ชายหนุ่มชะงัก
แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
อวี้หลันพูดต่อ
“คนค้าขายรับเงินแล้วก็ต้องส่งของให้ได้ หากข้ารับปากเพราะอยากได้เงิน แต่ส่งของไม่ทัน ท่านจะเดือดร้อน ข้าก็เสียชื่อ”
ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างช้า ๆ
“เจ้าคิดละเอียดดี”
หญิงสาวยิ้ม
“เรื่องเงิน ข้าคิดละเอียดเสมอเจ้าค่ะ”
เฉินโม่ พูดแทรกขึ้นทันที
“ข้อนี้ข้าเชื่อ”
อวี้หลัน หันไปมอง
“ทำไมหรือ?”
เฉินโม่ตอบเรียบ ๆ
“ตั้งแต่พบกัน เจ้าถามเรื่องเงิน มากกว่าถามชื่อคุณชายเสียอีก”
เงียบ
อวี้หลันอ้าปากค้าง คุณชายเหวินหัวเราะออกมาทันที
“ฮ่า ๆ ๆ!”
หญิงสาวหันขวับ ไปมองเฉินโม่
“ท่านผู้นี้!”
เฉินโม่ประสานมือ
“ขอรับ?”
“ท่านพูดจาช่างตรงนัก!”
“ขอบคุณแม่นาง”
“ข้าไม่ได้ชม!”
เฉินโม่ชะงัก
ก่อนพยักหน้า
“เช่นนั้นข้าน้อย ขอรับไว้เป็นคำเตือน”
อวี้หลัน ถึงกับพูดไม่ออก
โอ๊ย!
นี่มันคนอะไร!
หน้าตายได้โล่จริง ๆ!
คุณชายเหวิน หัวเราะจนต้องยกมือปิดปากเล็กน้อย
“เฉินโม่”
“ขอรับ”
“พอเถอะ”
“ขอรับ”
อวี้หลัน หันไปมองชายชุดคราม ก่อนยิ้มอย่างมีเลศนัย
“คุณชายเหวินเจ้าคะ”
“ว่าอย่างไร?”
“หากท่านหัวเราะจนเจ็บท้อง ข้าไม่รับผิดชอบนะเจ้าคะ”
ชายหนุ่มยิ้ม
“เหตุใด?”
“เพราะข้าขายซาลาเปา มิได้เปิดโรงหมอ!”
เฉินโม่ หลุดหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรก เสียงนั้นสั้นมาก
แต่ชัดเจน
ชายชุดครามหันขวับ
“เฉินโม่!”
“ขอรับ!”
“เจ้าหัวเราะ?”
เฉินโม่กลับมาหน้านิ่งทันที
“ข้าน้อยเพียงหายใจแรงขอรับ”
อวี้หลัน ยกมือปิดปาก
“ฮ่า ๆ ๆ!”
คราวนี้แม้แต่ป้าหลิวกับเถ้าแก่จูที่ฟังอยู่ห่าง ๆ ก็หัวเราะตาม เมื่อเสียงหัวเราะสงบลง อวี้หลันจึงกลับเข้าเรื่อง
“คุณชายเจ้าคะ”
“หืม?”
“หากท่านต้องการสามสิบลูกจริง ข้าขอรับคำสั่งซื้อ แต่มีเงื่อนไขสองข้อ”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“ว่ามา”
“ข้อแรก ท่านต้องมารับที่ตลาดนี้ หรือส่งคนมารับตามเวลาที่ตกลง”
“ได้”
“ข้อสอง ต้องจ่ายเงินมัดจำครึ่งหนึ่งก่อน”
เฉินโม่ หันมามองทันที
“เงินมัดจำ?”
อวี้หลันพยักหน้า
“เจ้าค่ะ”
ชายชุดครามถาม
“เพราะเหตุใด?”
หญิงสาวตอบอย่างจริงจัง
“ข้าต้องซื้อวัตถุดิบล่วงหน้า หากท่านเปลี่ยนใจไม่มารับ ข้าก็อาจขายซาลาเปา ทั้งสามสิบลูกไม่ทัน”
ชายหนุ่มพยักหน้า
“สมเหตุผล”
“อีกอย่าง...”
อวี้หลันยิ้มเจ้าเล่ห์
“ข้าเพิ่งรู้จักท่านได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม จะให้ข้าเชื่อใจจนยอมควักเงิน ทำอาหารให้ท่านก่อน ก็คงไม่ฉลาดนัก”
เฉินโม่เลิกคิ้ว
ชายชุดครามมองนางนิ่ง
ก่อนยิ้ม
“เจ้ากำลังบอกว่า ข้าไม่น่าเชื่อถือ?”
อวี้หลันยิ้มหวาน
“มิใช่เจ้าค่ะ”
“แล้วอย่างไร?”
“ข้ากำลังบอกว่า เงินสดน่าเชื่อถือ กว่าคำพูดเจ้าค่ะ”
เงียบ
เฉินโม่ก้มหน้าทันที ชายหนุ่มหัวเราะหึ
“เจ้านี่นะ...”
เขาหยิบเงินออกมา นับเก้าสิบอีแปะ แล้ววางลงบนโต๊ะ
“ครึ่งหนึ่ง”
อวี้หลันมองเงินตรงหน้า หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
เก้าสิบอีแปะ!
นี่คือเงินจำนวนมากที่สุด ที่เธอได้ถือครองนับตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาในโลกนี้
แต่แทนที่จะรีบเก็บเงิน นางกลับหยิบกระดาษ ที่เถ้าแก่จูให้มา
ใช้ถ่านเขียนข้อความอย่างระมัดระวัง ก่อนอ่านออกเสียง
“ซาลาเปาไส้ผักดองสามสิบลูก ราคาลูกละหกอีแปะ รวมหนึ่งร้อยแปดสิบอีแปะ รับมัดจำเก้าสิบอีแปะ เหลือชำระเก้าสิบอีแปะเมื่อรับสินค้า”
ชายหนุ่มมองนางอย่างสนใจ
อวี้หลันพูดต่อ
“ส่งมอบพรุ่งนี้ก่อนกลางยามซื่อ ที่แผงน้ำเต้าหู้เถ้าแก่จู ตลาดประตูตะวันออก”
นางเงยหน้า
“ถูกต้องหรือไม่เจ้าคะ?”
“ถูกต้อง”
“หากข้าไม่สามารถทำได้ตามจำนวนและเวลา ข้าต้องคืนเงินมัดจำส่วนที่เกี่ยวข้องกับสินค้า ที่ส่งไม่ได้ตามที่ตกลง”
ชายหนุ่มพยักหน้า
“ดี”
อวี้หลันหันไปหาเถ้าแก่จู
“เถ้าแก่เจ้าคะ ท่านช่วยเป็นพยานได้หรือไม่?”
ชายสูงวัยรีบตอบ
“ได้สิ!”
ป้าหลิวพยักหน้า
“ข้าก็เป็นพยานด้วย!”
อวี้หลันยิ้ม
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
นางจัดทำข้อความสองฉบับ ให้ตรงกันตามที่ตกลง แล้วส่งให้ชายหนุ่มตรวจ เขามองลายมือบนกระดาษ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
ก่อนถาม
“เจ้ารู้หนังสือ?”
อวี้หลันชะงัก
เอ๊ะ...
ถามแปลกอีกแล้ว
“รู้บ้างเจ้าค่ะ”
“แล้วบัญชีเล่า?”
“ข้าคิดเลขได้”
“ใครสอน?”
คำถามนั้นทำให้หัวใจอวี้หลันสะดุด นางนึกถึงความทรงจำเลือนราง ของบิดาเสิ่นอวี้หลันที่เคยนั่งจดบัญชีอยู่หน้าโต๊ะ จึงตอบอย่างระมัดระวัง
“ท่านพ่อข้าเคยทำงาน เกี่ยวกับบัญชีเจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มนิ่งไป
“อย่างนั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ”
เขาไม่ถามต่อ
เพียงรับกระดาษไปตรวจ แล้วพยักหน้า
“ไม่มีปัญหา”
อวี้หลันยิ้มกว้าง
“เช่นนั้นตกลงเจ้าค่ะ!”
ชายหนุ่มมองนาง
ก่อนถามอีกครั้ง
“เจ้ามั่นใจว่าจะทำได้สามสิบลูก?”
หญิงสาวสูดลมหายใจ แล้วตอบอย่างหนักแน่น
“ข้าจะทำให้ได้ตามที่รับปาก และหากพบปัญหาที่อาจทำให้ส่งไม่ทัน ข้าจะรีบแจ้งท่านก่อนเจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มยิ้มบาง
“ดี”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
ก่อนพูดต่อ
“แต่ข้ามีอีกหนึ่งคำถาม”
อวี้หลันชะงัก
มาอีกแล้ว!
“อะไรหรือเจ้าคะ?”
“เจ้าทำอาหารอร่อยเช่นนี้ เหตุใดจึงเพิ่งมาขายวันนี้?”
หญิงสาวเงียบไป
คำถามนั้นต่างจากคำถามก่อนหน้า
ไม่ได้เป็นการต่อรอง
ไม่ได้เป็นการหยอก
และไม่ได้มีน้ำเสียงอยากจับผิด
ชายหนุ่มดูอยากรู้จริง ๆ อวี้หลันก้มมองมือตัวเอง มือผอมบางที่ยังมีรอยแผลเก่า
ก่อนเงยหน้าขึ้น
“เพราะข้าเพิ่งมีโอกาส เริ่มต้นใหม่เจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มนิ่งไป
หญิงสาวยิ้มบาง
“เมื่อก่อนข้าไม่ค่อยมีโอกาสทำสิ่งที่อยากทำ แต่ตอนนี้...”
นางมองตะกร้าเปล่า
“ข้ายังมีสองมือ”
ลมเช้าพัดผ่านแผง ผ้าคลุมตะกร้าขยับเล็กน้อย
“ตราบใดที่มือข้ายังทำอาหารได้ ข้าก็ยังไม่สิ้นหนทางหาเลี้ยงตัวเอง”
ชายชุดครามมองนางอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่เคยเจือความขบขันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความจริงใจ
“พูดได้ดี”
อวี้หลันยิ้ม
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย
“เช่นนั้นพรุ่งนี้ ข้าจะรอชิมซาลาเปาของเจ้าอีก”
หญิงสาวหัวเราะ
“ข้าจะเตรียมไว้ให้เจ้าค่ะ”
“อย่าให้ข้าผิดหวังเล่า”
อวี้หลันยกคางเล็กน้อย
“ข้าจะพยายามไม่ให้ท่านผิดหวัง”
ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์
“แต่หากท่านอยากชมข้า ก็ชมให้เต็มประโยคหน่อยนะเจ้าคะ!”
ชายหนุ่มหัวเราะ
“เจ้าช่างโลภจริง”
“โลภอะไรเจ้าคะ?”
“ได้เงินแล้ว ยังอยากได้คำชมอีก”
อวี้หลันยิ้มหวาน
“คุณชายเจ้าคะ”
“หืม?”
“เงินนั้นเลี้ยงกาย คำชมเลี้ยงใจ”
นางยกนิ้วขึ้น
“ของสองอย่างนี้ใช้แทนกันไม่ได้เจ้าค่ะ!”
ชายหนุ่มมองนาง
ก่อนหัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ! เจ้าพูดถูก!”
เฉินโม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้า
“ข้าน้อยเห็นด้วย”
อวี้หลันหันไปมอง
“ท่านเห็นด้วยเรื่องใด?”
เฉินโม่ตอบเรียบ ๆ
“เงินซื้อข้าวได้ แต่คำชมซื้อซาลาเปาไม่ได้”
เงียบ
อวี้หลันมองเขา
ก่อนระเบิดหัวเราะ
“ฮ่า ๆ ๆ! ถูกต้องที่สุด!”
ชายชุดคราม หันไปมองเฉินโม่
“ดูเหมือนเจ้า จะเข้าใจแม่ค้าเสิ่นดีนัก”
เฉินโม่ประสานมือ
“ข้าน้อยเข้าใจเรื่องอาหารขอรับ”
ชายหนุ่มส่ายหน้า
“เรื่องอื่นเล่า?”
เฉินโม่คิดครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“เรื่องอื่นยังไม่แน่ใจขอรับ”
อวี้หลัน หัวเราะจนแทบหมดแรง
โอ๊ย...
ถ้าสองคนนี้มาเดินตลาดทุกวัน ฉันคงได้หัวเราะจนไม่ต้องกินข้าว!
เมื่อคุณชายเหวินกับเฉินโม่เดินจากไป อวี้หลัน ยังคงยืนมองตามอยู่ครู่หนึ่ง
ชายชุดครามเดินอย่างสงบ
ส่วนชายชุดเทา เดินข้างหลังโดยไม่พูดอะไร
แต่เมื่อทั้งสองเดินพ้นแผงน้ำเต้าหู้ไปได้ไม่กี่ก้าว เฉินโม่กลับหันมามองตะกร้าเปล่าอีกครั้ง
อวี้หลันเห็นเข้าก็หัวเราะ
“ท่านเฉินโม่!”
ชายชุดเทาหยุด
“แม่นาง?”
“พรุ่งนี้ข้าจะทำ ให้ครบสามสิบลูกแน่นอน!”
เฉินโม่พยักหน้า
“ข้าจะรอ”
แล้วเขาก็พูดเพิ่มด้วยสีหน้าจริงจัง
“หากทำเกินมาสักสองลูก ข้าก็ยินดีซื้อ”
อวี้หลันหัวเราะ
“ตกลงเจ้าค่ะ!”
ชายชุดคราม หันกลับมามองผู้ติดตาม
“เฉินโม่”
“ขอรับ”
“เจ้าตั้งใจมาช่วยข้าตรวจงาน หรือมาหาอาหารกินกันแน่?”
เฉินโม่ตอบทันที
“ทั้งสองอย่างขอรับ”
ชายหนุ่มถอนหายใจ
“ข้าไม่น่าถามอีกแล้ว”
เสียงหัวเราะของอวี้หลันดังตามหลังไป
“อวี้หลัน!”
เสียงป้าหลิวดังขึ้นทันที ที่ทั้งสองเดินพ้นสายตา
หญิงสาวหันขวับ
“เจ้าคะ?”
“เจ้ารับคำสั่งซื้อสามสิบลูกจริงหรือ!”
“จริงเจ้าค่ะ!”
“สามสิบลูกนะ!”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ!”
“ไม่ใช่สามลูก!”
อวี้หลันหัวเราะ
“ข้าคิดเลขเป็นเจ้าค่ะป้า!”
ป้าหลิวเท้าสะเอว
“คิดเลขเป็นแล้วทำไหวหรือ!”
หญิงสาวชะงัก
“...”
ป้าหลิวมองนางอย่างจริงจัง
“แป้งในบ้านเจ้าเหลือเท่าใด?”
อวี้หลันนิ่งไป
“ไม่มากเจ้าค่ะ”
“ฟืนเล่า?”
“เหลือไม่มากเช่นกัน”
“ลังถึงมีกี่ใบ?”
“หนึ่งใบ”
“แล้วจะทำสามสิบลูกอย่างไร!”
หญิงสาวอ้าปาก
ก่อนหุบลง
เอ่อ...
จริงด้วย
เธอรับคำสั่งซื้อเพราะคำนวณว่ามีเวลาพอจะเตรียมอาหาร
แต่ยังไม่ได้ตรวจของที่จะต้องทำทั้งหมดให้ชัดเจน
แป้งไม่พอ
ฟืนไม่พอ
ลังถึงเล็กเกินไป แรงงานก็มีเพียงเธอกับป้าหลิว และที่สำคัญ ร่างกายของเธอยังไม่แข็งแรงเต็มที่
อวี้หลันก้มมองเงินมัดจำบนโต๊ะ
เก้าสิบอีแปะ
เงินมัดจำเก้าสิบอีแปะ กับยอดขายเมื่อเช้า ยังไม่ใช่กำไรทั้งหมด เมื่อหักค่าแป้ง เชื้อเพลิง และค่าที่แล้ว นางพบว่าเงินที่มีไม่พอ เตรียมคำสั่งซื้อสามสิบลูก
อวี้หลันค่อย ๆ เงยหน้า
แย่ละ...
เงินมัดจำไม่พอซื้อทุกอย่าง เธอก้มมองเงินอีกครั้ง
แล้วถอนหายใจ
“เฮ้อ...”
ป้าหลิวหรี่ตา
“เป็นอะไร?”
อวี้หลันยิ้มแห้ง
“ข้ากำลังคิดว่า...”
“ว่าอะไร?”
“เมื่อครู่ข้าอาจดีใจเร็วไปหน่อยเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวมองนาง
ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
“ในที่สุดก็คิดได้!”
อวี้หลันกุมหน้าผาก
“ป้าหลิวเจ้าคะ!”
“อะไร!”
“ท่านไม่คิดจะปลอบข้าหน่อยหรือ!”
“ปลอบแล้วแป้งจะเพิ่มหรือ!”
เงียบ
อวี้หลันนิ่งไป
ก่อนถอนหายใจอีกครั้ง
“...ไม่เพิ่มเจ้าค่ะ”
“เห็นหรือไม่!”
หญิงสาวหลุดหัวเราะ
“ข้าเถียงท่านไม่ชนะจริง ๆ!”
เถ้าแก่จู ซึ่งนั่งฟังอยู่ด้านข้างหัวเราะเบา ๆ
ก่อนพูดขึ้น
“ถ้าเป็นเรื่องแป้ง ข้าพอรู้จักคนหนึ่ง”
อวี้หลันหันขวับ
“ใครหรือเจ้าคะ!”
ชายสูงวัยชี้ไปทางท่าน้ำ
“เถ้าแก่หาน เจ้าของโรงโม่ใกล้คลอง”
ป้าหลิวพยักหน้า
“ข้าก็รู้จัก”
อวี้หลันตาเป็นประกาย
“เขาขายแป้งหรือ?”
“แน่นอน”
เถ้าแก่จูตอบ
“แต่ช่วงนี้ราคาแป้งขึ้นผิดปกติ”
อวี้หลันชะงัก
“ขึ้นราคา?”
“ใช่”
ชายสูงวัยถอนหายใจ
“พ่อค้าหลายร้านพูดเหมือนกันว่าสินค้ากำลังขาด”
ป้าหลิวขมวดคิ้ว
“ข้าว่าแปลก”
อวี้หลันหันไป
“แปลกอย่างไรเจ้าคะ?”
“เรือบรรทุกธัญพืชยังเข้าคลองทุกวัน แต่ราคากลับขึ้นไม่หยุด”
หญิงสาวนิ่งไป
ของยังเข้าตลาด... แต่ราคาขึ้น?
ในชีวิตก่อน เธอเคยพบปัญหาวัตถุดิบราคาแพง จากการขนส่งและการกักตุนมาบ้าง
แต่จะสรุปว่าเกิดจากอะไร โดยไม่มีข้อมูลไม่ได้
เธอจึงถามต่อ
“เถ้าแก่หาน เป็นคนเช่นไรเจ้าคะ?”
เถ้าแก่จูตอบ
“ค้าขายตรงไปตรงมา แต่ระมัดระวังตัว”
ป้าหลิวพยักหน้า
“เขาไม่ชอบมีเรื่องกับพ่อค้าใหญ่”
อวี้หลันนิ่งคิด
ก่อนยิ้มออกมา
“เช่นนั้นข้าคงต้อง ไปพบเขา”
ป้าหลิวมองนาง
“วันนี้?”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้าจะเดินไปโรงโม่อีกหรือ!”
หญิงสาวรีบส่ายหน้า
“ไม่เจ้าค่ะ!”
ป้าหลิวชะงัก
“อ้าว?”
อวี้หลันยิ้มหวาน
“ข้าจะพักก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะไปอย่างไร”
หญิงสูงวัยพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดี!”
แต่ก่อนจะทันได้ยิ้ม อวี้หลันกลับพูดต่อ
“และข้าอยากขอให้ป้าช่วยไปถามเรื่องแป้งกับเขาก่อนด้วยเจ้าค่ะ”
ป้าหลิวชะงัก
“หา?”
หญิงสาวยิ้มกว้าง
“ป้ารู้จักเขาอยู่แล้วนี่เจ้าคะ!”
หญิงสูงวัยอ้าปาก ก่อนยกมือเท้าสะเอว
“เสิ่นอวี้หลัน!”
“เจ้าคะ!”
“เจ้าคิดจะใช้งานคนแก่หรือ!”
อวี้หลันรีบประสานมือ
“มิกล้าเจ้าค่ะ!”
“แล้วนี่เรียกว่าอะไร!”
หญิงสาวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“เรียกว่า... ขอความช่วยเหลือ จากผู้มีประสบการณ์เจ้าค่ะ!”
เงียบ
เถ้าแก่จู หลุดหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่า ๆ ๆ!”
ป้าหลิวมองอวี้หลัน ก่อนส่ายหน้าอย่างหมดแรง
“เจ้านี่นะ...”
หญิงสูงวัยถอนหายใจ
“ข้าชักไม่แน่ใจแล้วว่าฟื้นไข้คราวนี้ เจ้าหายป่วย หรือได้ปากใหม่มากันแน่!”
อวี้หลันระเบิดหัวเราะ
“ฮ่า ๆ ๆ!”
เมื่อถึงเวลาจ่ายค่าที่ อวี้หลันหยิบเงินสองอีแปะ ส่งให้เถ้าแก่จูตามที่ตกลง
ชายสูงวัยรับไว้
ก่อนพูด
“วันนี้ขายหมดแล้ว วันหน้าก็มาขายได้อีก”
อวี้หลันยิ้มกว้าง
“ขอบคุณเจ้าค่ะ!”
“แต่ถ้าขายมากขึ้น อาจต้องหาที่กว้างกว่านี้”
“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ”
เถ้าแก่จูพยักหน้า
“แล้วอย่าลืมเผื่อเงินซื้อแป้ง”
อวี้หลันหัวเราะแห้ง
“ข้ากำลังปวดหัว เรื่องนั้นอยู่พอดีเจ้าค่ะ!”
“ฮ่า ๆ! คนค้าขายก็ต้องปวดหัวเรื่องเงินเป็นธรรมดา!”
หญิงสาวยิ้ม
“จริงเจ้าค่ะ”
นางเก็บเงินที่เหลือแยกเป็นส่วน ๆ เงินมัดจำเก้าสิบอีแปะถูกห่อไว้ต่างหาก ไม่ปะปนกับเงินจากการขายวันนี้
ส่วนเงินจากยอดขายถูกนับและจดไว้อย่างละเอียด
เงินมัดจำไม่ใช่กำไร...
เงินที่รับมาก่อน ยังมีหน้าที่ต้องส่งของให้เขา
เธอย้ำกับตัวเอง
ก่อนก้มมองตะกร้าเปล่า วันนี้ขายหมดห้าลูก ได้ลูกค้าจริงสามราย ก่อนพบคุณชายเหวิน
และได้คำสั่งซื้อสามสิบลูกสำหรับวันรุ่งขึ้น
ผลลัพธ์ดีกว่าที่คาดไว้มาก
แต่แทนที่จะรู้สึกว่าทุกอย่างง่ายดาย อวี้หลันกลับเริ่มเห็นชัดขึ้นว่า การขายอาหารให้ได้จำนวนมาก ต้องใช้ความสามารถอีกแบบหนึ่ง
ไม่ใช่เพียงรู้สูตร
แต่ต้องรู้จักคน
รู้จักวัตถุดิบ
รู้จักเวลา
รู้จักเงิน
และรู้จักขีดจำกัดของตัวเอง
หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ
ก่อนยิ้มออกมา
เอาเถอะ...
ปัญหามีไว้ให้แก้
ไม่ใช่มีไว้ให้ยืนมองจนหมดแรง
— จบตอนที่ 11 —