี้หลัน...”
ชายหนุ่มทวนชื่อเบา ๆ
แล้วพยักหน้า
“ชื่อไพเราะ”
หญิงสาวยิ้ม
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
ก่อนถามกลับ
“แล้วท่านเล่า?”
ชายหนุ่มนิ่งไปเพียงเสี้ยวอึดใจ
ก่อนตอบ
“ข้าแซ่เหวิน”
อวี้หลันเลิกคิ้ว
“เหวิน?”
“ใช่”
“ชื่อเล่า?”
“เหวินจิ่ง”
หญิงสาวพยักหน้า
“เหวินจิ่ง...”
เธอลองทวนชื่อ
ก่อนยิ้มออกมา
“ดีเจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“ดีอย่างไร?”
“ชื่อสั้นดี”
“แล้ว?”
“จำง่าย”
ชายหนุ่มยิ้ม
“แค่นั้น?”
อวี้หลันตอบทันที
“เจ้าค่ะ!”
เฉินโม่ก้มหน้าอีกครั้ง ชายหนุ่มหัวเราะหึ
“ข้านึกว่าเจ้าจะชม ว่าชื่อข้าไพเราะ”
อวี้หลันยิ้มหวาน
“ท่านชมชื่อข้าไปแล้ว ข้าจำเป็นต้องชมกลับด้วยหรือเจ้าคะ?”
ชายหนุ่มนิ่ง
ก่อนหัวเราะออกมา
“ไม่จำเป็น”
“ดีเจ้าค่ะ!”
หญิงสาวยิ้มกว้าง
“เพราะข้าไม่ชอบ เป็นหนี้คำชมใคร!”
เฉินโม่หันหน้าหนีทันที ไหล่สั่นอีกครั้ง ชายชุดครามถอนหายใจอย่างขบขัน
“เจ้านี่นะ...”
อวี้หลัน เอียงศีรษะ
“ทำไมหรือเจ้าคะ?”
เขามองนาง
ก่อนตอบด้วยรอยยิ้ม
“พูดเก่งเสียจริง”
หญิงสาวยิ้ม
“ท่านก็ถามเก่งไม่แพ้กันเจ้าค่ะ!”
หลังจากกินซาลาเปาหมด คุณชายเหวินกลับยังไม่เดินจากไป
เขายืนมองตะกร้าเปล่า
ก่อนถาม
“เจ้าขายหมดแล้วหรือ?”
อวี้หลัน พยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ
“หมดแล้วเจ้าค่ะ!”
“ทั้งหมดกี่ลูก?”
“ห้าลูก”
ชายหนุ่มชะงัก
“ห้าลูก?”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้าทำขายเพียงห้าลูก?”
“เจ้าค่ะ”
“เหตุใด?”
อวี้หลัน ถอนหายใจ
มาอีกแล้ว...
คำถาม!
นางยิ้มหวาน
“เพราะข้ามีแป้งทำได้เพียงห้าลูกเจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มมองนาง
ก่อนถามต่อ
“แล้วถ้ามีลูกค้าต้องการมากกว่านั้น?”
“ข้าก็ต้องกลับไปทำเพิ่มเจ้าค่ะ”
“แล้วถ้าข้าต้องการสามสิบลูก?”
อวี้หลันชะงัก
“สามสิบ?”
“ใช่”
หญิงสาวขมวดคิ้ว
“ท่านถามเล่นหรือเจ้าคะ?”
“ข้าไม่ค่อยพูดเล่นเรื่องอาหาร”
อวี้หลัน มองหน้าเขา ชายหนุ่มยังคงยิ้มบาง ๆ
แต่แววตาดูจริงจัง กว่าตอนต่อปากต่อคำเมื่อครู่
“ข้ามีคนทำงานอยู่สิบคน”
เขากล่าว
“พรุ่งนี้ต้องตรวจรับสินค้าที่ท่าน้ำตั้งแต่เช้า งานอาจยาวนานไปถึงตอนสาย ข้าอยากเตรียมอาหาร ที่กินสะดวกให้พวกเขา”
อวี้หลันตั้งใจฟัง
“สิบคน?”
“ใช่”
“คนละสามลูก?”
“ประมาณนั้น”
หญิงสาวก้มมองตะกร้า
สามสิบลูก...
มากกว่าที่ทำวันนี้หกเท่า หัวใจเริ่มเต้นแรง
แต่เธอไม่รีบตอบ
“คุณชายเจ้าคะ”
“ว่าอย่างไร?”
“ท่านต้องการซาลาเปาแบบวันนี้หรือ?”
“ใช่”
“ไส้ผักดอง?”
“ใช่”
“ราคาเดิม?”
“ราคาเดิม”
อวี้หลันคำนวณอย่างรวดเร็ว
สามสิบลูก
ลูกละหกอีแปะ
รวมหนึ่งร้อยแปดสิบอีแปะ จำนวนเงินนั้นไม่มากนัก เมื่อเทียบกับหนี้สิบแปดตำลึง
แต่สำหรับคนที่เพิ่งมีเงินสด จากการขายของวันแรกสามสิบอีแปะ...
มันคือโอกาสครั้งใหญ่ อวี้หลันสูดลมหายใจ
ก่อนถามต่อ
“ท่านต้องการเมื่อใด?”
“พรุ่งนี้ก่อนกลางยามซื่อ”
หญิงสาวนิ่งคิด
ต้องเตรียมแป้งตั้งแต่วันนี้...
ต้องมีเวลาหมัก...
ต้องทำไส้...
ต้องมีลังถึงขนาดใหญ่กว่านี้...
แล้วร่างกายฉันจะไหวหรือเปล่า...
นางไม่ตอบทันที
คุณชายเหวินมองใบหน้าเธอ
ก่อนถาม
“ทำไม่ได้หรือ?”
อวี้หลันเงยหน้า
“ข้ายังไม่ตอบว่าทำไม่ได้เจ้าค่ะ”
“แล้วเหตุใดจึงเงียบ?”
หญิงสาวยิ้มบาง
“เพราะข้ากำลังคิด”
“คิดอะไร?”
“คิดว่าหากรับปากท่านแล้ว ข้าจะทำให้สำเร็จได้อย่างไร”
— จบตอนที่ 10 —